"ก่อนที่ผมจะมาทำธุรกิจสีเทาแบบนี้" ภาคินกล่าวเสียงเบา สายตาของเขาทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังย้อนนึกถึงอดีตอันไกลโพ้น "ผมเคยเป็นนักศึกษาธรรมดาคนหนึ่ง" มินตราเงียบฟัง เธอพยายามจับจ้องใบหน้าของภาคิน สังเกตทุกการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ที่เกิดขึ้น ดวงตาของเขาฉายแววของความเจ็บปวดและความเสียใจที่ยากจะอธิบาย "ครอบครัวผมมีฐานะดี" ภาคินเล่าต่อ "พ่อของผมเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ ท่านอยากให้ผมสืบทอดกิจการ แต่ผม... ผมไม่เคยมีความสุขกับการทำตามความฝันของคนอื่น" เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมกำลังใจก่อนจะเล่าเรื่องที่ยากจะเอ่ยออกมา "วันหนึ่ง พ่อผมประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตกะทันหัน" ภาคินกล่าว "ในตอนนั้น ผมยังเด็กมาก ผมยังไม่พร้อมรับผิดชอบทุกอย่าง" มินตราสัมผัสได้ถึงความเศร้าในน้ำเสียงของภาคิน เธอเอื้อมมือไปวางบนหลังมือของเขาเบาๆ เป็นการให้กำลังใจโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด "หลังจากพ่อเสีย... ธุรกิจของครอบครัวก็เริ่มมีปัญหา" ภาคินเล่าต่อ "มีคนมากมายพยายามเข้ามาเอาเปรียบ ผมต้องตัดสินใจอะไรบางอย่าง เพื่อปกป้องสิ่งที่พ่อสร้างไว้" "แล้วคุณ... คุณก็เข้ามาทำธุรกิจสีเทาพวกนี้?" มินตราถามอย่างอ่อนโยน ภาคินพยักหน้าช้าๆ "ผมต้องทำ" เขาตอบ "มันเป็นทางเดียวที่ผมจะหาเงินมาประคับประคองบริษัท และจัดการกับปัญหาหนี้สินที่รุมเร้า" "แล้ว... แล้วคุณเฉินล่ะคะ" มินตราถามถึงศัตรูตัวฉกาจของภาคิน "คุณรู้จักเขาก่อนหน้านี้แล้วใช่ไหมคะ" ภาคินถอนหายใจ "เฉิน... เขาเป็นคนที่ผมต้องขอบคุณ และก็ต้องเกลียดไปพร้อมๆ กัน" เขาพูด "ตอนที่ผมกำลังลำบากที่สุด เขาเข้ามาเสนอความช่วยเหลือ" "ความช่วยเหลือ?" มินตราเลิกคิ้ว "ใช่" ภาคินตอบ "เขาช่วยผมปลดหนี้สิน และทำให้ธุรกิจกลับมาแข็งแกร่งอีกครั้ง แต่... แลกกับการที่ผมต้องเข้ามาทำงานให้เขา" "ทำงานให้เขา?" มินตราทวนคำด้วยความตกใจ "ในตอนแรก มันเป็นเพียงแค่การรับคำสั่งง่ายๆ" ภาคินอธิบาย "แต่เมื่อเวลาผ่านไป... ผมก็ถลำลึกเข้าไปเรื่อยๆ ผมกลายเป็นส่วนหนึ่งของโลกมืดใบนี้" "แล้วทำไม... ทำไมคุณถึงออกจากงานของเขาคะ" มินตราถามด้วยความสงสัย "ผมไม่สามารถทนเห็นสิ่งที่ผมทำได้อีกต่อไป" ภาคินกล่าว "การสูญเสียคนบริสุทธิ์ การต้องทำร้ายคนอื่น... มันทำให้ผมรู้สึกผิดบาป" "แต่คุณบอกว่า... คุณบอกว่าคุณกำลังจะแก้แค้นเขา" มินตราแย้ง "นั่นเป็นเพราะเขาทำร้ายคนสำคัญของผม" ภาคินตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความขมขื่น "เขาทำร้ายคนที่ผมรัก... เขาทำร้ายครอบครัวของผม" มินตรานิ่งอึ้ง เธอไม่เคยรู้เรื่องราวเหล่านี้มาก่อนเลย ภาคินที่เธอรู้จัก เป็นเพียงภาพลักษณ์ภายนอกที่แข็งแกร่งและเย็นชา แต่เบื้องหลังนั้น กลับมีความเจ็บปวดและความสูญเสียมากมาย "ครอบครัว... ของคุณ?" มินตราเอ่ยถามอย่างแผ่วเบา ภาคินหลับตาลงช้าๆ "ภรรยาของผม" เขาตอบเสียงกระซิบ "และลูกในท้องของเธอ" มินตราตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอไม่เคยรู้เลยว่าภาคินแต่งงานแล้ว และมีครอบครัว "คุณ... คุณแต่งงานแล้ว?" เธอถามอย่างไม่เชื่อสายตา ภาคินพยักหน้า "ผมแต่งงานกับผู้หญิงที่ผมรักมากที่สุดในชีวิต" เขาพูด "แต่เฉิน... เขาพรากเธอไปจากผม" "ฉัน... ฉันขอโทษค่ะ" มินตรากล่าว เธอรู้สึกผิดที่ถามเซ้าซี้ไปจนทำให้เขาต้องนึกถึงเรื่องที่เจ็บปวด "ไม่เป็นไร" ภาคินส่ายหน้า "ผมอยากให้คุณรู้ความจริงทั้งหมด" "แล้ว... แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกฉันตั้งแต่แรกคะ" มินตราถาม "ถ้าฉันรู้เรื่องทั้งหมดนี้ ฉันก็อาจจะไม่... " "ผมกลัว" ภาคินยอมรับ "ผมกลัวว่าคุณจะรับไม่ได้ กลัวว่าคุณจะตีตัวออกห่างจากผม" "แต่ฉัน... ฉันกำลังจะไปจากคุณ เพราะคุณปิดบังความจริง" มินตราพูดเสียงสั่น "ผมรู้" ภาคินกล่าว "และผมก็เสียใจจริงๆ" เขาเอื้อมมือไปกุมมือของมินตราไว้แน่น "มินตรา... ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไปมาก" เขาพูด "แต่ผมขอให้คุณเชื่อใจผมอีกครั้ง" "เชื่อใจ... ได้ยังไงคะ" มินตราถาม "ในเมื่อคุณยังโกหกฉัน" "ผมไม่ได้โกหก" ภาคินแย้ง "ผมแค่... เลือกที่จะไม่บอกในบางเรื่อง" "มันก็เหมือนกันนั่นแหละค่ะ" มินตราพูด "ผมกำลังพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเอง" ภาคินกล่าว "ผมกำลังพยายามจะหลุดพ้นจากอดีต" "แล้ว... แล้วคุณจะทำยังไงกับเฉินคะ" มินตราถาม "ผมจะจัดการเขา" ภาคินตอบอย่างหนักแน่น "ผมจะทำให้เขาชดใช้ในสิ่งที่เขาทำ" "แล้ว... แล้วฉันล่ะคะ" มินตราถามต่อ "ฉันควรจะทำยังไง" ภาคินมองเข้าไปในดวงตาของมินตราอย่างจริงจัง "ผมอยากให้คุณอยู่กับผม" เขาพูด "ผมอยากจะสร้างอนาคตร่วมกับคุณ" "แต่อนาคตของคุณ... มันเต็มไปด้วยอันตราย" มินตราแย้ง "ผมจะทำให้มันปลอดภัย" ภาคินยืนยัน "ผมจะปกป้องคุณให้ดีที่สุด" "คุณจะทำได้จริงๆ เหรอคะ" มินตราถามด้วยความไม่แน่ใจ "ผมจะพยายาม" ภาคินกล่าว "ผมจะไม่ยอมเสียคุณไปอีกคน" มินตรามองเข้าไปในดวงตาของภาคิน เธอเห็นความจริงใจและความหวังที่ฉายออกมา เธอเองก็รักภาคิน เธอไม่อยากเสียเขาไป แต่อดีตของเขาก็เป็นเรื่องที่น่ากลัว "ฉัน... ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี" มินตราสารภาพ "ให้เวลาเราได้ไหม" ภาคินขอร้อง "ให้เวลาผมได้พิสูจน์ตัวเอง" มินตราพยักหน้าเบาๆ "ก็ได้ค่ะ" เธอตอบ "ฉันจะลองให้โอกาสคุณ" ภาคินยิ้มอย่างโล่งอก เขาบีบมือของมินตราแน่นขึ้น "ขอบคุณนะ" เขาพูด "ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง" ทั้งสองนั่งเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลง แต่ความกังวลในใจของมินตราก็ยังคงอยู่ เธอไม่แน่ใจว่าการให้อภัยภาคินในครั้งนี้ จะเป็นสิ่งที่ถูกต้องหรือไม่ "คุณเฉิน... เขาจะปล่อยคุณไว้แบบนี้จริงๆ เหรอคะ" มินตราถามขึ้นอีกครั้ง "เขาไม่ปล่อยผมไว้แน่" ภาคินตอบ "แต่ผมเตรียมพร้อมรับมือเขาอยู่แล้ว" "คุณแน่ใจนะ" มินตราถามด้วยความเป็นห่วง "แน่ใจ" ภาคินยืนยัน "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำอันตรายคุณได้อีก" เขาค่อยๆ ปล่อยมือจากมินตรา แล้วลุกขึ้นยืน "ผมต้องไปจัดการธุระต่อ" เขาบอก "คุณอยู่พักผ่อนก่อนนะ" มินตรามองตามหลังภาคินไปด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย เธอรักเขา แต่ก็ยังคงหวาดกลัวกับอนาคตที่ไม่แน่นอน