หลายสัปดาห์ผ่านไป ชีวิตคู่ของพิมพ์ชนกและธีร์ก็ยังคงดำเนินไปอย่างเงียบๆ ธีร์ยังคงกลับบ้านดึก และยังคงมีท่าทีห่างเหิน แต่พิมพ์ชนกก็พยายามทำหน้าที่ภรรยาของเขาอย่างดีที่สุด เธอทำอาหารให้เขา ดูแลข้าวของเครื่องใช้ในบ้าน และพยายามชวนเขาคุยในเรื่องต่างๆ แม้ว่าบทสนทนาส่วนใหญ่จะยังคงเป็นเรื่องทั่วไปก็ตาม วันหนึ่ง ขณะที่พิมพ์ชนกกำลังจัดเตรียมอาหารมื้อเย็น ธีร์ก็กลับถึงบ้านเร็วกว่าปกติ เขาเดินเข้ามาในครัวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “วันนี้กลับบ้านเร็วนะคะ” พิมพ์ชนกทักทายด้วยรอยยิ้ม “อืม” ธีร์ตอบ “มีเรื่องต้องคุย” พิมพ์ชนกวางมีดในมือลง “มีอะไรคะ” เธอถามด้วยความกังวล ธีร์เดินไปนั่งที่โต๊ะอาหาร “ผม… ผมต้องไปต่างประเทศ” เขาบอก “มีโปรเจกต์สำคัญที่ต้องไปดูแลด้วยตัวเอง” พิมพ์ชนกใจหายวาบ “ไป… ไปนานแค่ไหนคะ” “ประมาณสองอาทิตย์” ธีร์ตอบ “อาจจะนานกว่านั้นถ้ามีปัญหา” “สองอาทิตย์…” พิมพ์ชนกพึมพำ “นานจังค่ะ” “ผมรู้” ธีร์พูด “แต่ผมเลี่ยงไม่ได้จริงๆ” “แล้ว… แล้วหนูจะทำยังไงคะ” พิมพ์ชนกถาม เสียงของเธอสั่นเครือ ธีร์มองหน้าเธอ “เธอ… เธออยู่บ้านตามปกติ” เขาบอก “ดูแลตัวเองให้ดี” “แต่… หนูไม่อยากให้คุณธีร์ไปเลยค่ะ” พิมพ์ชนกพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน “ถ้าไม่มีคุณธีร์อยู่… หนูจะเหงา” ธีร์เงียบไป เขาดูเหมือนจะลำบากใจ “ผม… ผมก็ไม่อยากไป” เขาพูด “แต่… ผมต้องไป” “แล้ว… ผู้หญิงคนนั้นล่ะคะ” พิมพ์ชนกถามอย่างอดไม่ได้ “คุณธีร์จะ… จะเจอเธอที่ต่างประเทศหรือเปล่า” ธีร์ชะงักไปเล็กน้อย “เธอ… เธออยู่ที่นี่” เขาตอบ “ผม… ผมจะติดต่อเธอเท่าที่จำเป็น” คำตอบของธีร์ทำให้พิมพ์ชนกรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง เธอไม่แน่ใจว่าธีร์กำลังปิดบังอะไรเธออยู่หรือไม่ “คุณธีร์คะ” พิมพ์ชนกเดินเข้าไปหาเขา ยื่นมือไปสัมผัสแขนของเขา “ให้หนูไปด้วยนะคะ” ธีร์ผงะเล็กน้อย “ไม่ได้” เขาปฏิเสธทันที “ที่นั่น… ไม่ปลอดภัยสำหรับเธอ” “ไม่ปลอดภัยอย่างไรคะ” พิมพ์ชนกถาม “หนูจะดูแลตัวเองได้ค่ะ” “มัน… มันซับซ้อน” ธีร์พูด “ผม… ผมไม่อยากให้เธอเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของผม” “แต่… หนูคือภรรยาของคุณธีร์นะคะ” พิมพ์ชนกพูด “ทุกเรื่องของคุณธีร์… ก็คือเรื่องของหนูด้วย” “ผม… ผมรู้” ธีร์ตอบ “แต่เรื่องนี้… เธออยู่ห่างๆ จะดีที่สุด” พิมพ์ชนกมองเข้าไปในดวงตาของธีร์ เธอเห็นความกังวลและความลับบางอย่างซ่อนอยู่ เธอรู้สึกได้ทันทีว่าเรื่องนี้ต้องมีอะไรมากกว่าที่ธีร์บอก “คุณธีร์คะ” พิมพ์ชนกพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง “หนูขอให้คุณธีร์บอกความจริงกับหนูค่ะ” ธีร์ถอนหายใจยาว “พิมพ์… บางเรื่อง… มันก็ดีกว่าถ้าเธอจะไม่รู้” “แต่หนูอยากรู้ค่ะ” พิมพ์ชนกยืนกราน “หนูอยากเข้าใจคุณธีร์ให้มากกว่านี้” ธีร์มองหน้าพิมพ์ชนก เขาเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของเธอ เขาดูเหมือนจะกำลังต่อสู้กับตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูด “ก็ได้” เขาพูด “ผมจะบอกเธอ” ธีร์เริ่มเล่าเรื่องราวในอดีตของเขา ผู้หญิงคนนั้นชื่อ “ลลิล” เป็นเพื่อนสมัยเด็กของเขา ทั้งสองคนสนิทสนมกันมาก โตมาด้วยกัน และเคยมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งต่อกัน “เรา… เราเคยรักกัน” ธีร์เล่า “แต่… มันมีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้น