เช้าวันรุ่งขึ้น มินตราตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกที่ยังคงสับสน ไม่ต่างจากเมื่อคืน แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง บ่งบอกว่าวันใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว แต่สำหรับเธอ วันใหม่นี้กลับเต็มไปด้วยคำถามและความไม่แน่นอน เธอเดินออกมาจากห้องนอน พบว่าภาคินนั่งรอเธออยู่ที่โต๊ะอาหารในห้องนั่งเล่นที่มองเห็นวิวเมืองยามเช้า เขาสวมชุดลำลองสีเข้ม ดูสบายๆ แต่ก็ยังคงแฝงไปด้วยมาดของความเป็นผู้นำ "อรุณสวัสดิ์" ภาคินทักทายเธอด้วยรอยยิ้มบางๆ "นอนหลับสบายไหม" มินตรายังคงเงียบ เธอเดินไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามภาคิน มองไปที่อาหารเช้าที่จัดเตรียมไว้อย่างสวยงาม "ผมรู้ว่าคุณกำลังสับสน" ภาคินกล่าว "ผมพร้อมจะตอบทุกคำถามของคุณ" มินตราเงยหน้ามองเขา "คุณบอกว่าคุณรักฉัน" เธอเริ่มต้น "แล้ว... แล้วคุณจะทำยังไงต่อไป" ภาคินวางส้อมลง "ผมจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องคุณ" เขาตอบอย่างหนักแน่น "ผมจะพยายามสร้างชีวิตใหม่ให้กับคุณ ชีวิตที่ปลอดภัย และมีความสุข" "ชีวิตใหม่..." มินตราทวนคำ "หมายความว่ายังไงคะ" "ผมอยากให้คุณเลิกยุ่งเกี่ยวกับเรื่องอันตรายพวกนี้" ภาคินอธิบาย "ผมอยากให้คุณมีชีวิตเหมือนผู้หญิงธรรมดาทั่วไป" "แต่... ฉันก็เป็นผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งจริงๆ ค่ะ" มินตราพูด "สิ่งที่ฉันทำไป มันก็เพื่อสืบหาความจริง" "ผมรู้" ภาคินยอมรับ "แต่ตอนนี้ ความจริงมันอันตรายเกินไปสำหรับคุณ" "แล้ว... แล้วท่านปรีชาล่ะคะ" มินตราถามถึงบุคคลที่ชักนำเธอเข้าสู่เรื่องราวทั้งหมด "คุณจะปล่อยให้ท่านเป็นอะไรไป" ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง "ท่านปรีชา... ท่านก็มีความผิดของท่าน" เขาตอบเสียงเรียบ "แต่ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง" "จัดการยังไงคะ" มินตราถามด้วยความกังวล "ผมจะจัดการให้ทุกอย่างมันยุติธรรม" ภาคินกล่าว "แต่คุณไม่ต้องห่วงเรื่องพวกนั้น" "ฉันจะกลับไปทำงานที่ร้านได้ไหมคะ" มินตราถามอีกคำถามหนึ่งที่ค้างคาใจเธอ ภาคินมองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ผมไม่แน่ใจ" เขาตอบ "มันอาจจะไม่ปลอดภัยสำหรับคุณ" "แต่ฉัน... ฉันไม่มีที่ไปอื่น" มินตราพูด "แล้วฉันก็... ฉันก็รู้สึกผูกพันกับที่นั่น" "ผมจะหาที่ที่ดีกว่านั้นให้คุณ" ภาคินยืนยัน "ผมจะดูแลคุณอย่างดีที่สุด" มินตรามองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนทางแยกที่ยากลำบาก เธอต้องเลือกระหว่างชีวิตที่คุ้นเคย แต่เต็มไปด้วยอันตราย กับชีวิตใหม่ที่ภาคินเสนอ ซึ่งอาจจะปลอดภัยกว่า แต่ก็เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน "ฉัน... ฉันขอเวลาคิดก่อนนะคะ" มินตราเอ่ยขึ้น ภาคินพยักหน้า "แน่นอน" เขาตอบ "ผมให้เวลาคุณเสมอ" หลังจากนั้น ทั้งสองคนก็ทานอาหารเช้าด้วยความเงียบ มีเพียงเสียงช้อนกระทบจานที่ดังเป็นระยะๆ บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัดและความไม่แน่ใจ เมื่อทานอาหารเสร็จ ภาคินก็พามาลินตราไปยังห้องทำงานส่วนตัวของเขา มันเป็นห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหรา เต็มไปด้วยชั้นหนังสือที่เรียงรายอย่างเป็นระเบียบ บนโต๊ะทำงานมีเอกสารและคอมพิวเตอร์ตั้งอยู่ "คุณอยากจะทำอะไรก็ทำได้เลยนะ" ภาคินบอก "ผมจะไปประชุมข้างนอกสักพัก ถ้ามีอะไรก็เรียกผมได้" ภาคินเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้มินตราอยู่ตามลำพัง เธอเดินไปที่ชั้นหนังสือ ไล่นิ้วไปตามสันหนังสืออย่างเบามือ หนังสือเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยคิดว่าจะเห็นในครอบครองของมาเฟีย เธอหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมา