ภาคินรีบขับรถมาหามินตราด้วยความเร็วสูง หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความกังวล เขาไม่เคยรู้สึกหวาดกลัวที่จะสูญเสียใครไปมากเท่านี้มาก่อน เมื่อมาถึงร้านกาแฟ ภาคินเห็นมินตรานั่งอยู่ที่โต๊ะเดิม ใบหน้าของเธอยังคงซีดเซียวและหวาดกลัว "มินตรา!" ภาคินรีบเดินเข้าไปหาเธอ "คุณเป็นอะไรมากไหม" "ฉัน... ฉันไม่เป็นไรค่ะ" มินตราตอบ "แต่ฉันกลัว" "ไม่ต้องกลัวนะ" ภาคินจับมือของเธอไว้แน่น "ผมอยู่ที่นี่แล้ว" "คุณเฉิน... เขากำลังจะทำร้ายฉัน" มินตราบอก "เขาจะใช้ฉันเป็นเครื่องมือ" ภาคินหน้าเครียดขึ้น "ผมรู้" เขาตอบ "ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง" "แต่... คุณจะทำยังไงคะ" มินตราถาม "เขาแข็งแกร่งมาก" "ผมจะปกป้องคุณ" ภาคินยืนยัน "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำอันตรายคุณได้" ทันใดนั้น ชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำหลายคนก็เดินเข้ามาในร้านกาแฟ พวกเขายืนล้อมรอบโต๊ะของภาคินและมินตรา "ภาคิน" เสียงของเฉินดังขึ้นจากด้านหลัง "แกมาเร็วเหมือนกันนะ" ภาคินหันไปมองเฉิน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ "แกทำอะไรของแก" เขาถาม "ผมก็แค่... มาทวงสิ่งที่ผมควรจะได้" เฉินตอบ "และแกก็รู้ดีว่าผมหมายถึงอะไร" "แกไม่มีวันได้ในสิ่งที่แกต้องการ" ภาคินกล่าว "จริงหรือ" เฉินหัวเราะ "แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะ" เขาชี้ไปที่มินตรา "เธอคือจุดอ่อนของแก ใช่ไหม" "อย่ามายุ่งกับเธอ" ภาคินพูดเสียงเข้ม "ทำไม" เฉินย้อนถาม "แกไม่กลัวหรือไง ที่เธอจะตกอยู่ในอันตราย" ภาคินกุมมือของมินตราแน่นขึ้น "ผมไม่กลัว" เขาตอบ "ผมจะปกป้องเธอเอง" "กล้ามาก" เฉินกล่าว "แต่ฉันก็มีแผนสำรองเสมอ" ทันใดนั้น ชายชุดดำคนหนึ่งก็เดินเข้ามาพร้อมกับปืนในมือ "ถ้าแกไม่ยอมทำตามข้อตกลง" เขาพูด "เราจะยิงผู้หญิงคนนี้ทิ้งซะ" มินตราตัวสั่นสะท้าน เธอซบหน้ากับอกของภาคิน ภาคินหน้าซีดเผือด เขาไม่เคยคิดว่าเฉินจะทำอะไรถึงขนาดนี้ "แกจะทำอะไร" ภาคินถามเสียงสั่น "ผมก็จะทำตามที่ผมพูด" เฉินตอบ "ถ้าแกไม่ยอมมอบทุกอย่างให้ผม... ฉันก็จะทำให้แกเจ็บปวดที่สุด" ภาคินมองไปที่มินตรา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาไม่สามารถปล่อยให้เธอต้องเผชิญหน้ากับอันตรายแบบนี้ได้ "แกต้องการอะไร" ภาคินถาม "บอกมา" "ผมต้องการทุกอย่างที่แกมี" เฉินกล่าว "ธุรกิจทั้งหมดของแก... และอำนาจทั้งหมดของแก" "เป็นไปไม่ได้" ภาคินปฏิเสธ "งั้น... ก็ต้องขอโทษด้วยแล้วกัน" เฉินกล่าว "บอกลาผู้หญิงคนนี้ซะภาคิน" ชายชุดดำยกปืนขึ้นเล็งไปที่มินตรา "เดี๋ยวก่อน!" ภาคินตะโกน "ฉันยอม!" เฉินยิ้มอย่างผู้ชนะ "ดี... ฉลาดเลือก" "แต่... มีข้อแม้" ภาคินกล่าว "ข้อแม้? แกยังจะมีข้อแม้อีกหรือ" เฉินถาม "ปล่อยเธอไป" ภาคินบอก "และอย่ามายุ่งกับเธออีก" "ได้" เฉินตอบ "ถ้าแกมอบทุกอย่างให้ผม... ผมก็จะปล่อยเธอไป" ภาคินถอนหายใจยาว "ตกลง" เขาตอบ "ฉันจะให้ทุกอย่างกับแก" เฉินหัวเราะอย่างสะใจ "ดีมาก" เขาพูด "แล้วเจอกันที่โกดังเก่าตอนเที่ยงคืน" เฉินและลูกน้องของเขาเดินออกไปจากร้านกาแฟ ทิ้งให้ภาคินและมินตรานั่งนิ่งอยู่ด้วยกัน มินตราเงยหน้ามองภาคิน "คุณ... คุณยอมทำตามที่เขาต้องการจริงๆ เหรอคะ" "ผมต้องทำ" ภาคินตอบ "ผมยอมเสียทุกอย่าง... เพื่อแลกกับความปลอดภัยของคุณ" "แต่... ถ้าคุณให้ทุกอย่างไปแล้ว... แล้วคุณจะอยู่ยังไงคะ" มินตราถามด้วยความห่วงใย "ผมจะหาทางของผมเอง" ภาคินกล่าว "สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้ คือคุณปลอดภัย" เขาดึงมินตราเข้ามากอดแน่น "ไม่ต้องห่วงนะ" เขาพูด "ผมจะปกป้องคุณเอง" มินตรากอดภาคินตอบ เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นและความปลอดภัยในอ้อมแขนของเขา แต่ในใจของเธอก็ยังคงมีความกังวล การเผชิญหน้าครั้งนี้จบลงแล้ว แต่สงครามที่แท้จริง... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น