มินตราก้าวเข้าไปในห้องเพนต์เฮาส์สุดหรูด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งสับสน หวาดกลัว และไม่แน่ใจในความรู้สึกของตัวเอง ดวงตาของเธอมองสำรวจไปรอบๆ ห้องอย่างพิจารณา เพดานสูง ผนังกระจกที่เปิดรับวิวเมืองยามค่ำคืน แสงไฟระยิบระยับจากตึกสูงรอบด้าน เฟอร์นิเจอร์ดีไซน์เรียบหรูแต่ดูอบอุ่น มันเป็นที่พักที่สะท้อนถึงตัวตนของภาคินในอีกมุมหนึ่ง ที่แตกต่างจากภาพลักษณ์ของมาเฟียที่เธอเพิ่งค้นพบ "ทำไมคุณถึง... ถึงไม่เคยบอกฉันเลยคะ" มินตราเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง เสียงของเธอแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความต้องการคำตอบที่แท้จริง ภาคินเดินไปเปิดไฟในห้องให้สว่างขึ้น เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ใบหน้าคมเข้มยังคงฉายแววของความเคร่งขรึม แต่แววตาคู่นั้นกลับมีความเจ็บปวดซ่อนอยู่ "ผมบอกคุณแล้วไง มินตรา ว่าผมกลัว" เขาเดินเข้ามาใกล้เธอ วางมือลงบนไหล่ของเธออย่างแผ่วเบา "ผมกลัวว่าถ้าคุณรู้ความจริง คุณจะหนีผมไป" "แต่คุณก็รู้นี่คะ ว่าฉันจะหนีไป" มินตราพยายามดึงสายตาที่ประสานกันของทั้งคู่ให้หลุดออกไป เธอยังคงรับมือกับความรู้สึกที่ตีรวนในใจไม่ได้ "ผมไม่แน่ใจ" ภาคินตอบเสียงนุ่ม "ผมหวังว่าคุณจะเข้าใจ" "เข้าใจ... ได้ยังไงคะ" มินตราเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง น้ำตาเริ่มคลอหน่วย "คุณหลอกฉันมาตลอด ภาคิน" "ผมไม่ได้หลอกคุณทั้งหมด" ภาคินแย้งอย่างนุ่มนวล "ความรู้สึกที่ผมมีให้คุณ มันเป็นของจริง" เขาจับมือของเธอมากุมไว้แน่น "ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อนเลย มินตรา" มินตรามองมือของเขาที่กุมมือเธอไว้อย่างมั่นคง มือที่เมื่อครู่ยังถือปืนอย่างชำนาญ บัดนี้กลับสั่นเทาเล็กน้อย "แล้ว... แล้วเรื่องที่ท่านปรีชาให้ฉันสืบเรื่องเฉินล่ะคะ" เธอถามถึงเรื่องที่นำพาเธอมาสู่จุดนี้ "มันเป็นส่วนหนึ่งของแผนผม" ภาคินยอมรับ "ผมอยากให้คุณเข้ามาใกล้ผม อยากให้คุณได้เห็นอะไรบางอย่าง" "เห็นอะไรคะ" "เห็นว่าคนอย่างผม... ก็มีความรู้สึก มีความรักเป็น" ภาคินพูด ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธอตรงๆ "ผมรู้ว่าผมเป็นมาเฟีย ผมเป็นคนอันตราย แต่ผมก็อยากให้คุณรู้ว่า ผมก็มีหัวใจ และหัวใจดวงนั้น... มันเต้นเพื่อคุณ" มินตรานิ่งไป เธอพยายามย่อยสิ่งที่ภาคินพูดทั้งหมด ภาพของชายหนุ่มที่เธอแอบหลงรัก ที่เธอพยายามจะเข้าใกล้ เพื่อไขความลับของเขา บัดนี้กลับเปิดเผยความลับที่ยิ่งใหญ่กว่า และเผยให้เห็นหัวใจที่เธอไม่เคยคิดว่าจะมี "คุณ... คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่คะ" มินตราถาม น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ "ผมต้องการคุณ มินตรา" ภาคินตอบอย่างตรงไปตรงมา "ผมอยากให้คุณอยู่เคียงข้างผม" "แต่... ฉันเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดา" มินตราพูด "ฉันไม่สามารถเข้าไปอยู่ในโลกของคุณได้" "ผมจะทำให้คุณเข้ามาอยู่ในโลกของผมได้" ภาคินยืนยัน "ผมจะปกป้องคุณ ผมจะไม่ให้ใครทำอะไรคุณได้" "แล้ว... แล้วเรื่องที่เกิดที่โกดัง..." มินตราเริ่มเล่าถึงสิ่งที่เธอเห็น "ฉันเห็น... ฉันเห็นคุณยิงคน" ภาคินถอนหายใจ "มันเป็นสิ่งที่ผมต้องทำ เพื่อปกป้องตัวเอง และปกป้องคุณ" เขาหยุดเล็กน้อย "คุณเห็นแล้วว่าโลกของผมมันเป็นยังไง มันโหดร้าย และอันตราย" "แล้วทำไมคุณถึงพามินตรามาอยู่ที่นี่คะ" "ผมต้องการให้คุณปลอดภัย" ภาคินตอบ "และผมก็ต้องการเวลา ที่จะอธิบายทุกอย่างให้คุณฟัง" ทั้งสองคนยืนเงียบไปครู่หนึ่ง ต่างคนต่างประมวลผลความรู้สึกและสิ่งที่เกิดขึ้น "ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าจะพูดอะไร" มินตราเอ่ยขึ้นในที่สุด "ทุกอย่างมันเร็วเกินไป" "ผมเข้าใจ" ภาคินกล่าว "คุณต้องการเวลา คุณต้องการคำตอบ ผมจะให้คุณทุกอย่างที่คุณต้องการ" เขาปล่อยมือจากมือของเธอ "ไปพักผ่อนก่อนนะ คืนนี้คงเหนื่อยมากแล้ว" มินตราพยักหน้า เธอรู้สึกเหนื่อยล้าจริงๆ ทั้งร่างกายและจิตใจ เธอเดินไปยังห้องนอนที่ภาคินชี้บอก เธอเปิดประตูเข้าไป แล้วปิดมันลงอย่างแผ่วเบา ทิ้งภาคินให้ยืนอยู่เพียงลำพังกลางห้องนั่งเล่นอันกว้างขวาง ภาคินมองตามประตูห้องนอนที่ปิดลง เขารู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ครั้งใหม่ การต่อสู้เพื่อเอาชนะใจมินตรา การต่อสู้เพื่อพิสูจน์ว่าความรักของมาเฟียอย่างเขานั้น... เป็นของจริง ภายในห้องนอน มินตราทรุดตัวลงนั่งบนเตียงนุ่ม เธอเอามือกุมหน้าอกของตัวเอง หัวใจของเธอยังคงเต้นไม่เป็นจังหวะ ภาพของภาคินที่ดูอ่อนโยน สุภาพ และคนที่เธอเริ่มจะรู้สึกดีด้วย มันกลับกลายเป็นชายหนุ่มที่ทรงอำนาจ มีอิทธิพล และเต็มไปด้วยอันตราย "มาเฟีย..." เธอพึมพำชื่อนั้นออกมาเบาๆ มันเป็นคำที่เคยอยู่ห่างไกลจากชีวิตเธอเหลือเกิน บัดนี้กลับเข้ามาใกล้จนเธอสัมผัสได้ เธอหลับตาลง พยายามนึกถึงใบหน้าของภาคิน รอยยิ้มของเขา แววตาที่อ่อนโยนในบางครั้ง และแววตาที่ดุดันเมื่อเขาตกอยู่ในอันตราย "เขาบอกว่าเขารักฉัน..." มินตราพูดกับตัวเอง "แต่เขาหลอกฉันมาตลอด" คำว่า 'รัก' มันดูเหมือนจะหนักอึ้งเกินกว่าที่เธอจะแบกรับได้ในตอนนี้ เธอยังคงสับสนในความรู้สึกของตัวเอง เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่ภาคินพูดนั้นเป็นความจริงทั้งหมดหรือไม่ หรือเป็นเพียงแผนการอันแยบยลอีกอย่างหนึ่ง แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ เธอไม่สามารถกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกต่อไป ความลับที่ถูกเปิดเผย ความจริงที่ซ่อนเร้น มันได้เปลี่ยนความสัมพันธ์ของเธอกับภาคินไปตลอดกาล เธอเอนหลังพิงหัวเตียง มองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพของเมืองที่เต็มไปด้วยแสงสี แต่กลับทำให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยวอย่างบอกไม่ถูก "ฉันควรจะทำยังไงต่อไปดี" เธอถามตัวเองในความเงียบ