ทำให้เราต้องแยกทางกัน” “เหตุการณ์อะไรคะ” พิมพ์ชนกถาม “ครอบครัวของลลิล… ล้มละลาย” ธีร์เล่า “พ่อแม่ของเธอ… เป็นหนี้สินจำนวนมาก” “แล้ว… แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณธีร์คะ” พิมพ์ชนกถาม “ตอนนั้น… ผมอายุยังน้อย” ธีร์พูด “ผม… ผมพยายามช่วยครอบครัวของเธอ… แต่… ผมก็ทำได้ไม่มากพอ” “แล้ว… แล้วลลิลล่ะคะ” พิมพ์ชนกถาม “เธอ… เธอคิดยังไง” “เธอ… โกรธผม” ธีร์ตอบ “เธอคิดว่าผมไม่พยายามมากพอ… หรืออาจจะ… ไม่ได้รักเธอมากพอ” “เธอ… เธอไปต่างประเทศ” ธีร์เล่า “และเราก็ขาดการติดต่อไปเลย” “แล้ว… ทำไมเธอถึงกลับมาคะ” พิมพ์ชนกถาม “เมื่อไม่นานมานี้… เธอติดต่อผมมา” ธีร์เล่า “เธอบอกว่า… เธอต้องการความช่วยเหลือ” “ความช่วยเหลือเรื่องอะไรคะ” พิมพ์ชนกถาม “เรื่องธุรกิจ” ธีร์ตอบ “เธอ… เธอต้องการให้ผมช่วยเธอลงทุน… ในโปรเจกต์ใหม่” “โปรเจกต์ที่ต่างประเทศ… ใช่ไหมคะ” พิมพ์ชนกถาม ธีร์พยักหน้า “ใช่” “แล้ว… คุณธีร์เชื่อใจเธอหรือคะ” พิมพ์ชนกถาม “ผม… ผมไม่รู้” ธีร์ตอบ “ผม… ผมรู้สึกผิดกับเธอ… และผมก็… ยังมีความผูกพันกับเธออยู่” พิมพ์ชนกยืนนิ่ง เธอพยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ธีร์เพิ่งเล่าให้ฟัง ความรู้สึกของเธอปะปนกันไปหมด มีทั้งความเจ็บปวด ความผิดหวัง และความเข้าใจ “แล้ว… ทำไมคุณธีร์ถึงไม่บอกหนูคะ” พิมพ์ชนกถาม “ทำไมถึงเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียว” “ผม… ผมกลัวว่าเธอจะเสียใจ” ธีร์ตอบ “แล้วก็… ผมไม่อยากให้เธอต้องมาเกี่ยวพันกับปัญหาของผม” “แต่… ตอนนี้หนูก็รู้แล้วนะคะ” พิมพ์ชนกพูด “และหนูก็… ก็ยังอยู่ตรงนี้” ธีร์มองหน้าพิมพ์ชนก ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “พิมพ์… ผม… ผมขอโทษ” “หนู… หนูไม่เป็นไรค่ะ” พิมพ์ชนกพูด พยายามกลั้นน้ำตา “แค่… แค่อยากให้คุณธีร์รู้ว่า… หนูอยู่ตรงนี้เสมอ” “หนู… หนูเข้าใจค่ะ” เธอพูดต่อ “ว่ามันอาจจะยากสำหรับคุณธีร์… แต่… หนูอยากให้คุณธีร์เชื่อใจหนู” ธีร์เงียบไป เขากำลังคิดอะไรบางอย่าง “พรุ่งนี้… คุณธีร์จะไปต่างประเทศใช่ไหมคะ” พิมพ์ชนกถาม ธีร์พยักหน้า “ใช่” “ถ้าอย่างนั้น… หนูขอตามไปด้วยนะคะ” พิมพ์ชนกพูด “หนูอยากอยู่เคียงข้างคุณธีร์” ธีร์มองเธอด้วยความประหลาดใจ “แต่… ผมบอกเธอแล้วว่า…” “หนูรู้ค่ะ” พิมพ์ชนกขัดขึ้น “แต่… หนูเชื่อใจคุณธีร์ค่ะ” ธีร์เงียบไปอีกครั้ง เขาดูเหมือนกำลังชั่งใจอยู่ “คุณธีร์คะ” พิมพ์ชนกพูดต่อ “ให้โอกาสหนูนะคะ… ให้หนูได้พิสูจน์ตัวเอง” ธีร์มองหน้าพิมพ์ชนก นานเท่าที่จะนานได้ ในที่สุด เขาก็ถอนหายใจ “ก็ได้” เขาพูด “ถ้าเธอ… อยากจะไปจริงๆ” พิมพ์ชนกยิ้มออกมา น้ำตาคลอเบ้า “ขอบคุณค่ะ” เธอพูด เธอรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก แม้ว่าสถานการณ์จะยังคงดูซับซ้อน แต่เธอก็ได้ก้าวเข้าไปใกล้ความจริงมากขึ้น และได้พิสูจน์ความตั้งใจของเธอต่อธีร์ ธีร์มองพิมพ์ชนกด้วยสายตาที่ยากจะอ่าน เขาดูเหมือนกำลังยอมรับในความเด็ดเดี่ยวของเธอ แต่ในขณะเดียวกันก็ยังคงมีความกังวลบางอย่างฉายอยู่ในดวงตา “เธอ… เธอแน่ใจนะ” ธีร์ถาม “หนูแน่ใจค่ะ” พิมพ์ชนกตอบ “หนูจะอยู่เคียงข้างคุณธีร์เสมอ” การตัดสินใจครั้งนี้ของธีร์ ทำให้พิมพ์ชนกมีความหวังมากขึ้น แต่เธอก็รู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้ จะเต็มไปด้วยความท้าทาย และอาจนำพาเรื่องราวที่ไม่คาดฝันมาสู่ชีวิตคู่ของเธอ