แสงนีออนสีชมพูฉูดฉาดสะท้อนบนพื้นเปียกแฉะของตรอกเล็กๆ หลังผับยามค่ำคืน ไอเย็นลอยอ้อยอิ่งมาพร้อมกับเสียงหัวเราะและเสียงเพลงที่ดังมาจากด้านใน รินลดา ซาบซึ้งกับบรรยากาศอันคุ้นเคยดี เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจออีกครั้ง ไม่มีข้อความใหม่ ไม่มีสายที่ไม่ได้รับ ความหวังเล็กๆ ที่เคยมีก็ยิ่งเลือนรางลงไปทุกที การรอคอยใครสักคนที่เธอเพิ่งรู้จักเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ดูจะเป็นเรื่องที่ไร้สาระสิ้นดี แต่ความรู้สึกบางอย่างที่ปั่นป่วนในใจกลับสั่งให้เธออยู่ที่นี่ต่อ "ยังไม่กลับอีกเหรอครับ คุณริน" เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง รินลดารู้สึกเสียวสันหลังวาบ เธอหันไปมอง พบกับใบหน้าหล่อเหลาของ ธาม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนใบหน้า เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกแข็งแรง ดวงตาคมกริบสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ "ผมคิดว่าคุณคงกลับไปพักผ่อนแล้วซะอีก" รินลดากลั้นใจตอบ "ยังค่ะ... แค่รอเพื่อน" เธอโกหก พลางกอดอกแน่น รู้สึกถึงความไม่สบายใจที่คืบคลานเข้ามา "คุณธามล่ะคะ ไม่กลับเหมือนกันเหรอ" ธามเดินเข้ามาใกล้ ยืนเคียงข้างเธอ จมูกโด่งของเขาอยู่ห่างจากแก้มของเธอไม่ถึงคืบ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมราคาแพงลอยมาแตะจมูก "ผมกำลังรอคนที่สำคัญที่สุดของผมไงครับ" เขาพูดพลางเหลือบมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "แต่ดูเหมือนว่าเขาจะยังไม่ปรากฏตัว" หัวใจของรินลดารู้สึกเต้นแรงขึ้นผิดปกติ "คุณธามหมายถึงใครคะ" เธอถามเสียงสั่น "หมายถึงคุณไงครับ คุณริน" ธามโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ดวงตาของเขาสบประสานกับดวงตาของเธออย่างแน่วแน่ "ผมไม่อยากให้คุณรอใครอีกแล้ว มาอยู่กับผมเถอะ" คำพูดของเขาเหมือนมนต์สะกด รินลดารู้สึกเหมือนถูกดึงดูดเข้าไปในวังวนของสายตาคู่นั้น ความลังเลที่มีอยู่ก่อนหน้านี้เริ่มจางหายไป เธอไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เธอเชื่อใจผู้ชายคนนี้ ผู้ชายที่เธอเพิ่งรู้จักเมื่อคืนนี้ในงานปาร์ตี้สุดเหวี่ยง ที่นั่นเต็มไปด้วยเสียงเพลงดังกระหึ่ม แสงสีสลัว และผู้คนแปลกหน้าที่เธอไม่เคยพบเห็น แต่ท่ามกลางความสับสนนั้น ธามกลับโดดเด่นออกมา เขาเข้ามาทักทายเธออย่างสุภาพ แต่แววตาของเขากลับมีความเร่าร้อนบางอย่างซ่อนอยู่ เขาชวนเธอคุย ดื่ม และเต้นรำ จนกระทั่งเธอลืมเรื่องราวทุกอย่างไปชั่วขณะ "แต่... เราเพิ่งรู้จักกันนะคะ" รินลดายังคงพยายามดึงสติกลับมา "มันเร็วไปหรือเปล่า" "ความสัมพันธ์ที่แท้จริง ไม่ได้วัดกันที่ระยะเวลาหรอกครับคุณริน" ธามกระซิบข้างหูเธอ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาทำให้ขนแขนของเธอตั้งชัน "บางที... มันอาจจะเกิดขึ้นในชั่วพริบตาเดียวก็ได้" เขาค่อยๆ วางมือลงบนเอวของเธอ แตะเบาๆ แต่ก็ทำให้เธอรู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านไปทั่วร่างกาย รินลดาสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมสติ "คุณธาม... ฉัน..." "ไม่ต้องคิดมากนะครับ" เขากระชับอ้อมแขนเบาๆ "คืนนี้... ปล่อยใจไปกับผม" เธอมองเข้าไปในดวงตาของเขา เห็นเพียงความจริงใจที่ฉายชัด และบางที... ความรู้สึกที่เขาแสดงออกมาอาจจะไม่ใช่แค่การหลอกลวง เธอตัดสินใจที่จะเชื่อในสัญชาตญาณของตัวเอง เชื่อในความรู้สึกที่ปั่นป่วนภายในใจ "ก็ได้ค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่วเบา "คืนนี้... ฉันจะอยู่กับคุณ" รอยยิ้มของธามกว้างขึ้น เขาโน้มตัวลงมาจุมพิตเธออย่างนุ่มนวล จุมพิตที่เริ่มต้นจากความอ่อนโยน ค่อยๆ ทวีความเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าโลกทั้งใบหยุดหมุน เหลือเพียงพวกเขาและจุมพิตที่เชื่อมโยงสองหัวใจเข้าไว้ด้วยกัน ในค่ำคืนนั้น ภายใต้แสงนีออนสีชมพูที่สาดส่อง รินลดากับธามได้มอบหัวใจและร่างกายให้แก่กัน ความผิดพลาดที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนั้น จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิตของเธอ ธามจูงมือรินลดาเดินออกจากตรอกมืดๆ ไปยังรถยนต์คันหรูที่จอดอยู่ เขาสังเกตเห็นว่าเธอมีท่าทางประหม่าเล็กน้อย แต่ก็ยังคงยิ้มอย่างสดใส "หนาวไหมครับ" เขาถาม พลางเปิดประตูรถด้านข้างให้เธอ "ไม่หนาวค่ะ" รินลดาส่ายหน้า "แค่... รู้สึกแปลกๆ นิดหน่อย" "แปลกๆ ในทางที่ดีใช่ไหมครับ" ธามถามยิ้มๆ พร้อมกับเดินอ้อมไปขึ้นรถฝั่งคนขับ "ก็... คงอย่างนั้นค่ะ" รินลดายิ้มตอบ เขาดูอบอุ่นและเป็นสุภาพบุรุษอย่างไม่น่าเชื่อ แม้ว่าเธอจะเพิ่งรู้จักเขาเมื่อคืนนี้ แต่เธอกลับรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก "ถ้ามีอะไรที่ทำให้คุณรู้สึกไม่สบายใจ บอกผมได้ตลอดนะครับ" ธามพูดขณะสตาร์ทเครื่องยนต์ "ผมไม่อยากให้คุณรู้สึกอึดอัด" "ขอบคุณค่ะ" รินลดากล่าว "คุณธามเป็นคนดีจัง" ธามหันมายิ้มให้เธอ "ผมก็เป็นแค่คนธรรมดาครับ" เขาขับรถออกจากบริเวณผับ มุ่งหน้าสู่บ้านของเขาที่อยู่ในย่านที่เงียบสงบ รินลดามองออกไปนอกหน้าต่าง ชมวิวทิวทัศน์ของเมืองยามค่ำคืนที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ รถยนต์เคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับความรู้สึกของเธอในตอนนี้ "คุณริน... มาจากที่ไหนครับ" ธามถามขึ้น หลังจากที่เงียบไปสักครู่ "ฉัน... มาจากต่างจังหวัดค่ะ มาทำงานที่กรุงเทพได้สองปีแล้ว" รินลดากล่าว "ครอบครัวฉันอยู่ที่ต่างจังหวัดหมดเลย" "แล้ว... มาอยู่ที่นี่คนเดียว ไม่เหงาบ้างเหรอครับ" "ก็มีเหงาบ้างค่ะ แต่ก็พยายามทำใจให้ชิน" รินลดากล่าว "งานค่อนข้างยุ่ง ก็เลยไม่ค่อยมีเวลาคิดมาก" "ถ้าเหงา... หรือมีปัญหาอะไร... บอกผมได้เสมอนะครับ" ธามย้ำอีกครั้ง "ผมยินดีรับฟังเสมอ" รินลดารู้สึกอบอุ่นใจกับคำพูดของเขา "ขอบคุณมากค่ะ" บทสนทนาของทั้งคู่ดำเนินต่อไปอย่างราบรื่น ธามเป็นผู้ชายที่ช่างพูดและมีเสน่ห์ เขาสามารถทำให้รินลดารู้สึกผ่อนคลายและเป็นตัวเองได้อย่างรวดเร็ว เธอเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตของเธอ ความฝัน และความผิดหวังเล็กๆ น้อยๆ ที่เธอเคยเจอ ขณะที่ธามก็เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับธุรกิจของเขา ความมุ่งมั่น และความเหงาที่เขาซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้ม เมื่อรถยนต์จอดสนิทหน้าบ้านหรูหลังหนึ่ง รินลดาก็รู้สึกใจเต้นแรงอีกครั้ง เธอไม่รู้ว่าคืนนี้จะลงเอยอย่างไร แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน "ถึงแล้วครับ" ธามบอก พลางดับเครื่องยนต์ "มาครับ เดี๋ยวผมช่วยถือของ" รินลดามีเพียงกระเป๋าถือใบเล็กๆ ใบเดียว "ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันถือเองได้" "ไม่เป็นไรครับ" ธามยืนขึ้นแล้วเปิดประตูให้เธอ "เราเข้ามาข้างในกันดีกว่า" ทั้งสองเดินเข้าไปในบ้าน บรรยากาศภายในบ้านตกแต่งอย่างหรูหรา แต่ก็ดูอบอุ่นและน่าอยู่ เฟอร์นิเจอร์ส่วนใหญ่เป็นสีขาวสะอาดตา ตัดกับผนังสีเทาเข้ม ทำให้ดูมีความทันสมัยแต่ก็ไม่แข็งกระด้าง "เชิญนั่งก่อนนะครับ" ธามผายมือไปยังโซฟานุ่มตัวใหญ่ "อยากดื่มอะไรไหมครับ น้ำเปล่า หรือว่า... อย่างอื่น" เขามองเธอด้วยสายตาที่สื่อความหมาย รินลดารู้สึกหน้าแดงเล็กน้อย "น้ำเปล่าก็พอค่ะ" ธามเดินไปที่ครัว ก่อนจะกลับมาพร้อมกับแก้วน้ำเปล่าเย็นๆ วางลงบนโต๊ะข้างโซฟา "คุณริน... ผมรู้สึกดีมากเลยที่ได้รู้จักคุณ" เขาพูดพลางนั่งลงข้างๆ เธอ "ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน" รินลดามองเขา "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" เธอตอบเสียงเบา "รู้สึกเหมือน... เราเคยรู้จักกันมาก่อน" "บางที... อาจจะใช่ก็ได้ครับ" ธามโน้มตัวเข้ามาใกล้ "บางที... เราอาจจะถูกลิขิตมาให้เจอกัน" เขาค่อยๆ วางมือลงบนแก้มของเธอ ลูบไล้เบาๆ รินลดาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย เธอหลับตาลง ปล่อยให้ความรู้สึกนำทาง "ธาม..." เธอเอ่ยชื่อเขาเบาๆ "ริน..." เขาตอบรับ พร้อมกับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะประกบกันอีกครั้ง ในค่ำคืนที่เริ่มต้นด้วยความผิดพลาด แต่กลับนำพาพวกเขาไปสู่เส้นทางแห่งความรักที่ไม่อาจคาดเดา พวกเขาใช้เวลาอยู่ด้วยกันตลอดทั้งคืน พูดคุย หัวเราะ และแบ่งปันความรู้สึกที่ลึกซึ้ง รินลดารู้สึกว่าเธอได้พบเจอคนที่ใช่ คนที่เข้าใจเธอ และพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างเธอ ธามเองก็เช่นกัน เขารู้สึกว่ารินดาคือคนที่เติมเต็มชีวิตที่เคยว่างเปล่าของเขา เมื่อแสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้อง รินลดาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ข้างกายธาม เขายังคงหลับใหลอย่างสงบ ใบหน้าของเขาดูอ่อนโยนและน่ารักในยามที่หลับตา เธอรู้สึกถึงความสุขและความอบอุ่นที่เอ่อล้นในหัวใจ "นี่... ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย" เธอคิดในใจ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจเลยแม้แต่น้อย ความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นในค่ำคืนเดียวนี้ อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของความรักที่สวยงามก็ได้