เสียงปืนที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำเอามินตราสะดุ้งเฮือก เธอรีบหมอบลงกับพื้นทันที พยายามหาที่กำบังที่ปลอดภัยกว่าเดิม หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความกลัว เธอไม่รู้ว่าเสียงปืนนั้นมาจากไหน หรือใครเป็นเป้าหมาย "ระวัง! มีคนแอบดู!" เสียงตะโกนก้องไปทั่วบริเวณโกดัง ทำให้บรรยากาศที่ตึงเครียดอยู่แล้ว ยิ่งทวีความอันตรายขึ้นไปอีก "ใครมันกล้ามาแอบดู!" เสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด "ไปตามหาดูซิ!" มินตรากัดฟันแน่น เธอรู้ว่าเธอถูกจับได้แล้ว เธอต้องรีบหาทางหนี แต่ทางออกมีเพียงทางเดียว และตอนนี้มันก็ถูกปิดกั้นด้วยกลุ่มคนติดอาวุธ "คุณมินตรา! คุณได้ยินผมไหม!" เสียงของภาคินดังมาจากเครื่องดักฟัง "คุณเป็นอะไรไป!" "ฉัน... ฉันถูกจับได้ค่ะ" มินตราตอบเสียงสั่น "มีคนเห็นฉัน" "รีบหนีออกมาเดี๋ยวนี้!" ภาคินตะโกน "หนีไปไหนคะ" มินตราถามอย่างสิ้นหวัง "ทางออกถูกปิดหมดแล้ว" "พยายามหาทางอื่น!" ท่านปรีชากล่าว "เราจะหาจังหวะเข้าช่วย" แต่ก่อนที่มินตราจะได้ขยับตัว ชายร่างใหญ่ที่เธอเห็นก่อนหน้านี้ก็เดินตรงเข้ามาหาเธอ เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ มองเธอด้วยสายตาเย็นชา "คิดว่าจะเข้ามาสอดแนมได้ง่ายๆ เหรอ" เขาพูดเสียงห้วน "พวกแกมันโง่จริงๆ" มินตราเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความท้าทาย "ฉันไม่กลัวคุณ" เธอพูด ชายคนนั้นหัวเราะในลำคอ "ยังไม่เจอดีเอง" เขาหันไปตะโกนสั่งลูกน้อง "จับตัวผู้หญิงคนนี้ไป" มินตราถูกจับตัวไปอย่างรวดเร็ว เธอถูกลากไปยังอีกมุมหนึ่งของโกดัง ที่ซึ่งมีชายอีกคนหนึ่งยืนรออยู่ เขาคือเฉิน! ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น "แกเป็นใคร!" เฉินตะคอกถาม "ฉัน... ฉันไม่จำเป็นต้องบอกคุณ" มินตราตอบ พยายามสงบสติอารมณ์ "หึ" เฉินแสยะยิ้ม "ถ้าอย่างนั้น ฉันจะลองดู ว่าแกเป็นใคร" เขามองไปที่ใบหน้าของมินตราอย่างพิจารณา "อืม... หน้าตาคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน" ภาคินและท่านปรีชากำลังวางแผนการบุกเข้าไปช่วยมินตรา แต่พวกเขาก็รู้ดีว่า การบุกเข้าไปโดยไม่มีข้อมูลที่ชัดเจน อาจทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงไปอีก "เราต้องล่อให้เฉินพาตัวมินตราออกมาจากที่นี่ก่อน" ท่านปรีชากล่าว "แล้วเราจะล่อเขาได้อย่างไรครับ" ภาคินถาม "เราจะสร้างสถานการณ์ให้เขาคิดว่าเรากำลังจะบุกเข้ามา" ท่านปรีชาตอบ "เราจะส่งหน่วยของเราเข้าไปสร้างความวุ่นวายจากภายนอก" ขณะเดียวกัน มินตราก็พยายามหาทางเอาตัวรอด เธอสังเกตเห็นว่าเฉินไม่ได้มีท่าทีจะทำร้ายเธอในทันที แต่เขากำลังพยายามจะเค้นเอาข้อมูลจากเธอ "บอกมาซะ ว่าใครส่งแกมา" เฉินถาม "ไม่มีใครส่งฉันมา" มินตราตอบ "ฉันมาที่นี่ด้วยตัวเอง" "ด้วยตัวเอง?" เฉินหัวเราะ "โกหก! แกต้องเป็นสายของใครสักคน" "ถ้าฉันเป็นสายของใคร ฉันก็คงไม่มาที่นี่อย่างเปิดเผยแบบนี้หรอกค่ะ" มินตราพูด เธอกำลังใช้ไหวพริบของเธอ เฉินเงียบไปครู่หนึ่ง เขาจ้องมองมินตรา เขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา "แกคิดว่าฉันโง่รึไง" "ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นค่ะ" มินตราตอบ "แต่คุณควรจะฟังฉัน" ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้นมาจากภายนอก! "บ้าเอ๊ย! ใครมันแจ้งตำรวจ!" เฉินตะโกนด้วยความโมโห "จัดการมัน!" บรรยากาศในโกดังยิ่งโกลาหลมากขึ้น ลูกน้องของเฉินแตกตื่น พยายามหาทางรับมือกับสถานการณ์ "นี่แหละคือโอกาสของเรา" ท่านปรีชากล่าว "ภาคิน ส่งทีมเข้าไปเลย!" ภาคินพยักหน้า เขาออกคำสั่งให้ทีมของเขาบุกเข้าไปช่วยเหลือมินตรา มินตราใช้จังหวะที่ทุกคนกำลังแตกตื่น วิ่งหนีออกมาจากที่ที่เธอถูกกักขัง เธอวิ่งไปยังทางออกที่ยังพอมีช่องว่างอยู่ "หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" เสียงลูกน้องเฉินตะโกนไล่หลังมา แต่ในขณะที่มินตราชะลอฝีเท้าลง หวังจะวิ่งไปรวมกับทีมของภาคิน เธอก็เห็นภาพที่ทำให้เธอตกใจสุดขีด! ภาคิน! เขากำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอ! ไม่ใช่ภาคินในชุดทำงาน แต่เป็นภาคินในชุดมาเฟีย! และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น คือเขากำลังชักปืนออกมา! "คุณภาคิน!" มินตาร้องอุทานด้วยความตกใจ ภาคินไม่ได้ตอบอะไร เขากระชากแขนมินตราให้เข้ามาหาเขา "รีบไป!" เขากล่าวเสียงเข้ม "เกิดอะไรขึ้นคะ!" มินตราถาม "ทำไมคุณ..." "ไม่มีเวลาอธิบาย!" ภาคินพูด "เราต้องไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!" เขาพาตัวมินตราวิ่งฝ่าวงล้อมของลูกน้องเฉินออกไป เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว แต่ภาคินก็ปกป้องมินตราไว้ได้อย่างดี เขาพาเธอขึ้นรถที่รออยู่ และขับออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เฉินและลูกน้องเผชิญหน้ากับทีมของท่านปรีชา ระหว่างทาง มินตรามองภาคินด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจ "คุณภาคิน... คุณคือ..." "ผมจะอธิบายทุกอย่างให้คุณฟัง" ภาคินตอบ "แต่ตอนนี้ เราต้องปลอดภัยก่อน"