ลลิลยืนนิ่งราวกับถูกสาป ดวงตาเบิกกว้างจับจ้องไปยังธีร์ สลับกับมองพิมพ์ชนกที่ยืนอยู่ข้างๆ กัน ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงเรื่อยๆ เมื่อคำว่า “ภรรยา” ดังสะท้อนอยู่ในหู ราวกับคมมีดที่กรีดแทงเข้าไปในหัวใจ “คุณ… คุณแต่งงานแล้วจริงๆ หรือคะ ธีร์” ลลิลเอ่ยถามอีกครั้ง เสียงสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ ราวกับต้องการคำยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อให้สมองที่กำลังประมวลผลความจริงอันน่าตกใจนี้ยอมรับ ธีร์ถอนหายใจแผ่วเบา เขาไม่รู้จะเริ่มอธิบายอย่างไรดี สถานการณ์ตรงหน้ามันซับซ้อนเกินกว่าจะปะติดปะต่อเป็นคำพูดง่ายๆ “ใช่ ลลิล ผมแต่งงานแล้ว” ธีร์ตอบเสียงทุ้ม นัยน์ตาหลุบต่ำลงเล็กน้อย “แต่งงานกับพิมพ์เมื่อไม่นานมานี้” คำตอบของธีร์ยิ่งทำให้ลลิลเสียศูนย์ เธอทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างอ่อนแรง สองมือยกขึ้นกุมขมับราวกับจะสะกดกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหล “ทำไม… ทำไมคุณถึงไม่เคยบอกฉันเลย” ลลิลเงยหน้าขึ้นมองธีร์อีกครั้ง คราวนี้แววตาเต็มไปด้วยความตัดพ้อและน้อยใจ “ฉัน… ฉันคิดว่าเรา…” “ผมรู้ว่าเธอต้องรู้สึกอย่างไร” ธีร์พูดแทรกขึ้นมาอย่างอ่อนโยน พยายามรักษาน้ำเสียงให้คงที่ที่สุด “แต่เรื่องนี้มัน… มันมีเหตุผลของมัน” “เหตุผลหรือคะ” ลลิลหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น “เหตุผลอะไรที่จะทำให้คุณปิดบังเรื่องสำคัญขนาดนี้กับฉันได้” พิมพ์ชนกยืนนิ่งอยู่ข้างๆ เธอกำลังรับฟังบทสนทนาด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่แผ่ออกมาจากลลิล แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ยังคงยืนกรานในจุดยืนของตัวเอง เธอคือภรรยาของธีร์ และเธอมีสิทธิ์ที่จะรับรู้ทุกอย่าง “ลลิล ผม… ผมต้องขอโทษ” ธีร์เดินเข้าไปหาลลิลเล็กน้อย “แต่ผมอยากให้เธอเข้าใจว่า… สถานการณ์ตอนนั้นมันไม่เอื้ออำนวยเลย” “ไม่เอื้ออำนวยอย่างไร” ลลิลถามเสียงดังขึ้น “คุณกำลังจะบอกว่า… คุณแต่งงานกับเธอเพราะหน้าที่ หรือเพราะอะไรกันแน่” ธีร์เงียบไป เขาไม่กล้าสบตาลลิลตรงๆ พิมพ์ชนกมองการตอบสนองของเขาด้วยความเข้าใจบางอย่าง มันอาจจะเป็นความจริงที่เธอเองก็เคยสงสัย “คุณธีร์… บอกความจริงกับลลิลเถอะค่ะ” พิมพ์ชนกเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่เสียงของเธอหนักแน่นพอที่จะดึงความสนใจของทั้งสองคนมาที่เธอ “ถ้าจะให้ดี… เราควรจะคุยกันให้เคลียร์” ลลิลหันมามองพิมพ์ชนกอย่างพิจารณา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามมากมาย แต่ก็มีความไม่แน่ใจผสมอยู่ “คุณ… คุณรู้เรื่องอะไรบ้าง” ลลิลถามพิมพ์ชนก “หนูรู้ค่ะ” พิมพ์ชนกตอบ “หนูรู้ว่าคุณธีร์กับคุณลลิลเคยรักกัน” ประโยคนั้นทำให้ลลิลถึงกับสะอื้นออกมาเบาๆ เธอพยักหน้าช้าๆ “แล้ว… คุณรู้ไหมว่าทำไมธีร์ถึงแต่งงานกับฉัน” ลลิลถามต่อด้วยเสียงที่แหบพร่า “หนู… หนูไม่รู้เรื่องทั้งหมดค่ะ” พิมพ์ชนกยอมรับตามตรง “แต่หนูรู้ว่า… คุณธีร์กำลังพยายามปกป้องบางสิ่งบางอย่าง” “ปกป้องหรือคะ” ลลิลหัวเราะเยาะ “ปกป้องอะไรกันแน่” “ลลิล…” ธีร์ก้าวเข้ามาขวางระหว่างพิมพ์ชนกกับลลิล “ให้ผมเป็นคนอธิบายเอง” ธีร์หันไปหาลลิลอีกครั้ง