วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าสำหรับพิมพ์ชนก หลังจากบทสนทนาที่สวนกุหลาบกับราเชน เธอก็รู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังเดินอยู่ท่ามกลางมรสุมที่มองไม่เห็น ทุกคำพูด ทุกการกระทำของราเชนดูเหมือนจะถูกตีความไปในหลายแง่มุม เธอพยายามทำตัวให้ปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ในชีวิตประจำวัน พยายามไม่แสดงออกถึงความสับสนและความไม่สบายใจที่กำลังกัดกินจิตใจ แต่การแสร้งทำนั้นไม่ง่ายเลย โดยเฉพาะเมื่อราเชนเองก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาดูเงียบขรึมมากขึ้น แต่ขณะเดียวกันก็ดูเหมือนจะใส่ใจเธอมากขึ้นเช่นกัน “คุณพิมพ์ชนกครับ” เสียงของราเชนดังขึ้นในเช้าวันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่โต๊ะอาหารเช้า เธอเงยหน้าขึ้นมอง “คะ คุณราเชน” “ผม… อยากจะคุยเรื่องของเรา” ราเชนกล่าว เขาเดินเข้ามานั่งลงตรงข้ามเธอ “เรื่อง… สัญญา?” พิมพ์ชนกถาม เสียงของเธอแผ่วเบา ราเชนพยักหน้า “ใช่ครับ” เขาตอบ “ผมรู้ว่าคุณคงมีคำถามมากมาย และผมก็… รู้สึกว่าเราควรจะ… ปรับความเข้าใจกัน” “ปรับความเข้าใจ… ด้วยเงื่อนไขใหม่?” พิมพ์ชนกถามอย่างลองเชิง ราเชนเลิกคิ้วเล็กน้อย “เงื่อนไขใหม่?” “ค่ะ” พิมพ์ชนกกล่าว “หลังจากที่เราคุยกันวันนั้น ฉันก็คิดมาตลอด” “แล้ว… เงื่อนไขใหม่ของคุณคืออะไรครับ” ราเชนถามอย่างสนใจ พิมพ์ชนกวางหนังสือพิมพ์ลง และสบตาเขาตรงๆ “ฉัน… ไม่ต้องการเป็นส่วนหนึ่งของเกมของคุณอีกต่อไป” เธอพูด “ฉันต้องการ… ความชัดเจน” “ความชัดเจน… ในเรื่องไหนครับ” “เรื่อง… ความสัมพันธ์ของเรา” พิมพ์ชนกตอบ “ฉันรู้ว่าเราแต่งงานกันเพราะสัญญานี้ และฉันก็เข้าใจว่ามันมีผลผูกพันกับหลายฝ่าย” “ครับ” ราเชนพยักหน้า “แต่… ฉันก็ไม่ต้องการที่จะ… เป็นเพียงแค่หมากตัวหนึ่งในเกมของคุณ” พิมพ์ชนกกล่าว “ฉันต้องการ… ให้คุณบอกฉันให้ชัดเจน ว่าคุณ… ต้องการอะไรจากฉันจริงๆ” ราเชนเงียบไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของเขาฉายแววครุ่นคิด “ผม… ต้องการให้คุณ… อยู่ตรงนี้” เขาตอบ “อย่างน้อยก็… จนกว่า… ทุกอย่างจะลงตัว” “ลงตัว… สำหรับใครคะ” พิมพ์ชนกถาม “สำหรับคุณ? สำหรับคุณพฤกษ์? หรือ… สำหรับฉัน?” “สำหรับ… ทุกคนครับ” ราเชนกล่าว “ผม… ต้องการให้คุณ… ปลอดภัย” “ปลอดภัย?” พิมพ์ชนกหัวเราะเบาๆ “คุณคิดว่าฉันไม่ปลอดภัยอย่างนั้นเหรอคะ” “ผม… คิดว่า… สถานการณ์มัน… ค่อนข้าง… ซับซ้อน” ราเชนตอบ “และ… การที่คุณอยู่ใกล้ๆ ผม… จะช่วยให้ผม… ดูแลคุณได้ง่ายขึ้น” “ดูแลฉัน… จากใครคะ” พิมพ์ชนกถาม “จากคุณพฤกษ์? หรือ… จากคนอื่น?” ราเชนลังเล “ผม… ไม่สามารถบอกรายละเอียดทั้งหมดได้” เขาพูด “แต่… ผมจะปกป้องคุณ… อย่างแน่นอน” พิมพ์ชนกถอนหายใจ “ถ้าอย่างนั้น… ขอให้ฉันมีเงื่อนไขของฉันบ้างนะคะ” “ครับ… ว่ามาเลยครับ” ราเชนตอบ “หนึ่ง… ฉันต้องการ… เวลาส่วนตัว” พิมพ์ชนกกล่าว “ฉันต้องการ… พื้นที่ของฉัน… โดยที่ไม่มีใคร… เข้ามาก้าวก่าย” “ผม… เข้าใจครับ” ราเชนพยักหน้า “สอง… ฉันต้องการ… ความจริง” พิมพ์ชนกกล่าว “ไม่ว่ามันจะ… เลวร้ายแค่ไหน… ฉันก็อยากจะรู้… ทั้งหมด” ราเชนมองเธออย่างจริงจัง “ผม… จะพยายาม… บอกความจริงกับคุณ… เท่าที่ผม… ทำได้” “และสาม…” พิมพ์ชนกหยุดพูดไปครู่หนึ่ง เธอรวบรวมความกล้า “ฉันต้องการ… ให้คุณ… ให้โอกาส… กับความรู้สึกของเรา” ราเชนดูประหลาดใจ “ความรู้สึก… ของเรา?” “ค่ะ” พิมพ์ชนกตอบ “ฉันรู้ว่าเราแต่งงานกันเพราะสัญญา… แต่… ฉันก็ไม่อยากที่จะ… อยู่ในความสัมพันธ์ที่… ไร้ซึ่งความรู้สึก… ไปตลอด” “คุณ… ต้องการให้ผม… รู้สึกอะไร… กับคุณครับ” ราเชนถาม เสียงของเขาแฝงความสงสัย “ฉัน… ก็ไม่รู้เหมือนกัน” พิมพ์ชนกยอมรับ “แต่อย่างน้อย… ฉันก็อยากจะ… ให้โอกาส… กับมัน” “ถ้า… ผม… เริ่มรู้สึก… อะไรบางอย่าง… คุณจะ… ทำอย่างไรครับ” ราเชนถาม พิมพ์ชนกยิ้มบางๆ “ฉัน… ก็จะ… รู้สึก… แบบเดียวกับคุณ” เธอตอบ “แต่… ถ้าคุณ… ไม่รู้สึกอะไรเลย… ฉันก็… พร้อมที่จะ… ยอมรับ… และ… เดินหน้าต่อไป” ราเชนเงียบไป เขาจ้องมองพิมพ์ชนก ราวกับกำลังพิจารณาคำพูดของเธออย่างถี่ถ้วน “เงื่อนไขของคุณ… ค่อนข้าง… น่าสนใจ” เขาพูดในที่สุด “ผม… จะพิจารณา… มัน” “ขอบคุณค่ะ” พิมพ์ชนกกล่าว “อย่างน้อย… การได้คุยกันแบบนี้… ก็ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น” “ผม… ดีใจครับ” ราเชนตอบ หลังจากนั้น บรรยากาศระหว่างทั้งสองก็ดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย แม้ว่าความไม่แน่นอนจะยังคงมีอยู่ก็ตาม ในวันต่อมา พิมพ์ชนกก็ได้รับข่าวสารบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจ “คุณพิมพ์ชนกคะ” เสียงของเมขลาดังขึ้นเมื่อเธอเดินเข้ามาหา “มีผู้หญิงคนหนึ่งมาขอพบคุณค่ะ” “ใครคะ” พิมพ์ชนกถาม “เธอ… บอกว่าชื่อ ‘ดาริน’ ค่ะ” เมขลาตอบ “และ… บอกว่า… เป็นเพื่อนของคุณราเชน” พิมพ์ชนกขมวดคิ้ว “เพื่อนของคุณราเชน?” เธอไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน “ค่ะ” เมขลาตอบ “เธอ… ดูเหมือนจะ… มีเรื่องสำคัญ… จะพูดกับคุณค่ะ” พิมพ์ชนกตัดสินใจที่จะพบกับดาริน “ให้เธอเข้ามาได้เลยค่ะ” เมื่อดารินเข้ามาในห้องรับแขก พิมพ์ชนกก็สัมผัสได้ถึงความแตกต่างจากผู้หญิงคนอื่นๆ ที่เธอเคยเจอ ดารินเป็นผู้หญิงที่ดูสง่างาม แต่แฝงไปด้วยความเปราะบาง