"คุณ… ต้องเข้าใจนะครับ" ราเชนกล่าว "ว่า… ผม… ไม่ได้… มีทางเลือก… มากนัก… ตอนนี้" พิมพ์ชนกมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและสับสน "ไม่… มีทางเลือก… หรือคะ" เธอถามเสียงเบา "แล้ว… ความรู้สึก… ของฉัน… ล่ะคะ… คุณ… คิดถึงมัน… บ้างไหม" "คิดถึงสิครับ" ราเชนตอบอย่างรวดเร็ว "ผม… คิดถึง… คุณ… ตลอดเวลา… แต่… คุณ… ก็รู้… ว่า… สถานการณ์… มัน… ซับซ้อน… เกินกว่า… ที่เรา… จะ… ทำตาม… ใจ… ของเรา… เพียงอย่างเดียว" "ซับซ้อน… เหรอคะ" พิมพ์ชนกยิ้มอย่างเจ็บปวด "ฉัน… คิดว่า… มัน… ไม่ได้… ซับซ้อน… เลย… ค่ะ… คุณ… กำลัง… เลือก… บริษัท… มากกว่า… ฉัน" "ไม่ใช่… อย่างนั้น… ครับ" ราเชนพยายามจะเข้าไปกอดเธออีกครั้ง แต่พิมพ์ชนกถอยหนี "ผม… กำลัง… พยายาม… ปกป้อง… คุณ… จาก… อันตราย… ที่อาจจะ… เกิดขึ้น" "อันตราย… อะไร… คะ" พิมพ์ชนกถาม "อันตราย… จาก… การที่คุณ… จะต้อง… แต่งงาน… กับ… ผู้หญิง… ที่คุณ… ไม่รัก… อย่างนั้น… หรือคะ" ราเชนเงียบไป เขาไม่สามารถปฏิเสธคำพูดของเธอได้อีกต่อไป ความจริงที่พิมพ์ชนกพูดออกมานั้น มันเจ็บปวดสำหรับทั้งคู่ "คุณพฤกษ์… เขากำลัง… บีบคั้น… ผม… อย่างหนัก" ราเชนกล่าวในที่สุด "ถ้าผม… ไม่ยอม… ทำตาม… ข้อเสนอ… ของเขา… เขา… จะปล่อย… ข่าว… ที่จะ… ทำลาย… ชื่อเสียง… ของผม… และ… ทำให้… บริษัท… ของผม… เสียหาย… อย่างร้ายแรง" "และ… คุณ… ก็จะ… ยอม… แลก… ตัวฉัน… กับ… สิ่งนั้น… อย่างนั้น… เหรอคะ" พิมพ์ชนกถาม น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความตัดพ้อ "ผม… ไม่ได้… คิดอย่างนั้น… ครับ" ราเชนตอบ "ผม… กำลัง… มองหา… ทางออก… ที่จะ… ยับยั้ง… ความเสียหาย… ทั้งหมด… ให้ได้… มากที่สุด" "แล้ว… ทางออก… ของคุณ… คือ… การ… ทิ้ง… ฉัน… ไว้… เบื้องหลัง… อย่างนั้น… เหรอคะ" พิมพ์ชนกถาม "คุณ… พูด… กับฉัน… ว่า… คุณ… จะ… ปกป้อง… ฉัน… แต่… ตอนนี้… ฉัน… กลับ… รู้สึก… ว่า… คุณ… กำลัง… ทิ้ง… ฉัน… ไป" "ผม… ไม่เคย… คิด… จะทิ้ง… คุณ… เลย… ครับ" ราเชนกล่าวเสียงหนักแน่น "ผม… รัก… คุณ… พิมพ์ชนก… และ… ผม… จะไม่… ยอม… ให้ใคร… มาทำร้าย… คุณ… ได้" "แต่… คุณ… กำลัง… จะ… ทำร้าย… ฉัน… เอง… นะคะ" พิมพ์ชนกกล่าว "คุณ… กำลัง… จะ… ยอม… แต่งงาน… กับ… คนอื่น… ต่อหน้า… ฉัน… โดยที่… ฉัน… ทำอะไร… ไม่ได้… เลย" "ผม… จะไม่… ยอม… ให้มัน… เกิดขึ้น… ครับ" ราเชนกล่าว "ผม… จะหา… ทาง… แก้ไข… เรื่องนี้… ให้ได้" "หา… ทาง… แก้ไข… อย่างไร… คะ" พิมพ์ชนกถาม "ในเมื่อ… คุณ… ก็บอก… เองว่า… คุณ… ไม่มี… ทางเลือก" ราเชนเงียบไป