พิมพ์ชนกเฝ้ารอการกลับมาของราเชนจนดึกดื่น ความกระวนกระวายก่อตัวเป็นก้อนใหญ่ในอก เธอเดินไปเดินมาในห้องนอนที่กว้างขวางแต่กลับรู้สึกอึดอัดราวกับถูกขัง ลมหายใจติดขัดทุกครั้งที่มองไปยังนาฬิกาเรือนหรูบนหัวเตียง ตัวเลขสีดำบนพื้นขาวดูเหมือนจะยิ้มเยาะความกังวลของเธอ ยิ่งดึกเท่าไหร่ ความคิดก็ยิ่งฟุ้งซ่าน ราเชนไปพบคุณพฤกษ์ มีเรื่องอะไรที่เขาไม่สามารถบอกเธอได้อีก? คำพูดของราเชนที่บอกว่า "บางครั้งการไม่รู้ก็ดีกว่า" ยังคงก้องอยู่ในหู มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกผลักให้เข้าไปอยู่ในความมืดมิดที่ไร้ทางออก เธอหยุดเดินเมื่อนึกถึงคำพูดของราเชนที่บอกว่าเขาต้องการให้เธออยู่ห่างๆ เรื่องนี้ถ้าเป็นไปได้ "อันตราย" คำนั้นสะท้อนก้องในหัว อันตรายจากใคร? จากคุณพฤกษ์อย่างนั้นหรือ? แล้วราเชนรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับคุณพฤกษ์อีกบ้าง? ยิ่งคิดก็ยิ่งสับสน ความรู้สึกไม่ไว้วางใจที่เคยมีต่อคุณพฤกษ์เริ่มขยายวงกว้างเข้าไปในความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างเธอกับราเชน แสงไฟสลัวๆ จากโคมไฟข้างเตียงส่องกระทบเงาของเธอที่ทอดไปบนพรมหนา เธอเดินไปหยุดยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง มองภาพสะท้อนของตัวเอง ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาฉายแววเหนื่อยล้าและเต็มไปด้วยคำถาม สัญญาที่เคยตกลงกันไว้ภายใต้เงื่อนไขอันซับซ้อน กลับกลายเป็นพันธนาการที่รัดรึงหัวใจให้แน่นขึ้นเรื่อยๆ เธอมองลึกลงไปในดวงตาของตัวเอง ราวกับจะหาคำตอบจากเงาสะท้อนนั้น "ฉันกำลังทำอะไรอยู่กันแน่?" เธอพึมพำกับตัวเอง "ฉันกำลังยอมให้เรื่องนี้มันลากฉันไปถึงไหน?" เสียงประตูเปิดดังขึ้นในความเงียบ พิมพ์ชนกสะดุ้งเล็กน้อย หันขวับไปยังประตู ทันทีที่เห็นร่างสูงโปร่งของราเชนปรากฏขึ้น เธอก็รีบเดินเข้าไปหา "คุณราเชน กลับมาแล้ว" เสียงของเธอแหบพร่ากว่าที่คิด "เป็นยังไงบ้างคะ?" ราเชนถอดสูทออกอย่างเหนื่อยอ่อน เขาก้าวเข้ามาหาเธอ ใบหน้าดูอ่อนล้า แต่ก็มีรอยยิ้มจางๆ เมื่อเห็นเธอรออยู่ "ผมกลับมาแล้วครับ" เขาตอบ "คุณ… ยังไม่นอนอีกเหรอครับ" "ฉัน… รอน่ะค่ะ" พิมพ์ชนกตอบ พลางสำรวจใบหน้าของเขาอย่างละเอียด "คุณพฤกษ์… เขาพูดอะไรบ้างคะ?" ราเชนเดินไปนั่งลงบนโซฟาตัวยาวในห้องรับแขก ดึงแขนเธอให้นั่งลงข้างๆ "เขา… ก็ยังยืนยันในจุดยืนเดิม" เขาถอนหายใจ "เขาต้องการให้ผม… เซ็นสัญญาการซื้อขายหุ้นคืน… ในราคาเดิม" "ราคาเดิม?" พิมพ์ชนกทวนคำ "แต่… มันไม่สมเหตุสมผลเลยนะคะ" "ผมรู้ครับ" ราเชนพยักหน้า "แต่… เขาก็มีเหตุผลของเขา" "เหตุผลอะไรคะ" พิมพ์ชนกถาม จ้องมองใบหน้าของเขาอย่างต้องการคำตอบ "เขาบอกว่า… การที่ผม… ไม่ยอมเซ็นสัญญา… มันกำลังส่งผลกระทบ… ต่อ… แผนการระยะยาวของเขา" ราเชนกล่าว "และ… เขา… ก็ยังคง… บีบให้ผม… ต้อง… ตัดสินใจ… โดยเร็วที่สุด" "แล้วคุณ… จะทำอย่างไรคะ" พิมพ์ชนกถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความกังวล ราเชนหันมามองเธอ ดวงตาของเขาสบประสานกับดวงตาของเธอ "ผม… กำลังคิดอยู่ครับ" เขาตอบ "ผม… ยังไม่สามารถ… ตัดสินใจได้… โดยปราศจาก… การพิจารณา… ถึง… ผลกระทบ… ที่จะเกิดกับคุณ" "กับฉัน?" พิมพ์ชนกเลิกคิ้ว "แต่… คุณพฤกษ์… ไม่ได้มี… ปัญหา… กับฉัน… โดยตรง… นี่คะ" "แต่… คุณ… คือ… ส่วนหนึ่ง… ของ… ข้อตกลง… นี้… นะครับ" ราเชนกล่าว "และ… คุณ… ก็เป็น… ภรรยา… ของผม" คำว่า "ภรรยา" หลุดออกมาจากปากของราเชน ทำให้หัวใจของพิมพ์ชนกเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง มันเป็นคำที่จริงจัง แต่ก็ยังคงมีความคลุมเครือซ่อนอยู่ "คุณ… หมายความว่ายังไงคะ" พิมพ์ชนกถามอย่างเชื่องช้า "คุณ… จะยอม… ทำตาม… ข้อเสนอ… ของคุณพฤกษ์… เพื่อ… ฉัน… อย่างนั้นเหรอคะ" ราเชนเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดสนิท ราวกับกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก "ผม… ยังไม่แน่ใจครับ" เขาตอบ "แต่… ผม… ไม่ต้องการ… ให้คุณ… ต้อง… มาแบกรับ… ภาระ… หรือ… ความเสี่ยง… ที่มัน… จะตามมา" "ความเสี่ยง… ที่ว่า… คืออะไรคะ" พิมพ์ชนกถามอย่างไม่ลดละ "คุณพฤกษ์… จะทำอะไร… ถ้าคุณ… ไม่ยอม… ทำตาม… ข้อเสนอ… ของเขา?" "เขาก็… อาจจะ… เปิดเผย… เรื่อง… ของเรา… สู่สาธารณะ" ราเชนกล่าว "หรือ… อาจจะ… พยายาม… ทำลาย… ชื่อเสียง… ของผม… และ… ของคุณ" พิมพ์ชนกตัวแข็งทื่อ คำพูดนั้นรุนแรงกว่าที่เธอคิด "ทำลาย… ชื่อเสียง… ของฉัน?" เธอทวนคำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ผม… ไม่แน่ใจ… ว่าเขา… จะไปถึง… ขนาดนั้น… หรือเปล่า" ราเชนรีบแก้ "แต่… มัน… ก็เป็น… สิ่งที่… เรา… ต้อง… คำนึงถึง" "แล้ว… ถ้า… ฉัน… ไม่กลัว… ล่ะคะ" พิมพ์ชนกถาม จ้องมองเข้าไปในดวงตาของราเชน "ถ้าฉัน… อยากจะ… เผชิญหน้า… กับเรื่องนี้… ไปพร้อมๆ กับคุณ… ล่ะคะ" ราเชนสบตาเธอ เขาเห็นประกายบางอย่างในดวงตาของเธอที่แตกต่างออกไปจากเมื่อก่อน มันไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความมุ่งมั่น "คุณ… แน่ใจเหรอครับ" เขาถาม "ฉัน… แน่ใจค่ะ" พิมพ์ชนกยืนยัน "ฉัน… ไม่ต้องการ… ที่จะ… ถูก… ผลัก… ให้… อยู่… ใน… เงามืด… อีกต่อไป… แล้ว" "แต่… มัน… อาจจะ… อันตราย… อย่างที่ผม… บอก" ราเชนย้ำ "อันตราย… สำหรับใครคะ" พิมพ์ชนกถาม "สำหรับฉัน… หรือ… สำหรับคุณ… หรือ… สำหรับ… ความสัมพันธ์… ของเรา… ที่… คุณ… กำลัง… พยายาม… รักษา… ไว้?" ราเชนเงียบไป เขาไม่รู้จะตอบคำถามนั้นอย่างไร เขาเองก็สับสนกับความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อพิมพ์ชนก เขารู้ว่าเขาต้องการปกป้องเธอ แต่ก็ไม่แน่ใจว่ามันเป็นเพราะสัญญา หรือเป็นเพราะ… ความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้น "ผม… จะ… คิด… ให้รอบคอบ… ที่สุด" ราเชนกล่าวในที่สุด "และ… ผม… จะ… ตัดสินใจ… โดยคำนึงถึง… ความปลอดภัย… ของคุณ… เป็น… อันดับแรก" พิมพ์ชนกพยักหน้า แม้ว่าคำตอบนั้นจะไม่ใช่คำตอบที่เธอต้องการทั้งหมด แต่เธอก็เข้าใจว่าราเชนกำลังพยายามอย่างที่สุดแล้ว เธอลุกขึ้นยืน "ฉัน… ไปอาบน้ำนะคะ" เธอพูด "คืนนี้… ฉัน… นอนไม่หลับแน่ๆ" ราเชนพยักหน้า "ฝันดีนะครับ" เขาตอบ "แล้ว… ถ้ามีอะไร… ก็… ปลุกผม… ได้เสมอ" พิมพ์ชนกเดินจากไป ทิ้งให้ราเชนนั่งอยู่เพียงลำพัง เขามองตามร่างของเธอไปจนลับตา ก่อนจะหันกลับมามองกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้องเงาของเขาฉายทับเงาของใครบางคนที่กำลังยืนอยู่ข้างๆ ในความทรงจำ ภาพของดารินแวบเข้ามาในหัว ทำให้หัวใจของเขาปั่นป่วนขึ้นมาอีกครั้ง เขาถอนหายใจยาว และภาวนาให้การตัดสินใจในครั้งนี้ ไม่นำพาหายนะมาสู่ทุกคนที่เกี่ยวข้อง