มินตรานั่งนิ่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ดวงตาของเธอฉายแววของความสับสนและความหวาดกลัว คำพูดของหญิงสาวปริศนาเมื่อครู่ยังคงก้องอยู่ในหู "เขาคิดว่าคุณคือจุดอ่อนของภาคิน" เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกดึงเข้าไปในวังวนแห่งอันตรายที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะรับมือไหว "ฉันต้องทำยังไงดี" เธอพึมพำกับตัวเอง ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออก ภาคินยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึมกว่าปกติ "ประชุมเสร็จแล้วเหรอคะ" มินตราถามพยายามซ่อนความตื่นตระหนก "ยัง" ภาคินตอบ "แต่มีเรื่องด่วนที่ต้องคุยกับคุณ" เขาเดินเข้ามาในห้อง นั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเธอ สายตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธออย่างตรงไปตรงมา "ผมรู้ว่าคุณเห็นรูปพวกนั้นแล้ว" ภาคินกล่าว มินตรานิ่งไป เธอไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไร "ผมอยากจะอธิบาย" ภาคินพูดต่อ "ผมไม่ได้สอดแนมคุณ ผมแค่... เป็นห่วงคุณ" "เป็นห่วง... หรือว่าเฝ้าดูคะ" มินตราถามเสียงสั่น "มันก็คล้ายๆ กันแหละ" ภาคินตอบ "ผมไม่เคยมีใครเข้ามาในชีวิตผมมาก่อน ผมไม่รู้ว่าจะแสดงออกยังไง" "แล้ว... แล้วรูปที่ถ่ายคุณยืนมองฉันที่งานเลี้ยงล่ะคะ" ภาคินยิ้มบางๆ "ผมแค่อยากจะมองคุณ" เขาตอบ "คุณสวยมากในชุดนั้น" มินตราเริ่มรู้สึกสับสนมากขึ้นเรื่อยๆ เธอไม่รู้ว่าจะเชื่อคำพูดไหนดี "คุณเฉิน... เขากำลังวางแผนอะไรอยู่คะ" มินตราตัดสินใจถามในสิ่งที่เธอสงสัยที่สุด ภาคินหน้าเครียดขึ้น "ผมรู้ว่าคุณแอบคุยโทรศัพท์กับใครบางคน" เขาพูด "คุณได้ข้อมูลอะไรมา" มินตราลังเล "ฉัน... ฉันรู้ว่าเขาต้องการแก้แค้นคุณ" "เขาไม่ได้ต้องการแค่แก้แค้น" ภาคินกล่าวเสียงเข้ม "เขาต้องการทำลายผม ทำลายทุกสิ่งที่ผมสร้างขึ้นมา" "แล้ว... แล้วเขาเกี่ยวข้องกับฉันยังไงคะ" มินตราถาม ภาคินถอนหายใจยาว "เขาคิดว่าคุณคือจุดอ่อนของผม" เขากล่าว "เขาจะใช้คุณเป็นเครื่องมือ" มินตราเบิกตากว้าง "นี่มัน... นี่มันอันตรายเกินไป" "ผมรู้" ภาคินตอบ "ผมถึงต้องพยายามปกป้องคุณ" "แต่คุณไม่ได้บอกฉันทั้งหมด" มินตราแย้ง "คุณบอกว่าคุณรักฉัน คุณอยากปกป้องฉัน แต่คุณก็ยังเก็บความลับบางอย่างไว้" ภาคินนิ่งไป เขาหลบสายตาของเธอไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาสบตาเธออีกครั้ง "ผม... ผมมีบางอย่างที่ต้องบอกคุณ" ภาคินกล่าวเสียงหนัก "แต่ผมไม่แน่ใจว่าคุณจะรับได้ไหม" "บอกมาเถอะค่ะ" มินตรากล่าว "ฉันพร้อมรับฟังทุกอย่างแล้ว" ภาคินสูดหายใจลึก "ก่อนที่ผมจะมาทำธุรกิจสีเทาแบบนี้" เขาเริ่มเล่า "ผมเคยมีชีวิตที่ธรรมดามาก" มินตราตั้งใจฟังอย่างใจจดใจจ่อ "ผมเคยเป็นตำรวจ" ภาคินกล่าว มินตราอึ้งไป เธอแทบไม่เชื่อหูตัวเอง "คุณ... คุณเคยเป็นตำรวจอย่างนั้นเหรอคะ" "ใช่" ภาคินตอบ "ผมเคยเป็นตำรวจที่ตั้งใจทำงาน เพื่อผดุงความยุติธรรม" "แล้ว... แล้วทำไมคุณถึง..." มินตราถาม "มีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้น" ภาคินกล่าว "ที่ทำให้ผมหมดศรัทธาในระบบ" เขาเล่าถึงเหตุการณ์ที่ทำให้เขาต้องออกจากวงการตำรวจ เรื่องราวที่เต็มไปด้วยความอยุติธรรม การคอร์รัปชัน และการทรยศหักหลัง "ผมถูกหักหลังจากคนที่ผมไว้ใจมากที่สุด" ภาคินกล่าว "ผมเกือบจะเสียชีวิต" "ใครคะ" มินตราถามด้วยความตกใจ "คนที่อยู่เบื้องหลังเฉิน" ภาคินตอบ "คนที่ผมเคยเรียกว่า 'พี่' " มินตราอ้าปากค้าง เธอไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะซับซ้อนและเกี่ยวพันกับอดีตของภาคินมากขนาดนี้ "ผมเลยต้องเข้าสู่วงการนี้" ภาคินกล่าว "เพื่อตามหาความยุติธรรมในแบบของผมเอง" "แล้ว... แล้วคุณปรีชาล่ะคะ" มินตราถาม "ท่านปรีชา... ท่านก็เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวพวกนั้น" ภาคินตอบ "ท่านเคยเป็นนายของผมในกรมตำรวจ" มินตรารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้างอีกครั้ง ความจริงที่ภาคินเปิดเผยนั้นยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เธอจะคาดคิด "คุณ... คุณกำลังจะบอกว่า... คุณกำลังแก้แค้นคนที่เคยหักหลังคุณอย่างนั้นเหรอคะ" มินตราถาม "ผมกำลังจะทำให้ความยุติธรรมบังเกิด" ภาคินตอบ "ในแบบของผม" "แล้ว... แล้วเฉินล่ะคะ" "เฉินเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง" ภาคินกล่าว "เบื้องหลังเขา... มีคนที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น" มินตรามองไปที่ภาคิน เธอเห็นความมุ่งมั่นและความเจ็บปวดในดวงตาของเขา เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงต้องทำแบบนี้ "แล้ว... แล้วฉันจะช่วยอะไรคุณได้บ้างคะ" มินตราถาม ภาคินมองเธอด้วยความประหลาดใจ "คุณ... คุณจะช่วยผมจริงๆ เหรอ" "ค่ะ" มินตราตอบอย่างมั่นใจ "ฉันอยากจะช่วยคุณ" ภาคินยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ดูอ่อนโยนกว่าครั้งไหนๆ "ถ้าอย่างนั้น" เขาตอบ "คุณช่วยผมได้มากที่สุด โดยการเชื่อใจผม" มินตราพยักหน้า เธอรู้ว่าการตัดสินใจของเธอในครั้งนี้ จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล