การปรากฏตัวของดาริน ทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้ในใจของพิมพ์ชนก เธอเริ่มมองราเชนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความไม่ไว้วางใจเริ่มก่อตัวขึ้น แม้ว่าราเชนจะพยายามแสดงออกถึงความห่วงใยและใส่ใจเธอมากขึ้นก็ตาม “คุณพิมพ์ชนกครับ” ราเชนเอ่ยเรียกเธอขณะที่ทั้งคู่นั่งทานอาหารเย็นด้วยกัน “คืนนี้… ผมมีนัดกับคุณพฤกษ์” พิมพ์ชนกชะงักมือที่กำลังจะตักอาหาร “คุณพฤกษ์… มาอีกแล้วเหรอคะ” “ครับ” ราเชนตอบ “เขา… ต้องการจะคุยเรื่อง… ข้อตกลงของเรา” “แล้ว… คุณ… จะตกลงตามที่เขาต้องการ?” พิมพ์ชนกถาม น้ำเสียงของเธอแฝงความกังวล “ผม… ยังไม่แน่ใจ” ราเชนตอบ “ผม… กำลังพิจารณา… เงื่อนไขของคุณ… อยู่” “แล้ว… คุณ… คิดว่า… ฉัน… จะทำอะไร… ได้บ้าง… ในเรื่องนี้” พิมพ์ชนกถาม ราเชนเงยหน้ามองเธอ “ผม… อยากให้คุณ… อยู่ห่างๆ… เรื่องนี้… ถ้าเป็นไปได้” “ทำไมคะ” พิมพ์ชนกถาม “เพราะ… ฉัน… อาจจะ… เข้าใจผิด… หรือ… ทำอะไร… ให้เรื่องมัน… แย่ลง?” “ผม… ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นครับ” ราเชนรีบแก้ “ผม… แค่… ไม่อยากให้คุณ… ต้อง… มาเกี่ยวข้อง… กับเรื่อง… ที่มัน… อันตราย” “อันตราย?” พิมพ์ชนกทวนคำ “หมายความว่า… คุณพฤกษ์… อันตรายอย่างนั้นเหรอคะ” “ผม… ไม่สามารถ… ฟันธงได้” ราเชนกล่าว “แต่… เขา… เป็นคนที่… มี… ความต้องการ… ที่… ซับซ้อน” “แล้ว… ถ้าฉัน… อยากจะ… เข้าไป… เกี่ยวข้อง… ล่ะคะ” พิมพ์ชนกถาม “ถ้าฉัน… อยากจะ… รู้ความจริง… ให้มากกว่านี้” ราเชนถอนหายใจ “คุณ… ต้องเข้าใจนะครับ… ว่า… เรื่องนี้… มัน… ซับซ้อน… เกินกว่า… ที่คุณ… จะ… รับไหว” “แต่… ฉัน… ก็เป็น… ภรรยาของคุณ… นะคะ” พิมพ์ชนกกล่าว “ฉัน… ควรจะมีสิทธิ์… ที่จะรู้… อะไรบางอย่าง… เกี่ยวกับ… ชีวิตของเรา” “ผม… รู้ครับ” ราเชนตอบ “แต่… บางครั้ง… การไม่รู้… ก็ดีกว่า… ครับ” “แล้ว… คุณ… คิดว่า… การไม่รู้… จะทำให้… ฉัน… ปลอดภัย… อย่างนั้นเหรอคะ” พิมพ์ชนกถาม “ในเมื่อ… ฉัน… ก็รู้สึก… ได้ถึง… รอยร้าว… ที่มองไม่เห็น… ในใจ… ของเรา” ราเชนเงียบไป เขาไม่รู้จะตอบคำถามนั้นอย่างไร “ฉัน… ต้องการ… ความจริง… นะคะ” พิมพ์ชนกกล่าว “ไม่ว่ามันจะ… เลวร้าย… แค่ไหน” “ผม… จะพยายาม… ครับ” ราเชนตอบ “แต่… คุณ… ต้อง… สัญญา… กับผม… ว่า… คุณ… จะ… ระมัดระวัง… ตัวเอง… ให้มากที่สุด” “ฉัน… สัญญาค่ะ” พิมพ์ชนกตอบ คืนนั้น ราเชนออกไปพบคุณพฤกษ์ พิมพ์ชนกเฝ้ารอการกลับมาของเขาด้วยความกระวนกระวาย เธอเดินไปเดินมาในห้องนอน รู้สึกถึงความไม่สบายใจที่คืบคลานเข้ามา เธอพยายามคิดถึงคำพูดของดาริน และคำพูดของราเชน “ความจริง… จะทำให้คุณ… เป็นอิสระ” ดารินเคยกล่าวไว้ แต่… ความจริง… นั้น… จะทำให้เธอ… เป็นอิสระ… จริงหรือ? หรือ… มันจะ… กลายเป็น… พันธนาการ… ที่มองไม่เห็น? เมื่อราเชนกลับมาถึง