ห้องนอนหรูหราตกแต่งอย่างมีรสนิยม แต่สำหรับพิมพ์ชนก มันกลับให้ความรู้สึกเย็นชาและว่างเปล่า แสงไฟสลัวจากโคมไฟข้างเตียงสาดส่องลงบนเตียงขนาดคิงไซส์ที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตา กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกลิลลี่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ แต่กลับไม่อาจปลอบประโลมหัวใจที่แห้งผากของเธอได้ พิมพ์ชนกนั่งอยู่ริมขอบเตียง มือเรียวกำชายกระโปรงชุดนอนผ้าไหมอย่างแน่น เธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ผมยาวสลวยเปียกชื้นถูกปล่อยให้แห้งไปตามธรรมชาติ ใบหน้าของเธอยังคงมีร่องรอยของความเหนื่อยล้าจากการจัดงานเมื่อช่วงเย็นที่ผ่านมา ประตูห้องนอนเปิดออกอย่างเงียบเชียบ ธีร์เดินเข้ามาในห้อง เขาสวมชุดนอนผ้าฝ้ายสีเข้ม ใบหน้ายังคงความเคร่งขรึมเช่นเคย เขาเดินตรงไปยังตู้เสื้อผ้า หยิบชุดนอนอีกตัวออกมา ก่อนจะเดินไปยังห้องน้ำที่อยู่ในห้องนอน พิมพ์ชนกได้แต่ถอนหายใจแผ่วเบา เธอรู้ดีว่าค่ำคืนนี้จะเป็นอย่างไร มันจะไม่เหมือนกับคืนวันแต่งงานของหญิงสาวทั่วไป ไม่มีความโรแมนติก ไม่มีความอบอุ่น มีเพียงความเย็นชาและระยะห่างที่มองไม่เห็น ไม่นานนัก ธีร์ก็เดินออกมาจากห้องน้ำ เขาเดินมานั่งลงที่อีกฝั่งหนึ่งของเตียง ห่างจากเธอประมาณหนึ่งช่วงแขน เขาหยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมาอ่าน พลางยกแก้วน้ำขึ้นจิบ บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความเงียบที่น่าอึดอัด พิมพ์ชนกพยายามหาเรื่องคุย “คุณธีร์คะ” เธอเรียก “วันนี้เหนื่อยไหมคะ” ธีร์เหลือบมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะกลับไปสนใจหนังสือ “นิดหน่อย” เขาตอบสั้นๆ “งานใหญ่มากเลยนะคะ” พิมพ์ชนกเอ่ยต่อ “แขกเยอะมากจริงๆ” “ก็เป็นธรรมดา” ธีร์ตอบ โดยไม่เงยหน้าจากหนังสือ พิมพ์ชนกรู้สึกเหมือนกำลังคุยอยู่กับกำแพง เธอพยายามอีกครั้ง “คุณธีร์คะ คุณชอบอาหารเย็นที่จัดเลี้ยงเมื่อกี้ไหมคะ” “ก็โอเคนะ” เขาตอบ “วัตถุดิบดี” “หนูว่ามีเมนูที่น่าจะถูกปากคุณธีร์นะคะ” พิมพ์ชนกพูดต่อ “แต่หนูไม่แน่ใจว่าคุณธีร์จะชอบหรือเปล่า” ธีร์ปิดหนังสือลง วางมันลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะหันมามองเธอเต็มตัว “คุณพิมพ์” เขาเรียกชื่อเธอ “ผมว่าเราคุยกันให้ชัดเจนไปเลยดีกว่า” พิมพ์ชนกกลั้นหายใจ “ค่ะ” “ผมรู้ว่าการแต่งงานครั้งนี้มันเป็นข้อตกลง” ธีร์พูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดขาด “ผมไม่ใช่คนที่ชอบผูกมัด และผมก็ไม่คิดว่าเราจะมีความรู้สึกพิเศษอะไรให้กัน” หัวใจของพิมพ์ชนกรู้สึกบีบรัด เธอพยายามกลั้นน้ำตา “หนูเข้าใจค่ะ” “เพราะฉะนั้น” ธีร์พูดต่อ “เราจะใช้ชีวิตคู่กันแบบเปิดเผย” “เปิดเผย?” พิมพ์ชนกเลิกคิ้วอย่างสงสัย “ใช่” ธีร์ตอบ “เราจะทำหน้าที่สามีภรรยาต่อหน้าสังคม แต่ในชีวิตส่วนตัว