ราเชนขับรถตรงไปยังบริษัทของคุณพฤกษ์ เขารู้ดีว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้อาจจะนำมาซึ่งปัญหาที่ใหญ่กว่าเดิม แต่เขาก็พร้อมที่จะรับมือกับมัน เขาไม่สามารถปล่อยให้คุณพฤกษ์มาทำลายชีวิตของเขาและพิมพ์ชนกได้อีกต่อไป เมื่อไปถึงอาคารสำนักงาน คุณพฤกษ์ก็รอเขาอยู่ที่ห้องทำงานส่วนตัวแล้ว บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความตึงเครียด "มาแล้วเหรอ… ราเชน" คุณพฤกษ์กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ฉัน… คิดว่า… นาย… คงจะ… เข้าใจ… สถานการณ์… ของนาย… ดีขึ้น… แล้วนะ" "ผม… มาที่นี่… เพื่อ… บอกคุณ… ว่า… ผม… จะไม่… ยอม… ทำตาม… ข้อเสนอ… ของคุณ" ราเชนกล่าวอย่างหนักแน่น คุณพฤกษ์หัวเราะเบาๆ "นาย… แน่ใจ… เหรอ… ราเชน" เขาถาม "นาย… คิดว่า… นาย… มี… ทางเลือก… อื่น… งั้นเหรอ" "ผม… มี… ทางเลือก… ของผม… ครับ" ราเชนตอบ "และ… ผม… ก็… ไม่… กลัว… คุณ… อีกต่อไป" "ปากดี… จริงๆ" คุณพฤกษ์กล่าว "แต่… นาย… ลืมไป… หรือเปล่า… ว่า… ใคร… คือ… คน… ที่… ควบคุม… ทุกอย่าง… อยู่" "คุณ… กำลัง… ทำ… สิ่งที่… ผิด… นะครับ" ราเชนกล่าว "คุณ… กำลัง… ใช้… ความแค้น… ส่วนตัว… มา… ทำลาย… ชีวิต… ของคน… อื่น" "ความแค้น… เหรอ" คุณพฤกษ์ถาม "นาย… คิดว่า… ฉัน… ทำไป… เพราะ… ความแค้น… ส่วนตัว… งั้นเหรอ" "แล้ว… มัน… ไม่ใช่… เหรอคะ" ราเชนย้อนถาม "คุณ… ไม่เคย… ลืม… เรื่อง… ที่พ่อ… ของผม… เคย… ทำ… กับ… คุณ… เลย… ใช่ไหม" ใบหน้าของคุณพฤกษ์เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวขึ้น "นาย… รู้… มากกว่า… ที่ฉัน… คิด… ไว้… ซะอีก" เขาพูดเสียงลอดไรฟัน "ผม… รู้… ทุกอย่าง… ครับ" ราเชนกล่าว "ผม… รู้ว่า… คุณ… ต้องการ… แก้แค้น… พ่อ… ของผม… ด้วยการ… ทำลาย… บริษัท… ของผม… และ… ถ้าเป็นไปได้… ก็… ทำลาย… ชีวิต… ของผม… ด้วย" "ถูกต้อง" คุณพฤกษ์ยอมรับ "พ่อ… ของนาย… คือ… คน… ที่… ทำลาย… ทุกอย่าง… ของฉัน… และ… ฉัน… จะไม่… ปล่อย… ให้… ลูกชาย… ของเขา… มี… ความสุข… ได้" "แต่… คุณ… กำลัง… ทำร้าย… คน… ที่… ไม่เกี่ยว… ข้อง… เลย… นะครับ" ราเชนกล่าว "คุณ… กำลัง… จะ… ทำร้าย… พิมพ์ชนก… ซึ่ง… เธอ… ไม่ได้… รู้เรื่อง… อะไร… เลย" "โธ่… น่าสงสาร… จัง" คุณพฤกษ์เย้ยหยัน "แต่… นั่น… คือ… ราคา… ที่… เธอ… ต้อง… จ่าย… ถ้า… เธอ… มา… ยุ่ง… เกี่ยว… กับ… นาย" "ผม… ไม่ยอม… ให้มัน… เป็น… แบบนั้น… ครับ" ราเชนกล่าว "ผม… จะ… ปกป้อง… พิมพ์ชนก… ด้วย… ชีวิต… ของผม" "โอ้… ช่าง… กล้าหาญ… เสียจริง" คุณพฤกษ์หัวเราะ "แต่… นาย… คิดว่า… นาย… จะ… ทำได้… อย่างนั้น… เหรอ" "ผม… จะ… ทำ… ให้คุณ… ดู" ราเชนตอบ "คุณ… พฤกษ์… ผม… ขอ… ถาม… คุณ… ตรงๆ… คุณ… ต้องการ… อะไร… กันแน่" คุณพฤกษ์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ "ฉัน… ต้องการ… ให้… นาย… ยก… บริษัท… นี้… ให้… ฉัน… ซะ" ราเชนตกตะลึงกับคำตอบ "คุณ… บ้า… ไปแล้ว… เหรอครับ" เขาถาม "บริษัท… นี้… คือ… ทุกสิ่งทุกอย่าง… ของผม… มัน… คือ… ความฝัน… ของพ่อ… ผม" "ฉัน… รู้" คุณพฤกษ์กล่าว "และ… นั่น… คือ… เหตุผล… ที่ฉัน… ต้องการ… มัน" "ผม… ไม่มี… วัน… ยอม… ยก… บริษัท… นี้… ให้คุณ… เด็ดขาด" ราเชนยืนกราน "งั้น… นาย… ก็… เตรียมตัว… รับ… ผล… ที่ตามมา… ได้เลย" คุณพฤกษ์กล่าว "ฉัน… จะ… ปล่อย… ข่าว… เรื่อง… นาย… กับ… ดาริน… ออกไป… และ… ฉัน… จะ… ทำให้… บริษัท… ของนาย… ล้มละลาย… ให้ได้" "คุณ… จะ… เสียใจ… ที่ทำ… แบบนี้" ราเชนกล่าว "ฉัน… ไม่เคย… เสียใจ… กับ… สิ่ง… ที่ฉัน… ทำ" คุณพฤกษ์ตอบ "และ… ฉัน… ก็… จะ… ไม่… หยุด… จนกว่า… นาย… จะ… ชดใช้… ให้กับ… สิ่ง… ที่พ่อ… ของนาย… ทำ… กับ… ฉัน" ราเชนรู้สึกถึงความโกรธที่พลุ่งพล่านขึ้นมาในอก แต่เขาก็พยายามควบคุมมันไว้ เขาเดินออกจากห้องทำงานของคุณพฤกษ์ โดยไม่หันกลับไปมอง เขารู้ดีว่าสถานการณ์กำลังเลวร้ายลง แต่เขาก็ยังคงมีความหวัง เขาเชื่อว่าเขาสามารถหาทางออกที่ดีที่สุดได้ ในขณะที่ราเชนกำลังเผชิญหน้ากับคุณพฤกษ์ ดารินก็แอบเข้ามาฟังการสนทนาทั้งหมดอยู่หลังประตู เธอเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นของคุณพฤกษ์ และความมุ่งมั่นของราเชน เมื่อราเชนเดินออกไป ดารินก็รีบเข้าไปหาคุณพฤกษ์ "คุณพฤกษ์คะ" ดารินเอ่ย "คุณ… จะ… ทำ… อย่างนั้น… จริงๆ… เหรอคะ" "แล้ว… ทำไม… ฉัน… จะ… ไม่ทำ" คุณพฤกษ์ถาม "นี่… คือ… โอกาส… สุดท้าย… ของฉัน… ที่จะได้… แก้แค้น" "แต่… คุณ… กำลัง… จะ… ทำร้าย… ตัวคุณเอง… ด้วยนะคะ" ดารินกล่าว "ถ้า… เรื่องนี้… ถูกเปิดเผย… คุณ… ก็จะ… เดือดร้อน… เหมือนกัน" "ฉัน… ไม่กลัว" คุณพฤกษ์ตอบ "ฉัน… ยอม… แลก… ทุกอย่าง… เพื่อ… แก้แค้น… ให้ได้" ดารินมองคุณพฤกษ์ด้วยความเห็นใจ เธอรู้ว่าความแค้นได้ครอบงำจิตใจของคุณพฤกษ์ไปเสียแล้ว