ราเชนตัดสินใจที่จะไม่รอช้า เขาติดต่อกลับไปยังคุณพฤกษ์เพื่อนัดพบอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้ไปหาด้วยความหวาดกลัว แต่ไปด้วยความมั่นใจและหลักฐานที่จะใช้ต่อรอง "ผม… ต้องการ… พบ… คุณ… อีกครั้ง… ครับ" ราเชนกล่าวกับเลขาของคุณพฤกษ์ "และ… ผม… ต้องการ… ให้… การพบ… ครั้งนี้… เป็น… การ… พบ… ครั้ง… สุดท้าย" เมื่อไปถึงบริษัทของคุณพฤกษ์ ราเชนก็พบว่าคุณพฤกษ์รอเขาอยู่แล้วเช่นเคย บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของเขายังคงเต็มไปด้วยความตึงเครียด แต่คราวนี้ราเชนไม่ได้รู้สึกหวั่นไหว "มาแล้ว… เหรอ… ราเชน" คุณพฤกษ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ฉัน… คิดว่า… นาย… คงจะ… เข้าใจ… สถานการณ์… ของนาย… ดีขึ้น… แล้ว… นะ" "ผม… เข้าใจ… ครับ" ราเชนตอบ "ผม… เข้าใจ… ว่า… คุณ… ต้องการ… อะไร… และ… ผม… ก็… เข้าใจ… ว่า… คุณ… กำลัง… จะ… ทำ… อะไร" คุณพฤกษ์ยิ้มเยาะ "ดี… ถ้า… อย่างนั้น… นาย… ก็… ควรจะ… รู้… ว่า… ควรจะ… ทำ… อะไร… ต่อไป" "ผม… ไม่… สามารถ… ทำ… ตาม… ข้อเสนอ… ของคุณ… ได้" ราเชนกล่าวหนักแน่น "และ… ผม… ก็… ไม่… กลัว… คุณ… อีกต่อไป" ใบหน้าของคุณพฤกษ์เปลี่ยนเป็นขุ่นเคือง "ปากดี… จริงๆ" เขาพึมพำ "นาย… คิดว่า… นาย… มี… ทาง… ที่จะ… สู้… กับ… ฉัน… ได้… งั้น… เหรอ" "ผม… มี… ครับ" ราเชนตอบ "และ… ผม… ก็… มี… หลักฐาน… ที่จะ… พิสูจน์… ความจริง" คุณพฤกษ์เลิกคิ้วขึ้น "หลักฐาน… อะไร… งั้น… เหรอ" เขาถามด้วยความสงสัย "ผม… รู้… ว่า… คุณ… กำลัง… จะ… ปล่อย… ข่าว… เรื่อง… ผม… กับ… คุณดาริน… ออกไป" ราเชนกล่าว "แต่… คุณ… คิดผิด… แล้ว… ครับ… คุณดาริน… เธอ… เป็น… พยาน… ให้… กับ… ผม" คุณพฤกษ์หัวเราะ "พยาน… งั้น… เหรอ… นาย… คิดว่า… คำพูด… ของ… ผู้หญิง… คนนั้น… จะ… มี… น้ำหนัก… แค่ไหน" "เธอ… จะ… ยืนยัน… ว่า… คืนนั้น… ไม่ได้… มี… อะไร… เกิดขึ้น… ระหว่าง… เรา" ราเชนกล่าว "และ… เธอ… จะ… บอก… ว่า… คุณ… เป็น… คน… ที่… เห็น… เธอ… ออกมา… จาก… ห้อง… นั้น… คน… แรก" คุณพฤกษ์นิ่งไป ใบหน้าของเขาเริ่มมีร่องรอยของความกังวล "นั่น… มัน… เป็น… ไป… ไม่ได้" เขาพูดเสียงลอดไรฟัน "มัน… เป็น… ไป… ได้… ครับ" ราเชนยืนยัน "และ… ถ้า… คุณ… ยัง… คิด… จะ… ปล่อย… ข่าว… นั้น… ออกไป… ผม… ก็… จะ… ฟ้อง… คุณ… ใน… ข้อหา… หมิ่นประมาท… และ… ทำลาย… ชื่อเสียง" คุณพฤกษ์มองราเชนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น "นาย… กำลัง… เล่น… กับ… ไฟ… นะ… ราเชน" เขาขู่ "ผม… ไม่ได้… กำลัง… เล่น… ครับ" ราเชนตอบ "ผม… แค่… กำลัง… ปกป้อง… สิ่งที่… ผม… รัก" "นาย… กำลัง… ทำ… สิ่งที่… โง่เขลา… ที่สุด" คุณพฤกษ์กล่าว "นาย… คิดว่า… นาย… จะ… ชนะ… ฉัน… ได้… อย่างงั้น… เหรอ" "ผม… ไม่… ได้… ต้องการ… จะ… ชนะ… คุณ… ครับ" ราเชนกล่าว "ผม… แค่… ต้องการ… ให้… คุณ… หยุด… การ… กระทำ… ที่… ไร้… สาระ… และ… ไร้… เหตุผล… ของคุณ… เสียที" "ไร้… สาระ… งั้น… เหรอ" คุณพฤกษ์หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "นาย… ไม่… รู้… อะไร… เลย" "ผม… รู้… ทุกอย่าง… ครับ" ราเชนกล่าว "ผม… รู้ว่า… คุณ… ต้องการ… แก้แค้น… พ่อ… ของผม… ด้วยการ… ทำลาย… บริษัท… ของผม… แต่… ผม… จะ… ไม่ยอม… ให้… มัน… เกิดขึ้น" "พ่อ… ของนาย… คือ… คน… ที่… ทำลาย… ทุกอย่าง… ของฉัน" คุณพฤกษ์ตะโกนลั่น "และ… ฉัน… จะ… ไม่… ปล่อย… ให้… ลูกชาย… ของเขา… มี… ความสุข… ได้" "แต่… คุณ… กำลัง… ทำร้าย… คน… ที่… ไม่เกี่ยว… ข้อง… เลย… นะครับ" ราเชนกล่าว "คุณ… กำลัง… จะ… ทำร้าย… พิมพ์ชนก… ซึ่ง… เธอ… ไม่ได้… รู้เรื่อง… อะไร… เลย" "โธ่… น่าสงสาร… จัง" คุณพฤกษ์เย้ยหยัน "แต่… นั่น… คือ… ราคา… ที่… เธอ… ต้อง… จ่าย… ถ้า… เธอ… มา… ยุ่ง… เกี่ยว… กับ… นาย" "ผม… ไม่ยอม… ให้มัน… เป็น… แบบนั้น… ครับ" ราเชนกล่าว "ผม… จะ… ปกป้อง… พิมพ์ชนก… ด้วย… ชีวิต… ของผม" "โอ้… ช่าง… กล้าหาญ… เสียจริง" คุณพฤกษ์หัวเราะ "แต่… นาย… ลืม… ไป… แล้ว… หรือ… ว่า… ใคร… คือ… คน… ที่… ควบคุม… ทุกอย่าง… อยู่" "ผม… ไม่… ได้… ลืม… ครับ" ราเชนตอบ "แต่… ผม… ก็… ไม่… กลัว… คุณ… อีกต่อไป" ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออก พร้อมกับร่างของพิมพ์ชนกที่เดินเข้ามา "พอได้แล้วค่ะ… คุณพฤกษ์" เสียงของเธอเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว คุณพฤกษ์หันไปมองพิมพ์ชนกด้วยความตกใจ "เธอ… มา… ทำอะไร… ที่นี่" "ฉัน… มา… เพื่อ… บอก… ให้… คุณ… หยุด… การกระทำ… ที่… เห็นแก่ตัว… ของคุณ… เสียที" พิมพ์ชนกกล่าว "คุณ… ไม่… มี… สิทธิ์… ที่จะ… ทำร้าย… ใคร… เพียง… เพราะ… ความ… แค้น… ส่วนตัว… ของคุณ" "เธอ… ไม่… รู้… อะไร… เลย" คุณพฤกษ์กล่าว "ฉัน… รู้… มากกว่า… ที่… คุณ… คิด… ค่ะ" พิมพ์ชนกตอบ "ฉัน… รู้ว่า… คุณ… กำลัง… พยายาม… จะ… ทำลาย… ชีวิต… ของ… คน… ที่… คุณ… รัก… เพียง… เพราะ… คุณ… อยาก… จะ… แก้แค้น… คน… ที่… เขา… ตาย… ไป… แล้ว" คำพูดของพิมพ์ชนกทำให้คุณพฤกษ์ถึงกับอึ้งไป เขาไม่เคยคิดว่าเธอจะรู้เรื่องราวมากขนาดนี้ "คุณ… กำลัง… ทำให้… คน… ที่… คุณ… รัก… ต้อง… เจ็บปวด… นะคะ" พิมพ์ชนกกล่าวต่อ "ถ้า… คุณ… ยัง… ไม่… หยุด… ฉัน… ก็… จะ… เปิดโปง… ความจริง… ทั้งหมด… ให้… ทุกคน… รู้" คุณพฤกษ์มองราเชน มองพิมพ์ชนก สลับกันไปมา สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวด เขาไม่เคยคาดคิดว่าเรื่องราวจะบานปลายมาถึงขนาดนี้ "ผม… ยอม… แพ้… แล้ว" คุณพฤกษ์กล่าวเสียงแผ่วเบา "ผม… จะ… ไม่… ยุ่ง… เกี่ยว… กับ… พวกคุณ… อีกต่อไป" ราเชนและพิมพ์ชนกมองหน้ากัน พวกเขารู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก ในที่สุดพายุร้ายที่โหมกระหน่ำมาตลอดก็สงบลงแล้ว