ดวงตาของเธอฉายแววเศร้าสร้อย “สวัสดีค่ะ คุณพิมพ์ชนก” ดารินกล่าว ทักทายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวาน “สวัสดีค่ะ คุณดาริน” พิมพ์ชนกตอบ “คุณมีเรื่องอะไร… จะคุยกับฉันคะ” ดารินนั่งลงตรงข้ามพิมพ์ชนก “ฉัน… ขอโทษที่ต้องรบกวนคุณ” เธอเริ่มต้น “ฉัน… รู้ว่าคุณ… ไม่น่าจะชอบ… การมาปรากฏตัวของฉัน” “คุณ… รู้จักฉันได้อย่างไรคะ” พิมพ์ชนกถาม “ฉัน… รู้จักคุณราเชน… มานานแล้วค่ะ” ดารินกล่าว “และ… ฉันก็… รู้เรื่อง… การแต่งงานของคุณ… กับเขา” “คุณ… มาเพื่อ… เตือนฉัน… หรือเปล่าคะ” พิมพ์ชนกถามตรงๆ ดารินยิ้มบางๆ “ฉัน… มาเพื่อ… บอกความจริง… บางอย่าง” เธอตอบ “สิ่งที่… คุณราเชน… อาจจะ… ไม่ได้บอกคุณ” “ความจริง… อะไรคะ” “ความจริงเกี่ยวกับ… ความสัมพันธ์… ของฉัน… กับคุณราเชน” ดารินกล่าว “เรา… เคย… รักกัน” พิมพ์ชนกอึ้งไป เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะมีผู้หญิงอีกคนเข้ามาเกี่ยวข้องกับราเชน “เรา… เคย… เกือบจะ… แต่งงานกัน” ดารินพูดต่อ “แต่… สัญญา… ของครอบครัว… ก็ทำให้… เรื่องของเรา… ต้องจบลง” “สัญญา… แบบเดียวกับ… สัญญาของฉัน… หรือคะ” พิมพ์ชนกถาม “ใช่ค่ะ” ดารินพยักหน้า “มัน… เป็นเรื่องที่… ซับซ้อน… และ… โหดร้าย… มาก” “แล้ว… คุณ… มาบอกฉัน… ทำไมคะ” “เพราะ… ฉัน… ไม่ต้องการให้คุณ… ต้อง… เจ็บปวด… เหมือนที่ฉัน… เคยเจ็บปวด” ดารินกล่าว “คุณราเชน… เป็นคนดี… แต่… เขา… ก็… มีภาระ… ที่ต้อง… รับผิดชอบ” “ภาระ… จากสัญญา… ในอดีต… ใช่ไหมคะ” พิมพ์ชนกถาม “ใช่ค่ะ” ดารินตอบ “และ… ฉัน… กลัวว่า… คุณ… จะต้อง… เสียใจ… ในภายหลัง” “คุณ… กลัวว่า… ฉัน… จะ… กลายเป็น… คนที่… ถูกหลอกลวง… อีกคน… อย่างนั้นเหรอคะ” พิมพ์ชนกถาม ดารินหลับตาลง “ฉัน… ไม่รู้ว่า… คุณราเชน… จะ… จัดการกับ… ความรู้สึก… ของเขา… ได้อย่างไร” เธอพูด “แต่… ฉัน… รู้ว่า… เขา… ไม่ได้… ตั้งใจ… จะ… ทำร้าย… ใคร” “แล้ว… คุณ… คิดว่า… ฉัน… ควรจะ… ทำอย่างไรคะ” พิมพ์ชนกถาม “ฉัน… ไม่สามารถ… บอกคุณได้… ว่าต้องทำอะไร” ดารินตอบ “แต่… ฉัน… เพียงแค่… ต้องการ… ให้คุณ… รู้ว่า… คุณ… ไม่ได้… อยู่… คนเดียว… ในสถานการณ์นี้” “ขอบคุณค่ะ” พิมพ์ชนกกล่าว “ฉัน… ซาบซึ้ง… ในความหวังดีของคุณ” ดารินยิ้มเศร้าๆ “ดูแลตัวเองนะคะ… คุณพิมพ์ชนก” เธอกล่าว ก่อนจะลุกขึ้น และเดินจากไป พิมพ์ชนกนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เธอรู้สึกถึงความหนักอึ้งในใจที่เพิ่มมากขึ้น การปรากฏตัวของดาริน ทำให้เธอต้องเผชิญหน้ากับความเป็นจริงอีกครั้ง ว่าราเชน… ไม่ได้เป็นของเธอแต่เพียงผู้เดียว และสัญญาที่ผูกมัดพวกเขา… อาจจะ… ซับซ้อนกว่าที่เธอเคยคิดไว้มากนัก