“แม่ยังเป็นห่วงอยู่นะรินดา” คุณหญิงอรทัยกล่าวกับลูกสาวอย่างเป็นกังวล “ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากความผิดพลาดแบบนี้ แม่กลัวว่ามันจะไม่ราบรื่นนัก” รินดาพยักหน้ารับฟัง ดวงตาฉายแววเข้าใจในความห่วงใยของมารดา “หนูรู้ค่ะแม่ แต่หนูกับคุณธาม เราจะพยายามกันอย่างเต็มที่ หนูเชื่อว่าเราจะผ่านมันไปได้” “แม่ก็หวังอย่างนั้น” คุณหญิงอรทัยถอนหายใจเบาๆ “แต่ถ้ามีอะไรที่แม่พอจะช่วยได้ ก็บอกแม่นะ อย่าเก็บไว้คนเดียว” “ขอบคุณค่ะแม่” รินดายิ้มบางๆ พลางจับมือของมารดาไว้แน่น เธอรู้ดีว่าภายใต้ท่าทีที่ดูเหมือนไม่เห็นด้วยตลอดมานั้น คือความรักและความห่วงใยที่แม่มีให้เธอเสมอ หลังจากนั้นไม่นาน ธามก็เดินทางมาเยี่ยมที่บ้าน การปรากฏตัวของเขาทำให้บรรยากาศที่เคยอึมครึมเริ่มคลี่คลายไปบ้าง คุณหญิงอรทัยแม้จะยังไม่ได้แสดงออกว่าเต็มใจนัก แต่เธอก็ยินดีที่จะพูดคุยกับว่าที่ลูกเขย “ผมต้องขอโทษคุณหญิงด้วยนะครับ ที่ทำให้เรื่องมันยุ่งยากไปหมด” ธามกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังขณะนั่งลงบนโซฟาตรงข้ามคุณหญิงอรทัย คุณหญิงอรทัยมองธามอย่างพิจารณา “ฉันไม่ได้ว่าอะไรหรอกค่ะ เพียงแต่เป็นห่วงลูกสาวของฉัน” “ผมเข้าใจครับ” ธามตอบ “ผมสัญญาครับว่าจะดูแลรินดาให้ดีที่สุด และจะรับผิดชอบทุกอย่างที่เกิดขึ้น” “คำพูดน่ะ ใครๆ ก็พูดได้” คุณหญิงอรทัยกล่าวอย่างตรงไปตรงมา “แต่การกระทำต่างหากที่จะพิสูจน์” “ผมจะพิสูจน์ให้คุณหญิงเห็นครับ” ธามยืนยันหนักแน่น “ผมตั้งใจจะสร้างครอบครัวกับรินดาจริงๆ จังๆ ผมจะทำงานให้หนักกว่าเดิม เพื่อให้แน่ใจว่ารินดาและลูกของเราจะมีชีวิตที่ดีที่สุด” บทสนทนาดำเนินไปอย่างราบรื่นขึ้นเรื่อยๆ ธามเล่าถึงแผนการในอนาคตของเขา ทั้งเรื่องงานและการเตรียมตัวสำหรับการมีลูก คุณหญิงอรทัยเริ่มคลายความกังวลลงไปบ้างเมื่อได้ฟังความตั้งใจจริงของธาม “แล้วเรื่องงานของคุณล่ะรินดา” คุณหญิงอรทัยหันมาถามลูกสาว “จะยังทำต่อ หรือจะพักก่อน” รินดาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “หนูคิดว่าจะขอทำงานต่ออีกสักระยะค่ะแม่ หนูยังไหวอยู่ และการมีอะไรทำก็ช่วยให้หนูไม่ฟุ้งซ่านด้วย” “ถ้าอย่างนั้นก็ดี” คุณหญิงอรทัยพยักหน้า “แต่ถ้าเหนื่อยก็บอกนะ อย่าหักโหม” “ค่ะแม่” ช่วงเวลานั้นเองที่รินดาเริ่มรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงภายในตัวเอง เธอเริ่มสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ที่เกิดขึ้นกับร่างกาย อาการแพ้ท้องเริ่มชัดเจนขึ้น เธอรู้สึกเหนื่อยง่ายกว่าปกติ แต่ในขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกตื่นเต้นและความหวังแทรกซึมเข้ามาในหัวใจ “คุณธามคะ” รินดาเอ่ยเรียกสามีในอนาคตขณะที่พวกเขากำลังขับรถกลับบ้านจากบ้านของเธอ “คุณเคยคิดไหมคะว่าถ้าลูกของเราเป็นผู้หญิง เขาจะหน้าตาเหมือนใคร” ธามยิ้มกว้าง “ผมไม่รู้สิ แต่ไม่ว่าเขาจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย ผมก็อยากให้เขาได้เหมือนคุณรินดา” “เหมือนหนูเหรอคะ” รินดาหัวเราะเบาๆ “ระวังนะคะ ถ้าได้นิสัยดื้อเหมือนหนู คุณธามจะปวดหัวแย่” “ไม่เป็นไรหรอกครับ” ธามจับมือรินดาที่วางอยู่บนคอนโซลกลาง “ผมชอบความดื้อของคุณนะ” คำพูดนั้นทำให้รินดารู้สึกอบอุ่นในหัวใจ เธอรู้ดีว่าการเดินทางข้างหน้ายังคงเต็มไปด้วยความท้าทาย แต่การมีธามอยู่เคียงข้าง ทำให้เธอรู้สึกว่าทุกอย่างดูจะง่ายขึ้น ในค่ำคืนนั้น ขณะที่รินดากำลังจะเข้านอน เธอเหลือบไปเห็นรูปถ่ายใบหนึ่งบนโต๊ะข้างเตียง เป็นรูปของเธอและธามในวันแรกที่พบกันในงานเลี้ยงของบริษัท ใบหน้าของพวกเขายังดูเยาว์วัยและเต็มไปด้วยความไร้เดียงสา “เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ นะคะ” เธอพึมพำกับตัวเอง “จากคนแปลกหน้า กลายเป็นคนสำคัญ แล้วก็กำลังจะเป็นครอบครัวเดียวกัน” เธอหยิบรูปนั้นขึ้นมาลูบเบาๆ ความรู้สึกหลายอย่างประดังประเดเข้ามาในใจ ความเสียใจต่อความผิดพลาดในอดีต ความหวังต่ออนาคต และความรักที่กำลังเติบโตขึ้นเรื่อยๆ “ฉันจะทำให้ดีที่สุดนะ” เธอให้สัญญากับตัวเอง “เพื่อตัวฉัน เพื่อคุณธาม และเพื่อลูกของเรา” แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาในห้อง ทำให้เห็นเงาของรินดาที่ยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง ร่างกายที่กำลังอุ้มชีวิตใหม่เอาไว้ สะท้อนถึงความหวังและความมุ่งมั่นที่ฉายชัดในดวงตา เธอพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้น