รักแรกของมาเฟียหนุ่ม

ตอนที่ 24 / 42

ตอนที่ 24 — การล่มสลายของเฉิน

เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังสนั่นหวั่นไหว ผสมผสานกับเสียงเอะอะโวยวายของผู้คน ทำให้บรรยากาศภายในอาคารสำนักงานใหญ่ของเฉินแปรเปลี่ยนจากความสงบสุขกลายเป็นความโกลาหลอย่างรวดเร็ว ภาคินยืนเผชิญหน้ากับเฉิน ดวงตาของเขาสะท้อนประกายแห่งความมุ่งมั่น เขาเห็นลูกน้องของเฉินวิ่งกรูออกไปจากห้องประชุมด้วยความแตกตื่น "แกทำอะไรลงไปภาคิน!" เฉินตะโกนลั่น ใบหน้าของเขาซีดเผือดด้วยความโกรธและความตกใจ "ฉันก็แค่... เล่นเกมของแกคืนเท่านั้นเอง" ภาคินตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา "แกคิดว่าแกเป็นคนเดียวที่วางแผนได้หรือไง" "เป็นไปไม่ได้!" เฉินสบถ "แกไม่มีทางทำอะไรได้มากขนาดนี้!" "แกประเมินฉันต่ำเกินไป" ภาคินกล่าว "แกมัวแต่ย่ามใจ คิดว่าแกได้ทุกอย่างไปแล้ว" เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจากด้านนอกห้องประชุม ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว ร่างของชายฉกรรจ์หลายคนในชุดสีดำปรากฏขึ้นที่หน้าประตู พวกเขาไม่ได้มีท่าทีเหมือนลูกน้องของเฉิน พวกเขาดูแข็งแกร่งและมีระเบียบวินัยกว่ามาก "จับตัวมันไว้!" เฉินตะโกนสั่งลูกน้องที่ยังคงยืนอยู่ข้างกาย แต่ลูกน้องของเฉินก็ดูจะสับสนและไม่แน่ใจว่าจะทำอย่างไรดี พวกเขาไม่เคยเห็นสถานการณ์แบบนี้มาก่อน ชายฉกรรจ์ที่นำเข้ามาได้ก้าวเข้ามาในห้องอย่างองอาจ "ภาคิน" เขาเอ่ยทักทาย "เรามาแล้วตามที่นัดหมาย" ภาคินพยักหน้า "ขอบคุณมาก" เขาตอบ "จัดการที่เหลือให้เสร็จ" "รับทราบ" ชายผู้นำกล่าว ก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องของตนเอง "เข้าควบคุมสถานการณ์!" ไม่นานนัก การต่อสู้ก็เกิดขึ้นภายในห้องประชุม ลูกน้องของเฉินพยายามขัดขืน แต่พวกเขาก็ไม่สามารถต้านทานกำลังของทีมที่ภาคินเตรียมมาได้ ภาคินยืนมองเหตุการณ์อย่างใจเย็น เขารู้ดีว่านี่คือจุดจบของเฉิน เฉินพยายามจะหนี แต่เขาก็ถูกลูกน้องของภาคินรวบตัวไว้ได้อย่างรวดเร็ว "ปล่อยฉันนะ!" เฉินตะโกนดิ้นรน "พวกแกทำอย่างนี้กับฉันไม่ได้!" "ทำไมจะไม่ได้" ภาคินเดินเข้าไปหาเฉินช้าๆ "แกทำลายชีวิตของคนอื่นมามากพอแล้ว ถึงเวลาที่แกจะต้องชดใช้แล้ว เฉิน" "แกมันก็ไม่ต่างจากฉันหรอกภาคิน!" เฉินตะคอก "แกก็เป็นมาเฟียเหมือนกัน!" "ฉันอาจจะเป็น" ภาคินยอมรับ "แต่ฉันไม่เคยทำร้ายคนที่บริสุทธิ์ และฉันไม่เคยเล่นเกมสกปรกแบบที่แกทำ" "แกจะทำอะไรฉัน" เฉินถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเครือ "แกจะต้องรับผิดชอบกับทุกสิ่งที่แกทำ" ภาคินตอบ "ทั้งเรื่องที่แกพยายามจะทำร้ายมินตรา และเรื่องที่แกพยายามจะยึดทุกอย่างของฉันไป" เขาหันไปมองชายผู้นำทีม "จัดการให้เด็ดขาด" "ตามคำสั่ง" ชายผู้นำกล่าว ในขณะเดียวกัน