รถคันหรูพุ่งทะยานไปบนถนนยามค่ำคืน ทิ้งให้ความวุ่นวายในโกดังร้างค่อยๆ จางหายไปกับแสงไฟของเมือง มินตรานั่งอยู่ข้างๆ ภาคิน หัวใจของเธอยังคงเต้นแรงด้วยความตกใจและสับสน เธอได้เห็นด้านที่ภาคินไม่เคยเปิดเผยมาก่อน ร่างกายที่กำยำ ใบหน้าคมเข้มที่บัดนี้ดูเคร่งขรึมและดุดัน และที่สำคัญที่สุด ปืนที่อยู่ในมือของเขา "คุณภาคินคะ" มินตราเอ่ยเสียงแผ่วเบา "เมื่อกี้... ที่โกดัง... คุณคือ..." ภาคินหันมามองเธอ เขาเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความสงสัยของเธอ เขาถอนหายใจยาว "ใช่ มินตรา" เขาตอบเสียงหนัก "ผมคือมาเฟีย" มินตราเบิกตากว้าง เธอไม่เคยคิดว่าผู้ชายที่เธอเริ่มจะรู้สึกดีด้วย จะเป็นถึงมาเฟีย "มาเฟีย... อย่างนั้นเหรอคะ" "ผมรู้ว่ามันยากที่จะยอมรับ" ภาคินกล่าว "แต่ผมก็ต้องบอกความจริงกับคุณ" "แล้ว... แล้วคุณปรีชาล่ะคะ" มินตราถาม "ท่านรู้เรื่องนี้เหรอคะ" "ท่านปรีชาคือคนที่ชักนำผมเข้าสู่วงการนี้" ภาคินตอบ "แต่ผมก็ไม่ได้ทำทุกอย่างตามที่ท่านต้องการเสมอไป" "แล้วเรื่องที่ท่านบอกฉัน... ว่าคุณกำลังช่วยท่านสืบเรื่องเฉิน..." "มันก็เป็นส่วนหนึ่ง" ภาคินขัด "แต่เบื้องหลัง ผมคือคนที่คุมอำนาจในแก๊งของผมเอง" มินตรานิ่งเงียบ เธอพยายามประมวลผลทุกอย่างที่เกิดขึ้น ภาพของภาคินที่เธอรู้จัก ผู้ชายที่อ่อนโยน พูดจาดี ใส่ใจเธอ กับภาพของมาเฟียที่เต็มไปด้วยความเด็ดขาดและอันตราย มันขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง "ทำไมคุณถึงไม่บอกฉัน" มินตราถาม เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย "ผม... ผมไม่รู้ว่าควรจะบอกคุณเมื่อไหร่" ภาคินตอบ "ผมกลัวว่าถ้าคุณรู้ความจริง คุณจะหนีไป" "หนีไป..." มินตราทวนคำ "แต่คุณก็รู้ว่าฉันจะหนีไป" "ผมไม่แน่ใจ" ภาคินกล่าว "ผมหวังว่าคุณจะเข้าใจ" "เข้าใจ... ได้ยังไงคะ" มินตราถาม "คุณหลอกฉันมาตลอด" "ผมไม่ได้หลอกคุณทั้งหมด" ภาคินแย้ง "ความรู้สึกที่ผมมีให้คุณ มันเป็นของจริง" มินตรามองออกไปนอกหน้าต่าง เธอรู้สึกสับสนไปหมด เธอไม่รู้ว่าจะเชื่อใครอีกต่อไป "คุณ... คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม" "เราต้องไปจากที่นี่ก่อน" ภาคินกล่าว "ที่โกดังนั้นอันตรายเกินไป" รถเลี้ยวเข้ามาในลานจอดรถใต้ดินของคอนโดหรูแห่งหนึ่ง "ที่นี่คือที่พักของผม" ภาคินบอก เมื่อลงจากรถ มินตราก็ยังคงนิ่งเงียบ เธอเดินตามภาคินเข้าไปในลิฟต์ "ผมขอโทษนะ มินตรา" ภาคินเอ่ยขึ้นอีกครั้งขณะที่ลิฟต์กำลังเคลื่อนที่ขึ้น "ผมรู้ว่าผมทำให้คุณผิดหวัง" "ฉันไม่ได้ผิดหวัง" มินตราตอบ "ฉันแค่... สับสน" เมื่อเข้ามาในห้องชุดสุดหรู มินตราก็มองไปรอบๆ ห้อง ทุกอย่างดูสะอาดสะอ้านและมีราคาแพง แต่เธอกลับรู้สึกไม่สบายใจเลย "นั่งก่อนสิ" ภาคินบอก "ผมจะไปเอาน้ำมาให้" ขณะที่ภาคินเดินเข้าไปในครัว มินตราก็ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา เธอหลับตาลง พยายามสงบสติอารมณ์ "คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ" มินตราถามขึ้นมาเมื่อภาคินกลับมาพร้อมกับแก้วน้ำ ภาคินนั่งลงข้างๆ เธอ "ผมเกิดในครอบครัวนี้" เขาตอบ "พ่อของผมเป็นเจ้าของธุรกิจสีเทาหลายอย่าง ผมถูกฝึกฝนให้รับช่วงต่อตั้งแต่เด็ก" "แล้วเรื่องธุรกิจของคุณปรีชาล่ะคะ" "ผมเข้ามาช่วยท่านในบางเรื่อง" ภาคินอธิบาย "เพราะผมก็ต้องการข้อมูลบางอย่างจากท่านเหมือนกัน" "ข้อมูลอะไรคะ" "เรื่องที่เฉิน" ภาคินตอบ "ผมต้องการกำจัดเฉินมานานแล้ว เขาคือคู่แข่งที่อันตราย และเขาก็รู้ความลับบางอย่างเกี่ยวกับครอบครัวของผม" มินตรามองภาคินอย่างตั้งใจ "ความลับอะไรคะ" ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง เขาตัดสินใจที่จะบอกความจริงบางส่วน "พ่อของผม... ถูกเฉินหักหลัง" เขาพูดเสียงเบา "ทำให้พ่อผมต้องเสียทุกอย่างไป" "เสียใจด้วยนะคะ" มินตรากล่าวอย่างเห็นใจ "ผมจะแก้แค้นให้พ่อ" ภาคินกล่าว "และนั่นคือเหตุผลที่ผมต้องเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้" "แล้ว... แล้วคุณจะทำยังไงต่อไปคะ" มินตราถาม "ผมจะจัดการเฉิน" ภาคินตอบ "และหลังจากนั้น... ผมจะเลิกยุ่งกับเรื่องพวกนี้" "เลิกยุ่ง..." มินตราทวนคำ "แล้วคุณจะไปจากที่นี่หรือคะ" ภาคินหันมามองมินตรา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย "ผมไม่รู้" เขาตอบ "แต่ผมก็อยากให้คุณอยู่กับผมนะ มินตรา" มินตรามองเข้าไปในดวงตาของภาคิน เธอเห็นความจริงใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่แข็งกร้าว เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เธอไม่รู้ว่าเธอจะยังเชื่อใจภาคินได้อีกหรือไม่ แต่ในขณะนั้น เธอรู้สึกว่าเธอไม่อยากจะหนีไปไหน.