ชีวิตของรินดาค่อยๆ เข้าที่เข้าทางมากขึ้น เธอพยายามปรับตัวให้เข้ากับบทบาทใหม่ ทั้งในฐานะว่าที่เจ้าสาวและว่าที่คุณแม่ แม้ว่าความกังวลใจบางอย่างจะยังคงหลงเหลืออยู่ แต่เธอก็พยายามที่จะไม่ปล่อยให้มันมาบั่นทอนความสุขในปัจจุบัน “วันนี้แม่มาส่งเองนะ” คุณหญิงอรทัยกล่าวขณะที่รถจอดเทียบหน้าบริษัทของรินดา “มีอะไรก็โทรบอกแม่นะ” “ค่ะแม่” รินดาตอบพร้อมรอยยิ้ม “หนูไปทำงานก่อนนะคะ” ขณะที่รถของคุณหญิงอรทัยค่อยๆ เคลื่อนออกไป รินดาก็เหลือบไปเห็นรถคันหนึ่งที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก ป้ายทะเบียนคุ้นตาจนเธอต้องขมวดคิ้ว “นั่นมันรถของคุณมุกนี่นา” เธอพึมพำกับตัวเอง “มาทำอะไรที่นี่” เธอรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที ความรู้สึกที่เคยถูกกดทับเอาไว้เริ่มผุดขึ้นมาอีกครั้ง เธอพยายามสะบัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไป และเดินเข้าไปในอาคารด้วยท่าทีปกติ ตลอดทั้งวัน รินดารู้สึกกระสับกระส่ายผิดปกติ สมาธิในการทำงานของเธอไม่เหมือนเดิม เธออดไม่ได้ที่จะคิดถึงเรื่องราวในอดีต ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างเธอกับธาม และมุก หญิงสาวปริศนาที่เคยเข้ามาปั่นป่วนหัวใจของธาม “รินดา เป็นอะไรรึเปล่า” เสียงของธามดังขึ้นขณะที่เขาเดินเข้ามาในออฟฟิศของเธอ รินดาสะดุ้งเล็กน้อย “เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร” “แน่ใจนะ” ธามเดินเข้ามาใกล้ “ดูเธอไม่ค่อยสบายใจเลย” “หนู...เมื่อเช้านี้หนูเห็นรถของคุณมุกจอดอยู่แถวนี้” รินดาตัดสินใจถามออกไปตรงๆ “คุณมุกมาหาคุณเหรอคะ” ธามชะงักเล็กน้อย สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด “มุก... เธอบังเอิญมาแถวนี้พอดีน่ะ” “บังเอิญเหรอคะ” รินดาถามเสียงเบา “แล้วทำไมเธอถึงไม่มาหาหนู” “คือ...มันเป็นเรื่องส่วนตัวของมุกน่ะ” ธามตอบอึกอัก “เธอไม่ได้อยากให้ใครรู้” “เรื่องส่วนตัวของคุณมุก หรือเรื่องส่วนตัวของคุณกับคุณมุกคะ” รินดาถามเสียงเริ่มสั่นเครือ ธามถอนหายใจ “รินดา ผมบอกแล้วไงว่ามันเป็นเรื่องของมุก เธอแค่มาปรึกษาผมเรื่องงานนิดหน่อย” “งานเหรอคะ” รินดาหัวเราะอย่างขมขื่น “งานที่ต้องมาเจอกันตอนเช้าตรู่แบบนี้เนี่ยนะคะ” “รินดา อย่าคิดมากนะ” ธามพยายามเอื้อมมือมาจับมือเธอ แต่รินดากลับชักมือกลับ “หนูไม่เข้าใจเลยค่ะคุณธาม” รินดากล่าวเสียงสั่น “คุณบอกว่าคุณรักหนู คุณบอกว่าจะรับผิดชอบ แต่ทำไมคุณยังติดต่อกับเธออยู่” “ผมไม่ได้ติดต่อกับเธอแบบนั้นนะ” ธามอธิบาย “ผมแค่... ผมไม่อยากให้เธอมีปัญหา” “แล้วหนูล่ะคะ” รินดากล่าวเสียงดังขึ้น “หนูจะเป็นยังไงถ้าคุณยังทำแบบนี้” บรรยากาศในห้องทำงานของรินดาเริ่มตึงเครียดขึ้น ธามมองรินดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด แต่รินดากลับรู้สึกเจ็บปวดและสับสน “คุณบอกความจริงกับหนูได้ไหมคะคุณธาม” รินดาเอ่ยถามเสียงแผ่ว “อะไรคือความจริงที่ซ่อนอยู่” ธามยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูด “รินดา... มุกเป็นน้องสาวของผม” คำพูดนั้นทำให้รินดาถึงกับอึ้ง เธอไม่คาดคิดว่าเรื่องราวจะซับซ้อนขนาดนี้ “น้องสาวของคุณเหรอคะ” “ใช่ครับ” ธามพยักหน้า “เธอเป็นน้องสาวต่างแม่ของผม แม่ของผมกับแม่ของมุกเคยเป็นเพื่อนสนิทกัน แต่ภายหลังมีเรื่องบาดหมางกัน แม่ของมุกก็เสียชีวิตไป มุกเองก็มีปัญหาชีวิตหลายอย่าง ผมเลยต้องคอยดูแลเธออยู่ห่างๆ” “แล้วทำไมคุณไม่เคยบอกหนูเลย” รินดาถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสั่นเครือ “ผม... ผมกลัวว่าเธอจะไปบอกเรื่องนี้กับใคร กลัวว่าเรื่องจะวุ่นวายไปกันใหญ่ ผมไม่อยากให้ใครมาตัดสินมุก และผมก็ไม่อยากให้ใครมาเข้าใจผิด” ธามอธิบาย “โดยเฉพาะคุณ ผมไม่อยากให้คุณต้องมารู้สึกไม่สบายใจ” รินดาเงียบไปครู่หนึ่ง เธอพยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับ มันเป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายจริงๆ “แล้วเรื่องที่เธอเคยมาหาคุณที่ออฟฟิศเมื่อก่อนหน้านี้ล่ะคะ” รินดาถามต่อ “ตอนนั้นเธอมีปัญหาเรื่องเงินจริงๆ ผมก็แค่ช่วยเธอไปบ้าง” ธามตอบ “เธอเป็นคนหัวดื้อ ไม่ยอมขอความช่วยเหลือจากใคร แต่ผมก็ยังยืนยันที่จะดูแลเธอในฐานะพี่ชาย” รินดาค่อยๆ หายใจลึกๆ เธอรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้างที่ได้รู้ความจริงทั้งหมด แต่ก็ยังมีความรู้สึกผิดหวังเล็กๆ ที่ธามไม่เคยบอกเธอ “หนูไม่เข้าใจเลยค่ะคุณธาม” รินดากล่าว “ทำไมคุณถึงไม่เคยบอกหนูเลย คุณไม่ไว้ใจหนูเหรอคะ” “ไม่ใช่แบบนั้นนะรินดา” ธามรีบปฏิเสธ “ผมแค่... ผมแค่ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง ผมกลัวว่าคุณจะรับไม่ได้” “แต่ถ้าหนูไม่ถาม คุณก็จะเก็บเรื่องนี้เอาไว้ตลอดไปเหรอคะ” รินดาถามเสียงเบา “ผมขอโทษนะรินดา” ธามเอ่ยเสียงอ่อน “ผมผิดเองที่ไม่ได้บอกคุณ ผมสัญญาว่าจะไม่มีอะไรปิดบังคุณอีกต่อไป” รินดามองธาม เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา เธอรู้ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเธอ “หนู... หนูเข้าใจค่ะ” รินดาตอบ “แต่หนูอยากให้เราเปิดใจคุยกันมากกว่านี้ค่ะ” “แน่นอนครับ” ธามพยักหน้า “เราจะคุยกันทุกเรื่อง” เขาเดินเข้ามาประคองรินดาเบาๆ “ผมขอโทษจริงๆ นะ” รินดากอดตอบธามแน่น เธอรู้สึกว่ากำแพงที่เคยขวางกั้นระหว่างพวกเขากำลังจะพังทลายลงไปทีละน้อย ความลับที่ถูกซ่อนเอาไว้กำลังจะถูกเปิดเผย และมันก็นำมาซึ่งความเข้าใจที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น