เขาดูเหนื่อยล้ากว่าปกติ “คุณ… คุยกับเขา… แล้วเป็นอย่างไรบ้างคะ” พิมพ์ชนกถามด้วยความเป็นห่วง ราเชนส่ายหน้า “มัน… ไม่ได้… ง่าย… อย่างที่คิด” เขาตอบ “มีอะไร… ที่ฉัน… ควรจะรู้… ไหมคะ” ราเชนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจ “คุณพฤกษ์… เขา… ต้องการ… ให้คุณ… ยอมรับ… ข้อเสนอ… ของเขา” “ข้อเสนอ… อะไรคะ” “เขา… ต้องการ… ให้คุณ… ออกจาก… ชีวิตของผม” ราเชนตอบ “และ… เขา… จะ… ปล่อย… ให้… ทุกอย่าง… จบลง” พิมพ์ชนกอึ้งไป “หมายความว่า… คุณพฤกษ์… ต้องการ… ให้ฉัน… ไป… จากที่นี่?” “ใช่ครับ” ราเชนตอบ “เขา… คิดว่า… การที่ผม… แต่งงานกับคุณ… เป็น… การทำลาย… ความฝัน… ของเขา” “แล้ว… คุณ… ตอบเขาว่าอย่างไร” พิมพ์ชนกถาม เสียงของเธอสั่นเครือ “ผม… ปฏิเสธครับ” ราเชนตอบ “ผม… บอกเขาว่า… ผม… ไม่สามารถ… ปล่อยให้คุณ… ไปได้” “ทำไมคะ” พิมพ์ชนกถาม “เพราะ… คุณ… กลัว… ผลกระทบ… อย่างนั้นเหรอคะ” “ผม… ก็… ส่วนหนึ่งครับ” ราเชนยอมรับ “แต่… ผม… ก็… ไม่ต้องการ… ให้คุณ… ต้อง… มาเกี่ยวข้อง… กับเรื่อง… นี้… อีกต่อไป” “แต่… ฉัน… ก็เป็น… ส่วนหนึ่ง… ของเรื่องนี้… อยู่แล้ว” พิมพ์ชนกกล่าว “คุณ… ไม่สามารถ… ไล่ฉัน… ออกไป… ได้” “ผม… รู้ครับ” ราเชนกล่าว “และ… ผม… ก็… ไม่ต้องการ… จะทำแบบนั้น” “แล้ว… คุณพฤกษ์… เขา… จะทำอย่างไร… ต่อไป” พิมพ์ชนกถาม “เขา… ขู่… ว่า… ถ้าผม… ไม่ยอม… เขา… จะ… เปิดเผย… ความลับ… บางอย่าง” ราเชนกล่าว “ความลับ… ที่… เกี่ยวข้องกับ… ครอบครัว… ของเรา” “ความลับ… อะไรคะ” พิมพ์ชนกถามด้วยความกังวล “ผม… ไม่แน่ใจ… ครับ” ราเชนตอบ “แต่… มัน… น่าจะเป็น… เรื่อง… ที่… ร้ายแรง” พิมพ์ชนกรู้สึกถึงความหวาดกลัวที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง เธอไม่รู้ว่าความลับนั้นคืออะไร แต่เธอรู้ว่ามันจะส่งผลกระทบต่อชีวิตของพวกเขาอย่างแน่นอน “แล้ว… เรา… จะทำอย่างไร… ต่อไปคะ” พิมพ์ชนกถาม ราเชนเดินเข้ามาใกล้ และจับมือของเธอ “เรา… จะ… เผชิญหน้า… กับมัน… ไปด้วยกัน” เขาตอบ “ผม… จะ… ปกป้องคุณ… และ… ผม… จะ… หาทาง… แก้ไข… เรื่องนี้” พิมพ์ชนกมองเข้าไปในดวงตาของราเชน เธอเห็นความมุ่งมั่น และความจริงใจในแววตาคู่นั้น บางที… บางที… ความรู้สึกที่เธอมีต่อเขา… อาจจะ… ไม่ใช่… แค่… ความสับสน… อีกต่อไปแล้ว “ฉัน… เชื่อใจคุณ… ค่ะ” พิมพ์ชนกกล่าว “เรา… จะ… ผ่านมัน… ไปด้วยกัน” ราเชนบีบมือเธอเบาๆ “ขอบคุณครับ… พิมพ์ชนก” เขาพูด “คุณ… ทำให้ผม… รู้สึก… มีกำลังใจ… ขึ้นมาก” ทั้งสองยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน เงื่อนไขใหม่ที่พิมพ์ชนกตั้งไว้ อาจจะ… กำลังถูกทดสอบ… ด้วยมรสุมที่ใหญ่กว่าเดิม และรอยร้าวที่มองไม่เห็น… ในใจ… ของพวกเขาทั้งสอง… อาจจะ… กำลัง… ค่อยๆ… ก่อตัว… ขึ้น… กลายเป็น… ความจริง… ที่… ปฏิเสธ… ไม่ได้.