วันเวลาล่วงเลยไปอย่างรวดเร็ว รามได้ก้าวข้ามผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดในชีวิตของเขาไปได้แล้ว เขายังคงมีบาดแผลจากอดีต แต่พวกมันได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของเขาที่ทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้น เขาได้เรียนรู้ที่จะให้อภัย ทั้งตัวเอง และผู้อื่น การกลับมาพบกับคีรินอีกครั้ง แม้จะเต็มไปด้วยความเจ็บปวดในตอนแรก แต่สุดท้ายก็ทำให้เขารู้สึกปลดปล่อย เขาได้บอกความรู้สึกที่แท้จริงออกไป และได้รับคำตอบที่เขาต้องการ แม้ว่ามันจะไม่ใช่คำตอบที่สวยงามที่สุดก็ตาม "คีริน… ผม… ผมอยากจะ… ขอบคุณคุณนะ" รามกล่าวกับคีรินในวันสุดท้ายที่พวกเขาได้พบกัน "ขอบคุณ… ที่คุณ… บอกความจริง… กับผม… ผม… ผมจะ… จบเรื่องนี้… ไว้เท่านี้" คีรินมองหน้ารามด้วยสายตาที่เจ็บปวด "ราม… ผม… ผมขอโทษ… อีกครั้ง" "ไม่เป็นไรครับ" รามยิ้มให้ "เรา… เราต่างก็… มีความผิดพลาด… ของเรา… ผม… ผมขอให้คุณ… โชคดี… กับชีวิต… ของคุณ" เมื่อรามเดินจากมา เขารู้สึกถึงความโล่งใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เขาได้ปลดปล่อยตัวเองจากพันธนาการแห่งอดีตที่รัดรึงเขาไว้ เขากลับมาหาธีร์และพิมพ์ชนกที่รออยู่ที่บ้าน ด้วยรอยยิ้มที่สดใส "ราม! เป็นไงบ้าง" ธีร์ถามด้วยความเป็นห่วง "ผม… ผมคุยกับเขา… แล้ว" รามตอบ "และ… ผม… ผมจบมันลงแล้ว" พิมพ์ชนกโผเข้ากอดรามทันที "ดีใจด้วยนะ ราม! ในที่สุดคุณ… ก็หลุดพ้นแล้ว" "ขอบคุณนะ… พวกคุณ" รามกล่าว "ที่อยู่เคียงข้างผม… ตลอดมา" "เรา… เราคือเพื่อนกันนะ" ธีร์ย้ำ "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น… เราจะอยู่ตรงนี้เสมอ" หลังจากนั้น รามก็ใช้ชีวิตของเขาต่อไป เขาทำงานหนักขึ้น และมีความสุขกับชีวิตมากขึ้น เขาได้กลับไปหาพ่อของเขาอย่างสม่ำเสมอ ความสัมพันธ์ของทั้งสองดีขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นความผูกพันที่แน่นแฟ้น เขายังคงแวะเวียนไปหาธีร์และพิมพ์ชนกอยู่เสมอ พวกเขากลายเป็นครอบครัวที่สองของเขา วันหนึ่ง ขณะที่เขากำลังนั่งทำงานอยู่ที่บริษัท เขาก็นึกถึงผู้หญิงคนหนึ่งขึ้นมาในใจ… พิมพ์ชนก เขาตระหนักได้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาได้มองข้ามความรู้สึกของตัวเองไป เขามัวแต่จมอยู่กับอดีต จนลืมที่จะมองหาความสุขในปัจจุบัน "ธีร์… พิมพ์ชนก" รามเอ่ยขึ้นในเย็นวันหนึ่ง ขณะที่พวกเขากำลังนั่งทานอาหารเย็นด้วยกัน "ผม… มีเรื่อง… อยากจะ… บอกพวกคุณ" ธีร์และพิมพ์ชนกมองหน้ารามด้วยความสงสัย "ผม… ผม… ชอบ… พิมพ์ชนก" รามกล่าวเสียงดังฟังชัด "ผม… ผมชอบ… คุณ… มาตลอด… แต่… ผม… ผมไม่เคย… กล้า… ที่จะ… ยอมรับ… ความรู้สึก… ของตัวเอง" พิมพ์ชนกมองหน้ารามด้วยความตกใจระคนดีใจ ธีร์เองก็ดูประหลาดใจเช่นกัน "ราม… คุณ… คุณพูดจริงเหรอ" พิมพ์ชนกถาม "จริงครับ" รามตอบ "ผม… ผมรู้ว่า… มันอาจจะ… เป็นเรื่อง… ที่… ซับซ้อน… สำหรับพวกคุณ… แต่… ผม… ผมอยากจะ… ขอโอกาส… ที่จะได้… พิสูจน์… ความรู้สึก… ของผม" ธีร์เงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มให้ราม "ผม… ผมเข้าใจ… ความรู้สึกของนายนะ ราม" "คุณ… คุณหมายความว่า… ยังไง" รามถามด้วยความหวัง "ผม… ผมรู้ว่า… นาย… เป็นคนดี… มาก" ธีร์กล่าว "และ… ผม… ก็เห็น… ความรัก… ที่นาย… มีให้… พิมพ์ชนก" พิมพ์ชนกมองหน้าธีร์ด้วยความซาบซึ้ง ก่อนจะหันกลับมามองราม "ราม… ฉัน… ฉันก็… รู้สึกดี… กับคุณ… เหมือนกัน" ลมหายใจของรามหยุดนิ่ง เขามองพิมพ์ชนกด้วยความไม่เชื่อสายตา "จริงเหรอ" เขาถาม "จริงค่ะ" พิมพ์ชนกตอบ พร้อมกับรอยยิ้มที่สดใส รามรู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบหยุดหมุน เขามองหน้าธีร์ที่พยักหน้าให้ด้วยรอยยิ้มที่จริงใจ "ขอบคุณนะ… ธีร์" รามกล่าว "ไม่ต้องขอบคุณ… เรา… คือเพื่อนกัน" ธีร์ตอบ รามหันกลับไปมองพิมพ์ชนก ดวงตาของทั้งสองสบกัน รามรู้สึกได้ถึงความรักที่บริสุทธิ์ และแท้จริงที่กำลังก่อตัวขึ้น เขาได้ก้าวข้ามอดีตที่เจ็บปวดไปได้แล้ว และกำลังจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ที่เต็มไปด้วยความหวัง และความรัก เขารู้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ง่าย แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน พร้อมกับคนที่เขารัก และคนที่รักเขา