เราต่างคนต่างใช้ชีวิตของเรา” พิมพ์ชนกอึ้งไปกับคำพูดของเขา “หมายความว่ายังไงคะ” “หมายความว่า” ธีร์อธิบาย “คุณสามารถไปไหนมาไหนได้ตามสบาย ผมก็จะเช่นกัน เราจะไม่ก้าวก่ายชีวิตของกันและกัน” “แล้วเรื่อง…เรื่องบนเตียงล่ะคะ” พิมพ์ชนกถามเสียงสั่นเครือ ธีร์มองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “ผมคิดว่าเราไม่จำเป็นต้องบังคับตัวเองในเรื่องนั้น” เขาตอบ “ถ้าเราทั้งคู่รู้สึกสบายใจ ก็ไม่จำเป็นต้องทำอะไร” คำตอบของธีร์เหมือนเป็นการยืนยันว่า เธอไม่มีความสำคัญอะไรกับเขาเลยแม้แต่น้อย ความรู้สึกที่เธอมีให้เขา มันคงเป็นเพียงสิ่งเดียวที่วิ่งอยู่ฝ่ายเดียว “คุณธีร์คะ” พิมพ์ชนกเอ่ยถามเสียงแผ่ว “คุณ…เคยรักใครมาก่อนไหมคะ” ธีร์นิ่งไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบคู่นั้นดูเหมือนจะมีความสั่นไหวบางอย่างเกิดขึ้น แต่ก็เพียงชั่วครู่ “ไม่” เขาตอบสั้นๆ “ผมไม่เคยให้ความรู้สึกนั้นกับใคร” คำตอบของเขาทำลายความหวังเล็กๆ ที่พิมพ์ชนกเคยมีมาตลอด มันชัดเจนว่าธีร์เป็นคนเย็นชา และไม่เคยเชื่อในความรัก “แล้ว…ถ้าหนูรักคุณธีร์ล่ะคะ” คำถามนี้หลุดออกจากปากเธอไปโดยไม่ทันตั้งตัว พิมพ์ชนกเองก็ตกใจกับคำพูดของตัวเอง ธีร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “คุณพิมพ์” เขาเอ่ยเรียกชื่อเธออีกครั้ง “ผมบอกแล้วไงว่าเราจะไม่ก้าวก่ายชีวิตของกันและกัน” “แต่…ความรู้สึกมันห้ามกันไม่ได้นี่คะ” พิมพ์ชนกเอ่ยเสียงสั่น น้ำตาเริ่มคลอหน่วย ธีร์ถอนหายใจเบาๆ “ผมเข้าใจ” เขาพูด “แต่ผมก็ไม่สามารถตอบสนองความรู้สึกนั้นของคุณได้” พิมพ์ชนกกัดริมฝีปากแน่น เธอรู้ดีว่าควรจะหยุดพูด แต่คำพูดก็ยังคงหลุดออกจากปากเธอไปอีก “หนู…หนูแต่งงานกับคุณเพราะหนูรักคุณนะคะ” คราวนี้ธีร์เงียบไปนาน เขาจ้องมองใบหน้าของเธออย่างพิจารณา ราวกับกำลังสำรวจอะไรบางอย่าง “ผมรู้” เขาตอบในที่สุด “แต่ผมไม่สามารถรักคุณตอบได้” คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจของพิมพ์ชนก เธอทนไม่ไหวอีกต่อไป น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย ธีร์มองดูเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “ผม…ผมขอโทษ” เขาเอ่ยออกมาอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก “แต่ผมก็ต้องทำแบบนี้” “ไม่เป็นไรค่ะ” พิมพ์ชนกพยายามเช็ดน้ำตา “หนูเข้าใจ” “คืนนี้” ธีร์พูดต่อ “เราจะนอนแยกกัน” พิมพ์ชนกพยักหน้า “ค่ะ” ธีร์ลุกขึ้นยืน “ถ้าอย่างนั้น ผมไปนอนห้องรับแขกนะครับ” พิมพ์ชนกได้แต่พยักหน้า พลางมองตามแผ่นหลังของสามีที่เดินออกจากห้องไป ความรู้สึกหนาวเหน็บแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เธออยู่กับสามีที่แต่งงานด้วย แต่กลับรู้สึกเหมือนอยู่คนเดียวในโลก เธอเดินไปนั่งลงที่ริมหน้าต่าง มองออกไปยังแสงไฟระยิบระยับของเมืองหลวง ดวงตาของเธอสะท้อนภาพความเศร้าสร้อย เธอแต่งงานกับคนที่เธอรัก แต่คนที่เธอรักกลับไม่รักเธอเลยแม้แต่น้อย