ราเชนกลับมาบ้านด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พิมพ์ชนกเห็นดังนั้นก็รีบเข้ามาหาเธอ "คุณราเชนคะ" พิมพ์ชนกเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง "เป็นอย่างไรบ้างคะ" ราเชนถอนหายใจยาว "มัน… ไม่… ง่าย… เลย… ครับ" เขาตอบ "คุณพฤกษ์… เขา… ต้องการ… ให้ผม… ยก… บริษัท… ให้เขา" พิมพ์ชนกเบิกตากว้าง "อะไรนะคะ" เธออุทาน "เขา… ทำอย่างนั้น… ได้อย่างไร" "ผม… ก็… ไม่รู้… เหมือนกัน… ครับ" ราเชนกล่าว "แต่… เขา… บอกว่า… ถ้าผม… ไม่ยอม… เขา… จะ… ปล่อย… ข่าว… เรื่อง… ผม… กับ… คุณดาริน… ออกไป… และ… จะ… ทำให้… บริษัท… ของผม… ล้มละลาย" พิมพ์ชนกมองราเชนด้วยความสงสาร เธอเห็นความทุกข์ระทมและสิ้นหวังในแววตาของเขา "แล้ว… คุณ… จะ… ทำอย่างไร… ต่อไป… คะ" "ผม… ยัง… ไม่รู้… ครับ" ราเชนตอบ "ผม… ต้องการ… เวลา… ในการ… คิด" ทั้งสองคนนั่งลงเงียบๆ บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความหนักอึ้ง ราเชนพยายามคิดหาทางออกที่ดีที่สุด เขาไม่ต้องการเสียสละบริษัท แต่เขาก็ไม่ต้องการเสียพิมพ์ชนกไปเช่นกัน "คุณราเชนคะ" พิมพ์ชนกเอ่ยขึ้นมาหลังจากเงียบไปนาน "ถ้า… คุณ… ต้อง… เลือก… จริงๆ… ฉัน… อยากให้… คุณ… เลือก… สิ่งที่… สำคัญ… ที่สุด… สำหรับ… คุณ" ราเชนหันไปมองพิมพ์ชนก "แต่… สำหรับผม… คุณ… คือ… สิ่งที่… สำคัญ… ที่สุด… นะครับ" เขาตอบ "ฉัน… รู้ค่ะ" พิมพ์ชนกยิ้มเศร้าๆ "แต่… ถ้า… การเลือก… ฉัน… จะทำให้… คุณ… ต้อง… เสีย… ทุกอย่าง… ไป… ฉัน… ก็… ไม่… ต้องการ… อย่างนั้น" "ผม… ไม่ยอม… ครับ" ราเชนยืนกราน "ผม… จะไม่… ยอม… ให้คุณ… มา… รู้สึก… ผิด… แบบนี้" "แต่… ถ้า… คุณ… ยอม… ทำตาม… ข้อเสนอ… ของเขา… ล่ะคะ" พิมพ์ชนกถาม "คุณ… ก็… จะ… ไม่ต้อง… เสีย… อะไร… ไป… เลย… ใช่ไหมคะ" ราเชนชะงัก เขาไม่เคยคิดถึงทางเลือกนี้อย่างจริงจังมาก่อน การยกบริษัทให้คุณพฤกษ์… มันเป็นเรื่องที่เขาไม่สามารถยอมรับได้เลย "ผม… ไม่… สามารถ… ทำแบบนั้น… ได้" ราเชนตอบเสียงหนักแน่น "บริษัท… นี้… มี… ความหมาย… มากกว่า… แค่… ธุรกิจ… มัน… คือ… ความฝัน… ของพ่อ… ผม" "ฉัน… เข้าใจค่ะ" พิมพ์ชนกกล่าว "แต่… บางที… การปล่อยวาง… อาจจะ… เป็น… ทางออก… ที่ดี… ที่สุด… ก็ได้… นะคะ" "ปล่อยวาง… เหรอ" ราเชนทวนคำ "หมายความว่า… คุณ… อยากให้… ผม… ยอม… แพ้… อย่างนั้น… เหรอ" "ไม่ค่ะ" พิมพ์ชนกตอบ "ฉัน… แค่… อยากให้… คุณ… ปลอดภัย… และ… มีความสุข… ก็พอ" ราเชนกอดพิมพ์ชนกไว้แน่น เขาไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับคำพูดของเธอ เขาดีใจที่เธอเข้าใจเขา แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกผิดที่ทำให้เธอต้องมาแบกรับความรู้สึกที่ยากลำบากเช่นนี้ "ผม… ขอโทษ… นะครับ" ราเชนกล่าว "ที่ทำให้… คุณ… ต้อง… มา… เจอ… เรื่อง… แบบนี้" "ไม่เป็นไร… ค่ะ" พิมพ์ชนกตอบ "ฉัน… เข้าใจ… ค่ะ" คืนนั้น ราเชนตัดสินใจแน่วแน่ เขาจะไม่ยอมแพ้ เขาจะหาทางต่อสู้เพื่อบริษัทของเขา และเพื่อความสัมพันธ์ของเขากับพิมพ์ชนก เช้าวันรุ่งขึ้น ราเชนไปหาดารินที่บ้าน "คุณดารินครับ" ราเชนกล่าว "ผม… ต้องการ… ความช่วยเหลือ… จากคุณ" ดารินมองราเชนด้วยความประหลาดใจ "คุณ… ต้องการ… ความช่วยเหลือ… จากผม… เหรอคะ" "ใช่ครับ" ราเชนตอบ "ผม… ต้องการ… ให้คุณ… ช่วย… ผม… เปิดโปง… คุณพฤกษ์" ดารินตกใจกับคำขอของราเชน "คุณ… หมายถึง… อะไร… คะ" "ผม… รู้ว่า… คุณ… รู้… เรื่องราว… ทั้งหมด… เกี่ยวกับ… คุณพฤกษ์" ราเชนกล่าว "ผม… ต้องการ… ให้คุณ… ช่วย… ผม… หาหลักฐาน… เพื่อ… เอาผิด… เขา" ดารินลังเล เธอรู้ว่าการช่วยเหลือราเชน อาจจะทำให้เธอตกอยู่ในอันตราย แต่เธอก็เห็นความมุ่งมั่นและจริงใจในแววตาของราเชน "ฉัน… จะ… ลอง… ดู… นะคะ" ดารินกล่าวในที่สุด "แต่… ฉัน… ไม่… รับประกัน… อะไร… ทั้งสิ้น" ราเชนยิ้มอย่างโล่งอก "ขอบคุณ… ครับ" เขาตอบ "ผม… จะ… ไม่… ลืม… บุญคุณ… ของคุณ… เลย" การตัดสินใจครั้งนี้ อาจจะนำมาซึ่งอันตรายที่ใหญ่หลวง แต่ราเชนก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เขาเชื่อว่าความจริงจะสามารถเอาชนะความแค้นได้เสมอ และเขาจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องพิมพ์ชนก และความสัมพันธ์ของเขาทั้งสองคน