มันเป็นหนังสือเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ศิลปะ เธอเปิดอ่านอย่างคร่าวๆ และพบว่าภาคินมีความรู้ความสนใจในเรื่องนี้อย่างมาก "เขาไม่ได้เป็นแค่มาเฟียจริงๆ ด้วย" มินตราพึมพำกับตัวเอง เธอเดินไปที่โต๊ะทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมาอย่างไม่ลังเล เธอแอบหวังว่าอาจจะได้เห็นอะไรบางอย่างที่ช่วยให้เธอเข้าใจภาคินมากขึ้น หน้าจอคอมพิวเตอร์สว่างขึ้น เผยให้เห็นหน้าเดสก์ท็อปที่มีรูปภาพของเธอเป็นพื้นหลัง มินตราใจเต้นแรงเมื่อเห็นภาพนั้น มันเป็นภาพที่เธอถ่ายกับเพื่อนๆ ที่ร้าน มันเป็นภาพที่ดูธรรมดา แต่การที่ภาคินตั้งเป็นพื้นหลัง แสดงให้เห็นถึงความสำคัญที่เขามีต่อเธอ เธอเริ่มเปิดโฟลเดอร์ต่างๆ อย่างระมัดระวัง เธอมองเห็นเอกสารเกี่ยวกับธุรกิจของภาคิน เอกสารการเงิน และเอกสารที่เกี่ยวข้องกับแก๊งของเขา แต่แล้ว สายตาของเธอก็ไปสะดุดกับโฟลเดอร์หนึ่งที่ตั้งชื่อว่า "มินตรา" หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความสงสัย เธอคลิกเข้าไป ภายในโฟลเดอร์นั้นมีรูปภาพจำนวนมาก เป็นรูปภาพของเธอตั้งแต่สมัยเด็ก จนถึงรูปภาพล่าสุดที่เธอไม่เคยรู้ตัวว่าถูกถ่าย มีรูปเธอตอนไปเที่ยวกับครอบครัว รูปเธอตอนเรียนมหาวิทยาลัย รูปเธอตอนทำงานที่ร้าน รูปทุกรูปล้วนเป็นช่วงเวลาที่สำคัญในชีวิตของเธอ "นี่มัน... นี่มันอะไรกัน" มินตราพึมพำด้วยความตกใจ เธอเปิดดูรูปภาพเหล่านั้นทีละรูป ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามา ทั้งตกใจ ดีใจ และโกรธ "เขา... เขาสอดแนมฉันมาตลอดเลยเหรอ" แต่เมื่อเธอไล่ดูรูปภาพเหล่านั้นไปเรื่อยๆ เธอเริ่มสังเกตเห็นว่ารูปภาพเหล่านั้นไม่ได้ถูกถ่ายอย่างลับๆ หรือเป็นการสอดแนมเสียทีเดียว บางรูปเป็นรูปที่เธอจำได้ว่าถ่ายในงานวันเกิดของเพื่อน หรือถ่ายในงานที่เธอเคยไป แล้วเธอก็เห็นรูปภาพหนึ่ง เป็นรูปที่ภาคินยืนมองเธอจากมุมไกลๆ ในงานเลี้ยงที่ผ่านมา เป็นรูปที่ถ่ายโดยที่เธอไม่รู้ตัว "เขา... เขาเฝ้าดูฉันมาตลอดจริงๆ" มินตรานั่งนิ่ง เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอไม่รู้ว่าจะเชื่ออะไรดี ภาคินบอกว่าเขารักเธอ เขาอยากปกป้องเธอ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ةสอดแนมเธอ เธอเปิดโฟลเดอร์อื่นในนั้น และพบว่ามีเอกสารเกี่ยวกับแผนการของเฉิน เอกสารที่ระบุถึงความเชื่อมโยงระหว่างเฉินกับธุรกิจสีเทาบางอย่าง "นี่มัน... นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องสืบสวนธรรมดา" มินตราตระหนัก เธอรู้สึกถึงความอันตรายที่กำลังคุกคามรอบตัวเธอ เธอไม่รู้ว่าใครคือศัตรูที่แท้จริง และใครคือคนที่เธอควรจะไว้ใจ ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "ฮัลโหล" มินตราตอบเสียงสั่น "คุณมินตรา" เสียงนั้นดังขึ้น เป็นเสียงผู้หญิง "ฉันมีข้อมูลบางอย่างที่คุณต้องรู้" "คุณคือใครคะ" มินตราถาม "ฉันเป็นเพื่อนของคนที่คุณกำลังตามหา" เสียงนั้นตอบ "ฉันรู้ว่าคุณกำลังตกอยู่ในอันตราย" มินตราใจเต้นแรง "คุณหมายถึงใครคะ" "คุณเฉิน" เสียงนั้นตอบ "เขาไม่ได้ต้องการแค่ธุรกิจ แต่เขาต้องการ... คุณ" มินตราอึ้งไป "ต้องการ... ฉัน" "ใช่" เสียงนั้นยืนยัน "เขาต้องการจะแก้แค้นภาคิน เขาคิดว่าคุณคือจุดอ่อนของภาคิน" มินตราแทบจะยืนไม่อยู่ เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าเรื่องราวจะบานปลายไปถึงขนาดนี้ "แล้ว... แล้วฉันจะทำยังไงคะ" "คุณต้องระวังตัวให้มาก" เสียงนั้นกล่าว "และคุณต้องหาทางออกมาจากที่นี่ให้เร็วที่สุด" "แต่ฉันจะไปไหนคะ" "ฉันจะบอกคุณอีกที" เสียงนั้นกล่าว "แต่จำไว้... อย่าไว้ใจใครทั้งสิ้น" สายโทรศัพท์ตัดไป มินตรามองโทรศัพท์ในมือด้วยความหวาดกลัว เธอรู้ว่าเธอตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายกว่าที่เคยคิดไว้