“แ…แล้วถ้าหนูเลือกที่จะเก็บน้องไว้ล่ะคะ” รินดาเอ่ยถามเสียงสั่นเครือ น้ำตาที่คลออยู่กำลังจะหลั่งรินออกมาอีกครั้ง ธามมองดวงตาของเธอที่สะท้อนความหวังและความกังวลอยู่อย่างเต็มเปี่ยม เขากุมมือเธอไว้แน่นขึ้น “ไม่ว่าเธอจะตัดสินใจยังไง ผมก็บอกแล้วไงว่าผมจะอยู่ข้างเธอเสมอ” เขาตอบย้ำ ความอบอุ่นจากมือของเขาแผ่ซ่านมาถึงหัวใจที่กำลังสับสนของเธอ รินดาหลับตาลงช้าๆ พยายามรวบรวมสติและหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกชีวิตที่เกี่ยวข้อง วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ละวันที่ผ่านไปเหมือนบททดสอบหัวใจอันบอบบางของรินดา เธอใช้เวลาอยู่กับตัวเองมากขึ้น ตัดขาดจากโลกภายนอกเท่าที่จะทำได้ การพบปะเพื่อนฝูง การออกไปเที่ยว หรือแม้กระทั่งการเล่นโซเชียลมีเดียก็ดูเหมือนจะเป็นเรื่องไกลตัวเสียเหลือเกิน เธอหมกมุ่นอยู่กับการคิดทบทวนถึงทุกอย่างที่เกิดขึ้น ตั้งแต่คืนวันแห่งความผิดพลาดนั้น จนมาถึงจุดที่เธอต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันแสนสาหัส การคุยกับพ่อแม่ทำให้เธอเข้าใจถึงความกดดันและข้อจำกัดที่พวกท่านต้องแบกรับ แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจของเธอก็ยังคงมีที่ว่างให้ธามเสมอ “เธออยากจะคุยกับหมอไหม” ธามถามขึ้นมาในบ่ายวันหนึ่ง ขณะที่ทั้งคู่นั่งอยู่บนโซฟาตัวเดียวกันในคอนโดของเขา บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเงียบ แต่ไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัดอีกต่อไป แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความเข้าใจและความห่วงใย “ผมพอจะรู้จักหมอสูตินรีเวชเก่งๆ อยู่สองสามคน ถ้าเธออยากจะปรึกษา หรืออยากจะรู้ข้อมูลอะไรเพิ่มเติม” รินดาหันมามองธาม ดวงตาของเธอฉายแววขอบคุณ “ขอบคุณนะคะธาม” เธอตอบเสียงเบา “หนู… หนูคิดว่าหนูอยากจะคุยกับหมอจริงๆ หนูอยากจะรู้ให้แน่ใจก่อน” “ได้เลย” ธามยิ้มอย่างอ่อนโยน “เดี๋ยวผมจะลองติดต่อไปให้นะ เธอไม่ต้องกังวลนะ” การนัดพบแพทย์ครั้งนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายสำหรับรินดา เธอรู้สึกประหม่า วิตกกังวล และมีความหวังปะปนกันไป ธามนั่งอยู่ข้างๆ ตลอดเวลา จับมือเธอแน่นราวกับจะส่งกำลังใจผ่านสัมผัสนั้น คุณหมออธิบายข้อมูลต่างๆ อย่างละเอียด อธิบายถึงทางเลือกที่มีอยู่ ทั้งการตั้งครรภ์ต่อไป การยุติการตั้งครรภ์ และความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นจากการตัดสินใจแต่ละทาง คุณหมอใจดีมาก พยายามทำให้รินดารู้สึกผ่อนคลายที่สุดเท่าที่จะทำได้ “คุณรินดาคะ” คุณหมอเอ่ยขึ้นหลังจากอธิบายทุกอย่างจนจบ “การตัดสินใจครั้งนี้เป็นของคุณรินดาเพียงผู้เดียวค่ะ คุณหมอพร้อมที่จะสนับสนุนทุกการตัดสินใจของคุณเสมอ ไม่ว่าคุณจะเลือกทางไหน” รินดาพยักหน้าช้าๆ ความรู้สึกถาโถมเข้ามาในอก เธอหลับตาลงอีกครั้ง พยายามมองเห็นภาพอนาคตที่ชัดเจนที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในใจของเธอมีทั้งความกลัว ความรับผิดชอบ และความรักที่เริ่มก่อตัวขึ้น “หนู…หนูอยากจะเก็บน้องไว้ค่ะ” เธอเอ่ยออกมาในที่สุด เสียงของเธอมีความหนักแน่นขึ้น แต่ก็ยังคงสั่นเครือเล็กน้อย “หนู…หนูอยากจะให้โอกาสชีวิตเล็กๆ นี้” ธามบีบมือเธอแน่นขึ้น ราวกับจะบอกว่าเขาภูมิใจในตัวเธอ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “ผมดีใจนะรินดา” เขาพูด “ไม่ว่าเธอจะตัดสินใจยังไง ผมก็พร้อมที่จะรับผิดชอบเสมอ” “หนูรู้ค่ะ” รินดาตอบ มองลึกเข้าไปในดวงตาของธาม “แต่… หนูอยากจะให้เรื่องนี้เป็นเรื่องของเราสองคนก่อนนะคะ หนูยังไม่พร้อมที่จะบอกใคร” ธามพยักหน้าเห็นด้วย “ได้เลย” เขาตอบ “ผมจะทำทุกอย่างตามที่เธอต้องการ” การตัดสินใจครั้งนี้เหมือนเป็นการปลดปล่อยบางสิ่งบางอย่างภายในตัวรินดา ความรู้สึกกดดันที่มีมาตลอดหลายวันเริ่มจางหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกถึงความรับผิดชอบและความหวังเล็กๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ เธอรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าคงไม่ง่าย แต่การมีธามอยู่เคียงข้าง ทำให้เธอรู้สึกว่าเธอไม่ได้เผชิญหน้ากับมันเพียงลำพัง “ขอบคุณนะธาม” รินดากล่าวขึ้นมาอีกครั้ง “ขอบคุณที่อยู่ข้างๆ หนูเสมอ” “ไม่เป็นไรครับ” ธามยิ้ม “เราคือครอบครัวเดียวกันแล้วนะ” คำว่า ‘ครอบครัว’ ที่หลุดออกมาจากปากของธาม ทำให้หัวใจของรินดาอบอุ่นอย่างประหลาด เธอไม่เคยคิดว่าชีวิตจะพาเธอมาถึงจุดนี้ จุดที่ต้องเผชิญหน้ากับความผิดพลาดครั้งใหญ่ แต่ในความผิดพลาดนั้น เธอกลับได้พบกับความรักที่มั่นคง และความรับผิดชอบที่แท้จริง