หลังจากที่ราเชนออกจากห้องทำงานของคุณพฤกษ์ไปแล้ว บรรยากาศในห้องก็ยังคงอึมครึม ราเชนสูดลมหายใจลึกๆ เขาตัดสินใจแล้วว่า เขาจะต้องไปหาคุณดารินทันที เขาต้องรู้ให้แน่ใจว่าเธอจะยืนยันในสิ่งที่เธอได้บอกเขาไว้ ระหว่างทางที่กำลังเดินทางไปหาคุณดาริน ราเชนก็ได้รับโทรศัพท์จากเธอ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยเมื่อพูดกับเขา "คุณราเชนคะ" คุณดารินเอ่ยขึ้น "ฉัน… ฉัน… เกิดเรื่อง… นิดหน่อย… ค่ะ" ราเชนใจหล่นวูบ "เกิดอะไรขึ้นครับ คุณดาริน" เขาถามด้วยความเป็นห่วง "ฉัน… ฉัน… โดน… บังคับ… ค่ะ" คุณดารินเล่าต่อด้วยน้ำเสียงที่พยายามกลั้นสะอื้น "คุณพฤกษ์… เขา… มา… หา… ฉัน… ที่บ้าน… เขา… ข่มขู่… ฉัน… ว่า… ถ้า… ฉัน… ไม่… ยอม… ทำตาม… ที่เขา… ต้องการ… เขา… จะ… ปล่อย… ข่าว… เกี่ยวกับ… เรา… ออกไป… ที่… สาธารณะ" ราเชนกำพวงมาลัยแน่น เขาแทบจะระเบิดด้วยความโกรธ "เขา… บังคับ… คุณ… อย่างนั้น… เหรอ" "ใช่ค่ะ" คุณดารินตอบ "เขา… บอก… ว่า… ถ้า… ฉัน… ไม่… ยอม… เป็น… พยาน… ปลอม… ให้… เขา… ว่า… คืนนั้น… มี… อะไร… เกิดขึ้น… ระหว่าง… คุณ… กับ… ฉัน… เขา… จะ… ทำลาย… ชื่อเสียง… ของ… ฉัน… และ… ครอบครัว… ของ… ฉัน" "คุณ… เป็น… ยังไงบ้างครับ" ราเชนถาม "คุณ… ปลอดภัย… ใช่ไหม" "ฉัน… ปลอดภัย… ค่ะ" คุณดารินตอบ "แต่… ฉัน… กลัว… มาก… เลย… ค่ะ… ฉัน… ไม่รู้… จะ… ทำ… ยังไง… ดี" "คุณ… อย่า… เพิ่ง… กลัว… นะครับ" ราเชนพยายามปลอบประโลมเธอ "ผม… จะ… ไป… หา… คุณ… เดี๋ยวนี้… เลย" "ไม่… ค่ะ" คุณดารินรีบปฏิเสธ "คุณ… อย่า… มา… เลย… ค่ะ… มัน… อาจจะ… เป็น… อันตราย… กับ… คุณ… ได้" "ผม… ไม่สน… หรอกครับ" ราเชนกล่าว "ผม… จะ… ไม่… ปล่อย… ให้… ใคร… มา… ทำร้าย… คุณ… ได้" ราเชนรีบขับรถไปยังบ้านของคุณดารินทันที เมื่อไปถึง เขาก็เห็นคุณดารินยืนรอเขาอยู่ที่หน้าบ้าน ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล แต่เมื่อเห็นราเชน เธอก็ดูเหมือนจะผ่อนคลายลงเล็กน้อย "คุณมาแล้ว" คุณดารินเอ่ยขึ้นเมื่อราเชนเดินเข้ามาหา "ฉัน… ฉัน… เกือบจะ… ทน… ไม่ไหว… แล้ว… ค่ะ" "คุณ… ไม่ต้อง… กลัว… นะครับ" ราเชนจับมือเธอไว้แน่น "ผม… อยู่… ตรงนี้… แล้ว" "เขา… ขู่… ฉัน… อย่าง… รุนแรง… เลย… ค่ะ" คุณดารินเล่าต่อ "เขา… บอก… ว่า… ถ้า… ฉัน… ไม่… ทำตาม… ที่เขา… ต้องการ… เขา… จะ… ทำให้… คุณ… เสีย… ทุกสิ่ง… ทุกอย่าง" "ผม… รู้… ครับ" ราเชนตอบ "ผม… ได้… คุย… กับ… คุณ… พฤกษ์… แล้ว" คุณดารินเบิกตากว้าง "คุณ… คุย… กับ… เขา… แล้ว… เหรอคะ" "ครับ" ราเชนพยักหน้า "และ… ผม… ก็… ได้… บอก… เขา… ไป… แล้ว… ว่า… ผม… จะ… ไม่… ยอม… ให้… ใคร… มา… ทำร้าย… คุณ" "แต่… เขา… ขู่… ว่า… จะ… ปล่อย… ข่าว… ออกไป… นะคะ" คุณดารินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล "ผม… เตรียม… พร้อม… แล้ว… ครับ" ราเชนกล่าว "และ… ผม… ก็… เชื่อว่า… คุณ… จะ… ยืนยัน… ใน… สิ่งที่… คุณ… ได้… บอก… ผม… มา" คุณดารินมองราเชนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย "คุณ… เชื่อใจ… ฉัน… เหรอคะ" "ผม… เชื่อใจ… คุณ… ครับ" ราเชนตอบ "และ… ผม… ก็… รู้ว่า… คุณ… เป็น… คน… ที่… ดี… พอ… ที่จะ… ไม่… ยอม… ให้… ใคร… มา… บิดเบือน… ความจริง" "ฉัน… จะ… ไม่… ยอม… ทำ… แบบนั้น… แน่นอน… ค่ะ" คุณดารินกล่าว "ฉัน… จะ… ยืนยัน… ว่า… คืนนั้น… ไม่ได้… มี… อะไร… เกิดขึ้น… ระหว่าง… เรา… เลย" ราเชนรู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย เขาเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของคุณดาริน "ขอบคุณ… นะครับ… คุณดาริน" เขาพูด "คุณ… ช่วย… ผม… ไว้… มาก… เลย" "ไม่… เป็น… อะไร… ค่ะ" คุณดารินตอบ "ฉัน… ก็… เกือบจะ… แย่… แล้ว… เหมือนกัน… ถ้า… ไม่ใช่… เพราะ… คุณ… ช่วย… ฉัน… ไว้… ตอนนั้น" บรรยากาศระหว่างทั้งคู่เริ่มเปลี่ยนไป จากความตึงเครียดและความกังวล เริ่มมีไอรักที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น ราเชนค่อยๆ ดึงคุณดารินเข้ามาใกล้ "คุณดาริน" ราเชนเอ่ยชื่อเธอเบาๆ "ผม… อยากจะ… บอก… บางอย่าง… กับคุณ" คุณดารินเงยหน้าขึ้นมองเขา "คะ… คุณราเชน" "ผม… รู้ว่า… ตอนนี้… อาจจะ… ไม่ใช่… เวลา… ที่… เหมาะสม… ที่จะ… พูด… เรื่อง… นี้" ราเชนกล่าว "แต่… ผม… ทน… เก็บ… ไว้… ไม่ได้… อีก… ต่อไป… แล้ว" เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า "ผม… รัก… คุณ… ครับ… คุณดาริน" คำสารภาพรักที่หลุดออกมาจากปากของราเชน ทำให้คุณดารินถึงกับอึ้งไป เธอไม่เคยคาดคิดว่าเขาจะพูดแบบนี้ออกมา "คุณ… พูด… ว่า… อะไร… นะคะ" คุณดารินถามเสียงแผ่ว "ผม… รัก… คุณ… ครับ" ราเชนย้ำอีกครั้ง "ผม… รู้ว่า… เรา… เริ่มต้น… ด้วย… ข้อตกลง… แต่… ความรู้สึก… ของผม… มัน… เปลี่ยนไป… แล้ว" น้ำตาเริ่มคลอหน่วยในดวงตาของคุณดาริน "ฉัน… ฉัน… ก็… รัก… คุณ… เหมือนกัน… ค่ะ… คุณราเชน" เธอสารภาพ "ฉัน… รัก… คุณ… มา… ตลอด… เลย… ค่ะ" ราเชนดึงเธอเข้ามาสวมกอดแน่น เขารู้สึกได้ถึงความสุขที่เอ่อล้นในหัวใจ "ผม… ขอโทษ… นะครับ… ที่… ทำให้… คุณ… ต้อง… ลำบาก… ใจ… มา… ตลอด" "ไม่… ค่ะ" คุณดารินซบหน้าลงบนอกของเขา "ฉัน… เข้าใจ… ค่ะ… และ… ฉัน… ก็… ดีใจ… ที่… สุดท้าย… แล้ว… ความจริง… มัน… ก็… ปรากฏ… ขึ้นมา" ทั้งคู่ยืนกอดกันอยู่ตรงนั้น โดยไม่พูดอะไรอีก ราวกับว่าทุกคำพูดที่เคยพูดออกไปก่อนหน้านี้ มันไม่สำคัญเท่ากับความรู้สึกที่กำลังเอ่อล้นอยู่ในหัวใจของพวกเขา