แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอนอย่างอ่อนโยน พิมพ์ชนกค่อยๆ ลืมตาขึ้น ภาพแรกที่เห็นคือเพดานห้องที่ประดับประดาอย่างหรูหรา แต่กลับให้ความรู้สึกเย็นชา เธอพลิกตัวไปอีกด้านหนึ่งของเตียง พบว่าอีกฝั่งหนึ่งว่างเปล่า มีเพียงรอยบุบเล็กน้อยบนหมอนเท่านั้น เมื่อวานนี้ ธีร์นอนห้องรับแขกจริงๆ พิมพ์ชนกรู้สึกทั้งโล่งใจและผิดหวังในเวลาเดียวกัน โล่งใจที่เธอไม่ต้องเผชิญหน้ากับความอึดอัดใดๆ ในคืนแรก แต่ก็ผิดหวังที่เขาเลือกที่จะออกห่างจากเธอ เธอค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง เดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อทำกิจวัตรส่วนตัว เมื่อออกมาอีกครั้ง ธีร์ก็กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทานอาหารเช้าในห้องรับประทานอาหารที่เชื่อมต่อกับห้องนอนของเขา เขากำลังอ่านหนังสือพิมพ์ด้วยท่าทีสบายๆ “อรุณสวัสดิค่ะ คุณธีร์” พิมพ์ชนกเอ่ยทักทาย ธีร์เงยหน้าขึ้นมอง “อรุณสวัสดิ์ครับ” เขาตอบสั้นๆ “คุณธีร์ทานอะไรมาแล้วคะ” พิมพ์ชนกถามต่อ “ทานแล้ว” ธีร์ตอบ “มีอะไรทานอีกไหม” “มีค่ะ” พิมพ์ชนกตอบ “เดี๋ยวหนูจะให้แม่บ้านมาเสิร์ฟนะคะ” “ขอบคุณครับ” ธีร์กล่าว “แล้วคุณพิมพ์ล่ะ ทานอะไรแล้ว” “กำลังจะทานค่ะ” พิมพ์ชนกตอบ มื้อเช้าดำเนินไปอย่างเงียบเชียบ มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษหนังสือพิมพ์ และเสียงช้อนส้อมกระทบจานเท่านั้นที่ดังขึ้น พิมพ์ชนกพยายามหาเรื่องชวนคุย แต่ทุกครั้งที่เธอเริ่มประโยค ธีร์ก็จะตอบสั้นๆ เพียงไม่กี่คำ ราวกับไม่อยากจะสนทนาอะไรด้วย “วันนี้คุณธีร์มีประชุมตอนกี่โมงคะ” พิมพ์ชนกถาม “สิบโมง” ธีร์ตอบ “อาจจะกลับบ้านเย็นหน่อย” “ค่ะ” พิมพ์ชนกพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้น หนูขออนุญาตออกไปข้างนอกนะคะ” ธีร์เงยหน้าขึ้นมอง “จะไปไหน” “จะไปเดินซื้อของน่ะค่ะ” พิมพ์ชนกตอบ “แล้วก็อยากจะลองไปดูร้านหนังสือแถวสยามด้วย” “ไปกับใคร” ธีร์ถาม “ไปคนเดียวค่ะ” พิมพ์ชนกตอบ “หรือถ้าคุณธีร์อยากให้มีคนไปด้วย ก็จะให้คุณวิมลไปด้วยก็ได้นะคะ” ธีร์นิ่งไปเล็กน้อย “ไม่เป็นไร” เขาตอบ “ไปคนเดียวก็ได้ แต่ระวังตัวด้วย” “ค่ะ” พิมพ์ชนกตอบรับ “ขอบคุณค่ะ” หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ ธีร์ก็ลุกขึ้นเตรียมตัวออกไปทำงาน เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าพิมพ์ชนก “ผมไปก่อนนะ” เขาพูด “ค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ” พิมพ์ชนกกล่าว ธีร์พยักหน้า ก่อนจะเดินออกจากบ้านไป ปล่อยให้พิมพ์ชนกยืนมองแผ่นหลังของเขาจนลับสายตา พิมพ์ชนกรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เธอสามารถใช้ชีวิตของเธอได้อย่างอิสระ แม้ว่าจะต้องอยู่ภายใต้สถานะภรรยาของธีร์ก็ตาม เธอเดินไปแต่งตัว เลือกชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนที่ดูสบายตา แล้วหยิบกระเป๋าถือใบโปรด “คุณผู้หญิงจะออกไปข้างนอกเหรอคะ” แม่บ้านเข้ามาถาม “ใช่ค่ะ” พิมพ์ชนกตอบ “คุณธีร์ออกไปแล้วใช่ไหมคะ” “ค่ะ คุณธีร์ออกไปแล้วค่ะ” “ดีค่ะ” พิมพ์ชนกกล่าว “ถ้าอย่างนั้น หนูจะออกไปข้างนอกสักครู่ เดี๋ยวจะกลับมาก่อนมื้อเที่ยงนะคะ” “ค่ะ คุณผู้หญิง” พิมพ์ชนกเดินออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่ เธอรู้สึกถึงอากาศบริสุทธิ์ที่กระทบใบหน้า ราวกับว่าเธอได้หลุดพ้นจากกรงขังที่มองไม่เห็น เธอเดินไปขึ้นรถที่จอดรออยู่ แล้วสั่งให้คนขับพาเธอไปยังจุดหมายปลายทาง ตลอดทั้งวัน พิมพ์ชนกใช้ชีวิตของเธออย่างอิสระ เธอเดินเล่นตามห้างสรรพสินค้า ซื้อของที่อยากได้ แวะเข้าร้านหนังสือที่ตั้งใจไว้ เธอรู้สึกมีความสุขที่ได้ทำอะไรตามใจตัวเอง แม้ว่าความสุขนั้นจะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ก็ตาม เมื่อใกล้ถึงเวลามื้อเที่ยง พิมพ์ชนกก็เดินทางกลับบ้าน เธอพบว่าธีร์กลับมาถึงก่อนแล้ว เขากำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะทำงานในห้องทำงานที่อยู่ชั้นล่าง “กลับมาแล้วเหรอคะ” ธีร์เงยหน้าขึ้นมาทักทาย “ค่ะ” พิมพ์ชนกตอบ “หนูไปทานมื้อเที่ยงกับคุณวิมลมาค่ะ” “อ๋อ” ธีร์ตอบ “แล้วเป็นไงบ้าง” “ก็ดีค่ะ” พิมพ์ชนกตอบ “ได้คุยกันเยอะเลย” “ดีแล้ว” ธีร์กล่าว “อย่างน้อยก็มีเพื่อนคุย” พิมพ์ชนกมองหน้าธีร์ เธอรู้สึกได้ว่าเขากำลังพยายามทำดีกับเธอเท่าที่เขาจะทำได้ แต่ความดีนั้นมันก็ยังไม่เพียงพอที่จะเติมเต็มช่องว่างในหัวใจของเธอได้ “คุณธีร์คะ” พิมพ์ชนกเอ่ยถาม “วันนี้…คุณธีร์จะกลับไปนอนห้องรับแขกอีกไหมคะ” ธีร์เงียบไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบ “ไม่” พิมพ์ชนกใจเต้นแรง “หมายความว่า…คุณธีร์จะมานอนห้องเราเหรอคะ” “ใช่” ธีร์ตอบ “ผมคิดว่าเราควรจะทำหน้าที่สามีภรรยาให้สมบูรณ์แบบกว่านี้” พิมพ์ชนกได้แต่พยักหน้า เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี การที่ธีร์จะมานอนห้องเดียวกับเธอ มันเป็นสัญญาณที่ดี หรือเป็นเพียงการทำตามหน้าที่เท่านั้น ค่ำคืนนั้น พิมพ์ชนกนอนอยู่บนเตียงเดียวกันกับธีร์ แต่กลับรู้สึกราวกับว่าพวกเขาทั้งคู่อยู่ห่างไกลกันนับพันไมล์ ธีร์หลับไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้พิมพ์ชนกนอนมองเพดานห้องด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกันไปหมด เธอแต่งงานกับคนที่เธอรัก แต่คนที่เธอรักกลับไม่รักเธอเลย การใช้ชีวิตคู่ที่ไร้รักเช่นนี้ จะดำเนินต่อไปอีกนานเท่าไร เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกัน