"ผม... กำลังเล่นกับไฟ งั้นเหรอครับ" ราเชนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "ผมว่าคนที่กำลังเล่นกับไฟต่างหาก คือคุณ คุณพฤกษ์ ที่คิดจะใช้เรื่องไม่จริง มาทำลายชีวิตของคนอื่น" คุณพฤกษ์กัดฟันกรอด ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธที่ควบคุมไม่อยู่ "แก… แกคิดว่าแกจะทำอะไรฉันได้งั้นเหรอ แกมันก็แค่ลูกจ้างคนหนึ่ง ที่กำลังจะหมดประโยชน์ไปแล้ว" "ผมอาจจะเป็นแค่ลูกจ้างในสายตาคุณ" ราเชนตอบ "แต่ผมมีศักดิ์ศรีของผม และผมจะไม่ยอมให้ใครมาเหยียบย่ำมันเด็ดขาด" "ดี… ดีมาก" คุณพฤกษ์พึมพำ "ฉันจะรอดูว่าตอนที่บริษัทของแกกำลังจะล้มละลาย แกจะยังปากดีได้อยู่หรือเปล่า" "ผมไม่กังวลเรื่องนั้นครับ" ราเชนกล่าว "เพราะผมรู้ว่าผมกำลังทำอะไรอยู่ และผมก็มีคนที่พร้อมจะช่วยเหลือผม" "ใคร… ใครกัน… ที่จะมาช่วยลูกหนี้อย่างแกได้" คุณพฤกษ์ถามเยาะเย้ย "คุณดารินครับ" ราเชนเอ่ยชื่อนั้นออกมาตรงๆ "เธอไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาข่มเหงได้ง่ายๆ และเธอก็ไม่ต้องการเห็นความอยุติธรรมเกิดขึ้น" คำพูดของราเชนทำให้คุณพฤกษ์ชะงักไปเล็กน้อย เขามองราเชนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากความดูถูกเหยียดหยาม เริ่มมีแววของความไม่แน่ใจปะปนเข้ามา "แก… แกพูดจริงเหรอ… ว่ายัยนั่น… จะมาช่วยแก" "เธอมีเหตุผลของเธอที่จะต้องทำแบบนั้น" ราเชนตอบ "และผมเชื่อว่าคุณคงไม่อยากให้ความลับบางอย่างของบริษัทคุณ… หรือแม้กระทั่งความลับบางอย่างเกี่ยวกับตัวคุณ… ถูกเปิดเผยออกมาใช่ไหมครับ" คุณพฤกษ์หน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด เขาเริ่มรู้ตัวว่าราเชนไม่ได้มามือเปล่า "แก… แกหมายความว่ายังไง" "ผมหมายความว่า… ผมรู้… ว่าคุณกำลังจะใช้เรื่องของผมกับคุณดาริน… มาเป็นเครื่องมือ… เพื่อ… กดดัน… ผม… และ… เพื่อ… แลกกับ… บางสิ่ง… บางอย่าง… ที่คุณ… ต้องการ… จาก… บริษัท… ของผม" ราเชนกล่าว "และผมก็รู้… ว่า… คุณ… กำลัง… จะ… สร้าง… หลักฐาน… ปลอม… ขึ้นมา… เพื่อ… ให้… เรื่องนี้… ดู… น่าเชื่อถือ… มากขึ้น" คุณพฤกษ์อ้าปากค้าง เขาไม่คาดคิดว่าราเชนจะรู้เรื่องมากขนาดนี้ "แก… แกไปรู้เรื่องพวกนี้… มาจากไหน" "ผมมี… ตา… มี… หู… ครับ" ราเชนตอบ "และผมก็ไม่เคย… ปล่อย… ให้… ใคร… มา… หลอก… ผม… ได้… ง่ายๆ" "แก… อย่า… มา… ขู่… ฉัน" คุณพฤกษ์พยายามตั้งสติ "ฉัน… ไม่เคย… กลัว… คำขู่… ของใคร" "ผม… ไม่ได้… ขู่… ครับ" ราเชนยืนยัน "ผม… แค่… กำลัง… บอก… ความจริง… ให้… คุณ… รู้… ว่า… ตอนนี้… สถานการณ์… มัน… เปลี่ยนไป… แล้ว" "แก… คิดว่า… แก… ชนะ… ฉัน… แล้ว… งั้น… เหรอ" คุณพฤกษ์ถามเสียงเครียด "ผม… แค่… ต้องการ… ความยุติธรรม… ครับ" ราเชนตอบ "ผม… ต้องการ… ให้… คุณ… เลิก… ยุ่ง… กับ… ผม… และ… เลิก… พยายาม… ที่จะ… เอา… บริษัท… ของผม… ไป" "เป็นไป… ไม่ได้" คุณพฤกษ์ส่ายหน้า "สัญญา… ระหว่าง… เรา… มัน… ชัดเจน… อยู่แล้ว" "สัญญา… ที่… เกิดขึ้น… จาก… การ… บังคับ… และ… การ… ข่มขู่… มัน… ใช้… ไม่ได้… ครับ" ราเชนกล่าว "โดยเฉพาะ… อย่างยิ่ง… เมื่อ… มัน… ถูก… สร้าง… ขึ้นมา… จาก… การ… ใส่ร้าย… และ… การ… บิดเบือน… ความจริง" คุณพฤกษ์กำหมัดแน่น "แก… มัน… ไม่รู้จัก… ที่ต่ำ… ที่สูง" "ผม… รู้จัก… ที่ของผม… ดี… ครับ" ราเชนตอบ "และ… ผม… ก็… รู้… ว่า… คุณ… กำลัง… จะ… สูญเสีย… ทุกสิ่ง… ทุกอย่าง… ถ้า… คุณ… ยัง… คง… ดึงดัน… ที่จะ… ทำ… เรื่อง… นี้… ต่อไป" "แก… คิดว่า… แก… มี… อำนาจ… เหนือกว่า… ฉัน… งั้น… เหรอ" คุณพฤกษ์ถามอย่างไม่อยากเชื่อสายตา "ผม… มี… หลักฐาน… ที่… จะ… พิสูจน์… ความบริสุทธิ์… ของผม… ครับ" ราเชนกล่าว "และ… ผม… ก็… มี… พยาน… ที่… จะ… ยืนยัน… ความจริง… ใน… วันนั้น" คุณพฤกษ์จ้องมองราเชนอย่างไม่วางตา เขาเริ่มรู้สึกถึงความกดดันที่คุกคามเข้ามาอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน "แก… มัน… ไม่… ได้… เรียนรู้… อะไร… เลย… จริงๆ" "ผม… เรียนรู้… ว่า… การ… ยอมจำนน… ให้… กับ… คน… อย่าง… คุณ… มัน… ไม่ใช่… ทางออก" ราเชนกล่าว "และ… ผม… ก็… จะ… ไม่… ยอม… เสีย… ทุกสิ่ง… ทุกอย่าง… ไป… อย่าง… ง่ายดาย" "แก… จะ… เสียใจ… กับ… การ… ตัดสินใจ… ครั้งนี้… แน่นอน" คุณพฤกษ์ขู่ "ผม… พร้อม… ที่จะ… รับผิดชอบ… กับ… การตัดสินใจ… ของผม… ครับ" ราเชนตอบ "แต่… ผม… ก็… เชื่อว่า… คุณ… ต่างหาก… ที่… จะ… เป็น… คน… ที่… ต้อง… เสียใจ… มากกว่า" บทสนทนาของทั้งคู่หยุดลง ราเชนลดยิ้มลงเล็กน้อย "ผม… ขอ… ตัว… ลา… คุณ… เท่านี้… นะครับ" เขาพูด "หวังว่า… คุณ… จะ… ใช้… เวลา… ที่เหลือ… ในการ… ทบทวน… สิ่งที่… คุณ… กำลัง… จะ… ทำ… อย่าง… รอบคอบ" ราเชนลุกขึ้นยืน หมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากห้องทำงานของคุณพฤกษ์ แต่แล้วเสียงของคุณพฤกษ์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง "เดี๋ยวก่อน… ราเชน" ราเชนหันกลับไปมอง "ครับ… มี… อะไร… อีก… ครับ" คุณพฤกษ์ถอนหายใจยาว "ฉัน… อยากจะ… ถาม… แก… ตรงๆ… เลย" เขาพูด "แก… รัก… ยัยนั่น… จริงๆ… เหรอ" คำถามนั้นทำให้ราเชนถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง เขาไม่เคยคิดว่าคุณพฤกษ์จะถามคำถามแบบนี้ออกมา "ความรู้สึก… ของผม… ไม่… เกี่ยว… กับ… เรื่อง… นี้… ครับ" เขาตอบ "ผม… แค่… ต้องการ… ความยุติธรรม… ให้… ตัวเอง… และ… ปกป้อง… สิ่งที่… ผม… สร้าง… มา" "แก… คิดว่า… แก… สามารถ… ปกป้อง… มัน… ได้… จริงๆ… เหรอ" คุณพฤกษ์ยังคงถามต่อ "ถ้า… ข่าว… นั่น… มัน… ออกไป… สู่… สาธารณะ… จริงๆ… โดยที่… แก… พิสูจน์… ตัวเอง… ไม่ได้… เลย… แก… คิดว่า… ใคร… จะ… เชื่อ… แก" "ผม… เชื่อว่า… ความจริง… มัน… จะ… ปรากฏ… ขึ้นมา… เอง… ครับ" ราเชนกล่าว "และ… ผม… ก็… ไม่ได้… กำลัง… จะ… ปล่อย… ให้… มัน… เป็น… แค่… ข่าวลือ… อย่างเดียว" "แล้ว… แก… จะ… ทำ… อะไร… ต่อไป" คุณพฤกษ์ถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มอ่อนลงเล็กน้อย "ผม… จะ… ทำ… ทุกวิถีทาง… เพื่อ… พิสูจน์… ความบริสุทธิ์… ของผม… ครับ" ราเชนตอบ "และ… ถ้า… คุณ… ยัง… ยืนยัน… ที่จะ… ทำลาย… ผม… ผม… ก็… จะ… สู้… จนถึง… ที่สุด" ราเชนโค้งศีรษะให้คุณพฤกษ์เล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้คุณพฤกษ์นั่งอยู่ตามลำพัง ท่ามกลางความคิดที่สับสนวุ่นวาย เขาไม่แน่ใจแล้วว่าการต่อสู้ครั้งนี้ ฝ่ายไหนจะเป็นผู้ชนะ