ความรู้สึกไม่ไว้วางใจเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของพิมพ์ชนกหลังจากที่ได้พูดคุยกับพรรณราย เธอไม่แน่ใจว่าพรรณรายกำลังบอกความจริงทั้งหมดหรือไม่ หรือมีเจตนาแอบแฝงอื่นใด “คุณพรรณรายคะ” พิมพ์ชนกเอ่ยถาม “คุณช่วยบอกรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับ ‘ความผิดพลาดในอดีต’ ที่คุณพูดถึงได้ไหมคะ” พรรณรายยิ้มบางๆ “ฉันบอกคุณไปแล้วนี่คะ ว่าฉันไม่รู้รายละเอียดทั้งหมด” เธอตอบ “แต่ฉันรู้ว่ามันเกี่ยวข้องกับสัญญาระหว่างครอบครัวของคุณกับครอบครัวของคุณราเชน” “สัญญาน่ะ… มันเป็นเรื่องของหนี้สิน” พิมพ์ชนกกล่าว “และมันก็จบไปแล้ว” “แน่ใจเหรอคะ” พรรณรายเลิกคิ้ว “บางครั้ง… หนี้สินก็ไม่ได้มีแค่เรื่องเงินทองนะ” คำพูดของพรรณรายยิ่งทำให้พิมพ์ชนกรู้สึกสับสน เธอเดินกลับเข้าไปในคฤหาสน์ พยายามรวบรวมความคิด เธอเดินผ่านห้องทำงานของราเชนอีกครั้ง แต่คราวนี้ประตูปิดสนิท เธอได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ “ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้เราปลอดภัย” เธอทวนคำพูดของราเชนในใจ แต่คำพูดนั้นกลับไม่ได้ช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้นเลย ตรงกันข้าม มันกลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกผลักเข้าไปในความมืดมิดที่มองไม่เห็น เย็นวันนั้น ขณะที่พิมพ์ชนกกำลังเตรียมตัวสำหรับมื้อค่ำ เธอก็ได้รับโทรศัพท์จากเมขลา “คุณพิมพ์ชนกคะ” เสียงเมขลาฟังดูเร่งรีบ “คุณราเชนให้ดิฉันแจ้งว่า… คืนนี้เขาจะไม่สามารถกลับมารับประทานอาหารเย็นได้ค่ะ” “มีอะไรหรือเปล่าคะ” พิมพ์ชนกถามด้วยความเป็นห่วง “ดิฉันไม่ทราบรายละเอียดค่ะ” เมขลากล่าว “แต่คุณราเชนบอกว่า… ให้คุณพักผ่อนตามปกติ” พิมพ์ชนกรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เธอรอคอยที่จะได้พูดคุยกับราเชนเกี่ยวกับเรื่องที่เธอได้ยินมา เธอจึงตัดสินใจทานอาหารเย็นคนเดียวในห้องอาหารขนาดใหญ่ที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนา บัดนี้กลับเงียบเหงาจนน่าใจหาย หลังจากทานอาหารเสร็จ พิมพ์ชนกก็เดินไปที่สวนกุหลาบอีกครั้ง เธอต้องการหาความสงบจากดอกไม้ที่เธอรัก ขณะที่เธอกำลังสูดกลิ่นหอมของดอกกุหลาบ เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง “คุณพิมพ์ชนก” เสียงคุ้นเคยดังขึ้น พิมพ์ชนกหันไปมอง ก็พบว่าเป็นราเชน เขายืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าดูเหน็ดเหนื่อย แต่ดวงตาของเขากลับมีความมุ่งมั่น “คุณกลับมาแล้ว” พิมพ์ชนกกล่าว “ฉันคิดว่าคืนนี้คุณคงไม่กลับมา” “ผมมีเรื่องต้องจัดการ” ราเชนตอบ “แต่ผมอยากจะมาหาคุณ” เขาเดินเข้ามาใกล้ และยืนอยู่ข้างๆ เธอ “คุณมีเรื่องอยากจะถามผมใช่ไหม” พิมพ์ชนกพยักหน้า “ค่ะ” “เรื่องที่เกี่ยวกับ… ความผิดพลาดในอดีต” ราเชนกล่าว “และคนที่ผมกำลังช่วยเหลือ” พิมพ์ชนกมองเข้าไปในดวงตาของเขา “ใช่ค่ะ” ราเชนถอนหายใจยาว “ผมจะเล่าให้คุณฟัง” เขาพูด “แต่คุณต้องสัญญาว่าจะรับฟังอย่างใจเย็น” พิมพ์ชนกพยักหน้ารับ “เรื่องมันเริ่มต้นขึ้นเมื่อหลายปีก่อน” ราเชนเริ่มเล่า “คุณพ่อของผม… ท่านมีหนี้สินจำนวนมากกับเจ้าพ่อเงินกู้นอกระบบคนหนึ่ง” พิมพ์ชนกเงียบฟัง ราวกับถูกสะกด “เจ้าพ่อคนนั้น… เป็นคนโหดเหี้ยม” ราเชนกล่าวต่อ “เขาข่มขู่และคุกคามคุณพ่อของผมอยู่เสมอ” “แล้ว… มันเกี่ยวข้องกับครอบครัวของฉันยังไงคะ” พิมพ์ชนกถาม “คุณพ่อของคุณ… ท่านเป็นเพื่อนสนิทกับเจ้าพ่อคนนั้น” ราเชนตอบ “และท่านได้ทำสัญญาบางอย่างกับเขาไว้ ซึ่งเกี่ยวข้องกับ… การแลกเปลี่ยนบางอย่าง” “การแลกเปลี่ยน… อะไรคะ” พิมพ์ชนกถามด้วยความกังวล “ผมไม่แน่ใจรายละเอียดทั้งหมด” ราเชนกล่าว “แต่ผมรู้ว่ามันเป็นการแลกเปลี่ยนที่… จะส่งผลกระทบต่อครอบครัวของคุณ” พิมพ์ชนกยืนนิ่ง เธอพยายามประมวลผลข้อมูลที่ราเชนกำลังบอก “และคนที่ผมกำลังช่วยเหลืออยู่…” ราเชนกล่าวต่อ “เขาคือ… ลูกชายของเจ้าพ่อคนนั้น” “ลูกชายของเจ้าพ่อ?” พิมพ์ชนกอุทาน “แล้ว… เขาเป็นคนอันตรายยังไงคะ” “เขา… เป็นคนนิสัยเหมือนพ่อของเขา” ราเชนตอบ “เขาชอบข่มขู่และเอาเปรียบคนอื่น” “แล้ว… ทำไมคุณถึงต้องช่วยเขาคะ” พิมพ์ชนกถาม “เพราะ… ถ้าผมไม่ช่วยเขา” ราเชนกล่าว “เขาอาจจะเปิดเผยความลับบางอย่าง… ที่อาจจะทำลายครอบครัวของคุณ” “ความลับอะไรคะ” พิมพ์ชนกถาม “เป็นความลับที่เกี่ยวข้องกับ… การกระทำผิดของคุณพ่อของคุณ” ราเชนกล่าว “ซึ่งถ้าถูกเปิดเผยออกมา… อาจจะทำให้ครอบครัวของคุณต้องเสียชื่อเสียง” พิมพ์ชนกตัวสั่น เธอไม่เคยรู้เลยว่าเบื้องหลังการแต่งงานครั้งนี้ มีเรื่องราวที่ซับซ้อนและอันตรายซ่อนอยู่ “แล้ว… พรรณรายล่ะคะ” พิมพ์ชนกถาม “เธอรู้เรื่องนี้ด้วยเหรอคะ” “พรรณราย… เป็นคนใกล้ชิดกับเจ้าพ่อคนนั้น” ราเชนตอบ “เธอรู้เรื่องราวทั้งหมด” “แล้วทำไมเธอถึงมาบอกฉัน…?” พิมพ์ชนกถาม “เธออาจจะต้องการ… สร้างความปั่นป่วน” ราเชนกล่าว “หรืออาจจะมีเจตนาอื่นใด… ผมก็ไม่แน่ใจ” พิมพ์ชนกมองราเชน เธอเห็นความเหนื่อยล้าและความกังวลในดวงตาของเขา “คุณ… คุณกำลังจะทำอะไรต่อไปคะ” พิมพ์ชนกถาม “ผมกำลังจะ… หาทางจัดการกับลูกชายของเจ้าพ่อคนนั้น” ราเชนตอบ “และทำให้แน่ใจว่าเขาจะไม่เปิดเผยความลับใดๆ” “คุณจะทำยังไงคะ” พิมพ์ชนกถามด้วยความเป็นห่วง “ผมมีแผน” ราเชนกล่าว “แต่ผมยังบอกคุณไม่ได้ในตอนนี้” “ฉัน… ฉันกลัวค่ะ” พิมพ์ชนกกล่าว “ฉันไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตฉันจะมาถึงจุดนี้” ราเชนดึงพิมพ์ชนกเข้ามากอด “ผมจะอยู่ข้างๆ คุณ” เขาพูด “ผมจะปกป้องคุณเอง” พิมพ์ชนกซบหน้ากับอกของราเชน เธอรู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่ใกล้เขา แต่เธอก็ยังคงรู้สึกถึงเงาดำมืดที่กำลังคืบคลานเข้ามาในชีวิตของเธอ