มินตราก็กำลังนั่งรออยู่ในรถคันหนึ่งที่ภาคินจัดเตรียมไว้ให้ เธอได้รับรายงานจากคนสนิทของภาคินว่าสถานการณ์กำลังจะคลี่คลาย "คุณมินตราครับ" เสียงของชายคนหนึ่งดังขึ้นจากข้างนอกรถ "คุณภาคินฝากบอกมาว่า ให้คุณรออยู่ที่นี่สักครู่" "เป็นยังไงบ้างคะ" มินตราถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล "ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับ" ชายคนนั้นตอบ "คุณเฉินถูกควบคุมตัวแล้วครับ" มินตราถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้น้ำตาแห่งความโล่งใจไหลออกมา "ขอบคุณพระเจ้า" เธอพึมพำ ไม่นานนัก ภาคินก็เดินออกมาจากอาคาร เขาตรงเข้ามาหาทันทีที่เห็นมินตรา "มินตรา" เขาเรียกชื่อเธอ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ก็มีรอยยิ้มแห่งชัยชนะปรากฏอยู่ มินตรารีบเปิดประตูรถลงไปหาภาคิน "คุณภาคิน..." เธอพูดเสียงสั่น "ไม่ต้องห่วงนะ" ภาคินกอดเธอไว้แน่น "ทุกอย่างจบแล้ว" "ฉัน... ฉันดีใจที่คุณปลอดภัย" มินตราบอก "ฉันกลัวคุณเหลือเกิน" "ฉันก็กลัวเธอเหมือนกัน" ภาคินสารภาพ "แต่ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอได้อีกแล้ว" พวกเขาโอบกอดกันอยู่ครู่หนึ่ง ท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มกลับคืนสู่ความสงบ "แล้ว... คุณเฉินล่ะคะ" มินตราถาม "เขาจะต้องชดใช้ในสิ่งที่เขาทำ" ภาคินตอบ "และฉันจะแน่ใจว่าเขาจะไม่มีวันกลับมาทำร้ายใครได้อีก" ภาคินพา มินตราขึ้นรถ เขาขับรถออกจากบริเวณนั้นไป ทิ้งไว้เพียงอาคารที่เคยเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจอันมืดมิดของเฉิน "ตอนนี้... เราจะไปไหนกันคะ" มินตราถาม "ไปพักผ่อน" ภาคินตอบ "เราทั้งคู่ต้องการมัน" เขามองไปยังมินตราด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความอ่อนโยน "หลังจากนี้... เราจะเริ่มชีวิตใหม่ด้วยกันนะ" มินตรามองตอบภาคิน เธอสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในตัวเขา จากมาเฟียหนุ่มผู้เย็นชา สู่คนที่พร้อมจะเสียสละทุกอย่างเพื่อคนที่เขารัก "ค่ะ" มินตราตอบ "ฉันพร้อมแล้ว" ภาคินยิ้ม เขารู้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ได้ง่ายดายเสมอไป แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน โดยมีมินตราอยู่เคียงข้าง ความรักที่เคยเป็นสิ่งแปลกหน้าสำหรับเขา บัดนี้ได้กลายเป็นแรงผลักดันที่สำคัญที่สุดในชีวิต เขาพร้อมที่จะทิ้งอดีตอันโหดร้ายไว้เบื้องหลัง และเริ่มต้นสร้างอนาคตใหม่กับผู้หญิงที่เขารัก ความสัมพันธ์ของพวกเขาจะแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม และบทพิสูจน์ที่ผ่านมาก็ทำให้เห็นแล้วว่า ความรักที่แท้จริงนั้นสามารถเปลี่ยนแปลงคนให้ดีขึ้นได้เสมอ แม้แต่มาเฟียหนุ่มผู้ไม่เคยรู้จักคำว่ารักมาก่อน.

3,957 ตัวอักษร