เขาเห็นแววตาที่สับสนและเจ็บปวดของเธอ ภาพอดีตที่เคยมีร่วมกันผุดขึ้นมาในหัว “ลลิล… ตอนที่ผมตัดสินใจแต่งงานกับพิมพ์ มันไม่ใช่การตัดสินใจที่ทำไปด้วยความรัก” ธีร์เริ่มเล่า “มันเป็นเพราะ… ครอบครัวของเธอ” ลลิลเบิกตากว้าง “ครอบครัว… หมายความว่าอย่างไร” “พ่อของพิมพ์… พ่อเขาป่วยหนักมาก” ธีร์อธิบาย “และก่อนที่เขาจะเสีย… เขาได้ขอร้องผมไว้” “ขอร้องอะไรคะ” ลลิลถามอย่างไม่เข้าใจ “เขา… เขากลัวว่าพิมพ์จะไม่สามารถดูแลตัวเองได้หลังจากที่เขาไม่อยู่แล้ว” ธีร์เล่า “และเขาเชื่อใจผม… เขาขอให้ผมดูแลพิมพ์แทนเขา” “แต่… ทำไมต้องแต่งงานกันด้วยคะ” ลลิลยังคงติดใจในประเด็นนี้ “พ่อของพิมพ์… เขาต้องการให้ผมมีพันธะผูกพันกับพิมพ์อย่างแท้จริง” ธีร์ตอบ “เพื่อให้แน่ใจว่าผมจะดูแลเธอไปตลอดชีวิต” “แล้ว… คุณรักพิมพ์ไหม” ลลิลถามคำถามที่เธอเองก็ไม่อยากได้ยินคำตอบ ธีร์ลังเลไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบอย่างหนักแน่น “ผม… ผมยังไม่รักเธอ” คำตอบนั้นเหมือนมีดที่ทิ่มแทงหัวใจของพิมพ์ชนก แม้เธอจะเตรียมใจมาแล้ว แต่การได้ยินมันจากปากของธีร์เองก็ยังคงเจ็บปวดไม่น้อย ลลิลเงียบไป เธอใช้เวลาสักพักในการประมวลผลสิ่งที่ธีร์บอก “แล้ว… ที่คุณบอกว่าไปทำโปรเจกต์ที่ต่างประเทศ…” ลลิลถามต่อ “นั่นเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยหรือเปล่า” “ใช่” ธีร์พยักหน้า “ผม… ผมมีเรื่องบางอย่างที่ต้องสะสางที่นั่น… เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจของครอบครัวพิมพ์” “ธุรกิจของครอบครัวพิมพ์…” ลลิลทวนคำ “หมายความว่า… ตอนนี้คุณกำลังดูแลธุรกิจของเธออยู่หรือ” “ครับ… และผมก็ต้องทำให้แน่ใจว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยก่อนที่ผมจะ… จะกลับมา” ธีร์ตอบ บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความตึงเครียด พิมพ์ชนกสัมผัสได้ถึงความกดดันที่ถาโถมเข้าใส่เธอและธีร์ ลลิลเองก็ดูเหมือนจะสับสนระหว่างความโกรธ ความเสียใจ และความเห็นอกเห็นใจ “แล้ว… คุณจะทำอย่างไรต่อไป” ลลิลถามธีร์ “ผม… ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุด” ธีร์ตอบ “ผมจะดูแลพิมพ์… และผมจะสะสางปัญหาเรื่องธุรกิจให้เรียบร้อย” “แล้ว… ความรู้สึกของฉันล่ะ” ลลิลถามเสียงสั่น ธีร์มองลลิลด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ “ผม… ผมเสียใจจริงๆ ลลิล” “เสียใจ… แค่นั้นหรือ” ลลิลพูด “คุณทำลายความสัมพันธ์ของเรา… คุณทำลายความฝันของฉัน… เพียงเพราะคำขอร้องของคนตายเนี่ยนะ” “ลลิล…” ธีร์พยายามจะอธิบาย แต่ลลิลก็ยกมือห้าม “พอแล้ว” ลลิลพูด “ฉัน… ฉันไม่ต้องการฟังอะไรอีกแล้ว” ลลิลลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาไหลอาบแก้ม “ฉัน… ฉันไม่คิดว่าคุณจะเป็นคนแบบนี้ ธีร์” เธอหันไปมองพิมพ์ชนกอีกครั้ง “ยินดีด้วยนะ… กับชีวิตที่คุณกำลังจะได้” พูดจบ ลลิลก็รีบเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้พิมพ์ชนกและธีร์ยืนมองตามหลังเธอไปอย่างเงียบๆ พิมพ์ชนกมองดูธีร์ที่ยืนนิ่ง เธอสัมผัสได้ถึงความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดที่ฉายชัดบนใบหน้าของเขา “คุณ… คุณโอเคไหมคะ” พิมพ์ชนกเอ่ยถาม ธีร์หันมามองเธอ นัยน์ตาของเขาดูว่างเปล่า “ผม… ผมไม่รู้” เขาตอบ