เขาไม่รู้จะอธิบายอย่างไรให้พิมพ์ชนกเข้าใจได้ดีกว่านี้ เขาเองก็สับสนและเจ็บปวดไม่แพ้เธอ "ผม… ขอเวลา… ให้ผม… หน่อย… ได้ไหม… ครับ" ราเชนกล่าว "ผม… ต้องการ… เวลา… ในการ… คิด… และ… วางแผน… อย่างรอบคอบ" พิมพ์ชนกมองราเชน เธอเห็นความเหนื่อยล้าและสิ้นหวังในแววตาของเขา เธอรู้ว่าเขาไม่ได้โกหก แต่การที่เขาไม่สามารถให้คำตอบที่ชัดเจนได้ มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกแย่ "ถ้า… คุณ… เลือก… ที่จะ… ยอม… ทำตาม… ข้อเสนอ… ของเขา… ฉัน… จะ… ไม่… โกรธ… คุณ… นะคะ" พิมพ์ชนกกล่าว "แต่… ฉัน… ขอ… ให้คุณ… จำ… ไว้… ว่า… สัญญา… ของเรา… มัน… มี… ความหมาย… สำหรับ… ฉัน… มากแค่ไหน" คำพูดของพิมพ์ชนกทำให้ราเชนรู้สึกผิดอย่างรุนแรง เขาเดินเข้าไปคว้ามือเธอไว้แน่น "ผม… จะไม่… ทำให้… คุณ… ผิดหวัง… ครับ" เขาให้คำมั่น "ผม… จะหา… ทาง… ออก… ที่ดีที่สุด… สำหรับ… เรา… ทั้งสองคน" พิมพ์ชนกมองเข้าไปในดวงตาของราเชน เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในคำพูดของเขา แต่เธอก็ยังอดกังวลไม่ได้ "ฉัน… หวังว่า… มัน… จะ… เป็น… อย่างนั้น… จริงๆ… นะคะ" เธอตอบ คืนนั้น ทั้งสองคนนอนไม่หลับ ราเชนใช้เวลาทั้งคืนในการคิดหาวิธีที่จะหลุดพ้นจากสถานการณ์ที่กำลังบีบคั้นนี้ โดยที่ไม่ต้องเสียสละความสัมพันธ์ของเขากับพิมพ์ชนก เขารู้ดีว่าเขาไม่สามารถยอมแพ้ได้ง่ายๆ เพราะพิมพ์ชนกคือทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับเขา ในขณะเดียวกัน พิมพ์ชนกก็พยายามทำความเข้าใจสถานการณ์ เธอรู้ว่าราเชนกำลังเผชิญกับแรงกดดันที่หนักหนา แต่เธอก็ยังอดรู้สึกน้อยใจไม่ได้ที่เขาไม่สามารถบอกความจริงทั้งหมดกับเธอได้ตั้งแต่แรก เช้าวันต่อมา ราเชนลุกขึ้นแต่เช้า เขาตัดสินใจว่าจะต้องเผชิญหน้ากับคุณพฤกษ์โดยตรง เขาไม่ต้องการให้เรื่องราวบานปลายไปมากกว่านี้อีกแล้ว เขาต้องหาทางยุติเรื่องนี้ให้ได้โดยเร็วที่สุด "ผม… ต้องไป… ครับ" ราเชนกล่าวกับพิมพ์ชนกขณะที่เธอกำลังเตรียมตัวจะลงไปทานอาหารเช้า "จะไป… ที่ไหน… คะ" พิมพ์ชนกถาม "ผม… จะไป… คุย… กับ… คุณพฤกษ์… ครับ" ราเชนตอบ "ผม… ต้องการ… ยุติ… เรื่องนี้… ให้เร็ว… ที่สุด" พิมพ์ชนกหน้าเสีย "คุณ… คิดว่า… มัน… จะ… ปลอดภัย… เหรอคะ" "ผม… จะระวัง… ครับ" ราเชนกล่าว "และ… ผม… จะไม่… ยอม… ให้เขา… มา… บังคับ… อะไร… ได้อีก" เขาเดินไปจูบหน้าผากของพิมพ์ชนกอย่างแผ่วเบา "ผม… รัก… คุณ… นะครับ" เขากระซิบ "รอผม… กลับมา" พิมพ์ชนกพยักหน้า เธอปล่อยให้ราเชนออกไปเผชิญหน้ากับปัญหาด้วยตัวของเขาเอง แม้ว่าในใจจะเต็มไปด้วยความกังวลและความหวัง