หลังจากได้พูดคุยกับคุณหมอและเจ้าหน้าที่ตำรวจแล้ว ธามและรินดาก็ได้พบกับมุกที่ห้องพักฟื้น แม้ร่างกายของเธอจะยังอ่อนเพลียและมีรอยบาดเจ็บ แต่เธอก็รู้สึกตัวดีแล้ว รินดาเข้าไปนั่งลงข้างๆ เตียงของมุก และจับมือเธอไว้เบาๆ “มุก… เป็นยังไงบ้าง” รินดาถามด้วยความเป็นห่วง มุกยิ้มให้อย่างอ่อนแรง “รินดา… มาแล้ว” “พี่ขอโทษนะมุก… ที่พี่มาเห็นน้องในสภาพนี้” ธามกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ไม่เป็นไรค่ะพี่ธาม… หนู… หนูไม่เป็นไร” มุกตอบ พยายามจะนั่งตัวตรง แต่ก็ดูเหมือนจะเจ็บ “อย่าเพิ่งขยับมากนะมุก… พักผ่อนก่อน” รินดากล่าว “คุณตำรวจ… เขามาถามเรื่องเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น” ธามบอกมุก มุกหน้าซีดลงเล็กน้อย “คะ… ค่ะ” “มุก… มีอะไรที่มุกอยากจะบอกพี่กับธามไหม” รินดาถามตรงๆ “เรื่องอุบัติเหตุ… หรือเรื่องอะไรก็ตามที่มุกกังวลใจอยู่” มุกมองไปที่ธามและรินดา สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า “หนู… หนูมีเรื่องจะบอกค่ะ” “เราพร้อมจะฟังทุกอย่างนะมุก” ธามกล่าว “คือ… ที่หนูไปประสบอุบัติเหตุ… มันไม่ใช่แค่เรื่องอุบัติเหตุธรรมดาค่ะ” มุกเริ่มเล่าด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “มีคน… พยายามจะทำร้ายหนู” “ใคร! ใครกันที่ทำแบบนี้กับน้อง!” ธามถามเสียงดังขึ้นด้วยความโกรธ “หนู… หนูไม่แน่ใจค่ะ แต่หนูคิดว่า… น่าจะเป็นเพราะเรื่องเอกสาร… เรื่องที่หนูเคยให้รินดาช่วยดูแลให้…” มุกพูด “แล้ว… มุกพอจะจำอะไรได้บ้างไหม… ใบหน้าของคนที่ทำร้ายมุก… หรือลักษณะของรถที่ชนมุก” รินดาถามอย่างใจเย็น “หนู… หนูจำได้แค่ว่า… ตอนที่หนูกำลังจะกลับบ้าน… หนูจอดรถไว้ที่ลานจอดรถของบริษัท… แล้วก็มีรถคันหนึ่ง… พุ่งเข้ามาชนรถของหนูอย่างแรง… หนู… หนูจำได้แค่เสียงเครื่องยนต์… แล้วก็เห็นเงาตะคุ่มๆ… เขา… เขาเข้ามาพยายามจะฉุดหนูออกจากรถ… หนู… หนูต่อสู้… แล้วก็… แล้วก็เหมือนโดนตีที่ศีรษะ… หลังจากนั้น… หนูจำอะไรไม่ได้อีกเลย… จนมารู้สึกตัวอีกทีก็ที่โรงพยาบาล” มุกเล่าด้วยน้ำตาคลอ “แล้วเรื่องเอกสาร… มุกแน่ใจเหรอว่ามันเกี่ยวกัน” ธามถาม “หนู… หนูแน่ใจค่ะ… หนูไปเจอความผิดปกติบางอย่างในบัญชีของบริษัท… เป็นการยักยอกเงินจำนวนมาก… หนูพยายามจะรวบรวมหลักฐาน… แต่เหมือนจะมีคนรู้ตัว… แล้วก็… เขามาข่มขู่หนู…” มุกกล่าว “ใคร… ใครกันที่ทำเรื่องแบบนี้” ธามถาม “หนู… หนูคิดว่าเป็น… คุณนพดลค่ะ” มุกเอ่ยชื่อออกมาอย่างตะกุกตะกัก “นพดล! ผู้จัดการฝ่ายการเงินน่ะเหรอ!” ธามอุทานด้วยความตกใจ “ไม่จริงน่า! เขาดูเป็นคนดีออก” “ตอนแรกหนูก็ไม่คิดนะคะ… แต่… หนูไปแอบฟังเขาคุยโทรศัพท์… เขาพูดถึงการโอนเงินไปยังบัญชีที่ไม่มีอยู่จริง… แล้วก็พูดถึงการปิดปากใครบางคน… หนูเลยสงสัย… หนูเลยลองเข้าไปดูเอกสารการเงินบางส่วน… แล้วก็เจอ… รายงานการทุจริต… หนูเลยให้รินดาช่วยเก็บเอกสารส่วนนั้นไว้ให้ค่ะ” มุกอธิบาย รินดาพยักหน้า “ใช่ค่ะ… เอกสารที่รินดาเก็บไว้… เป็นรายงานการตรวจสอบบัญชีภายใน… มีการระบุถึงความผิดปกติในการทำธุรกรรมหลายครั้ง… โดยมีลายเซ็นของนพดลกำกับอยู่… แต่ตอนนั้นรินดาคิดว่าอาจจะเป็นแค่ความผิดพลาดทางเทคนิค… แต่พอมาฟังเรื่องมุก… รินดาถึงได้รู้ว่าเรื่องมันซับซ้อนกว่านั้น” “แล้ว… นพดลรู้ได้ยังไงว่ามุกไปรู้เรื่องนี้” ธามถาม “หนู… หนูเผลอพูดอะไรบางอย่างออกไปค่ะ… ตอนที่เจอกับเขาที่บริษัท… หนูถามเขาตรงๆ… ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่… เขาก็หน้าซีดไปเลย… แล้วก็บอกให้หนูอย่ามายุ่งเรื่องของเขา… แล้วเขาก็… ข่มขู่หนู… ว่าถ้าหนูไม่หยุด… จะมีอันเป็นไป…” มุกเล่าด้วยเสียงสั่นเครือ “โธ่… น้องรัก” ธามเข้ามากอดน้องสาวอย่างปลอบโยน “แล้ว… ที่รินดาเห็นชายแปลกหน้าคนนั้น… มุกรู้จักเขาไหม” รินดาถาม มุกนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง “ชายแปลกหน้า… รินดาเห็นเขาตอนไหนคะ” “รินดาเห็นเขาเดินออกมาจากห้องมุก… ในคืนก่อนที่มุกจะประสบอุบัติเหตุ… เขามีท่าทางรีบร้อนและเหมือนจะหลบๆ ซ่อนๆ” รินดาอธิบาย มุกขมวดคิ้ว “หนู… หนูจำไม่ได้นะคะว่ามีใครเข้ามาหา… แต่… ตอนนั้นหนูกำลังเครียดเรื่องเอกสารมาก… อาจจะ… อาจจะหลับไปโดยไม่รู้ตัว” “หรือว่า… เขาอาจจะเป็นลูกน้องของนพดลก็ได้” ธามคาดเดา “นั่นแหละค่ะที่รินดาคิด… หรือบางที… นพดลอาจจะจ้างวานใครบางคนมาทำร้ายมุก… เพื่อปิดปาก” รินดาพูดด้วยความกังวล “เราต้องรีบแจ้งตำรวจเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด” ธามกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว “ค่ะ… เราต้องแจ้งตำรวจ” รินดาเห็นด้วย หลังจากนั้น ธามและรินดาก็ได้แจ้งรายละเอียดทั้งหมดเกี่ยวกับนพดลและหลักฐานที่มุกและรินดามีให้กับเจ้าหน้าที่ตำรวจ เจ้าหน้าที่ตำรวจได้รับฟังข้อมูลทั้งหมด และแสดงความจริงจังในการดำเนินการสืบสวนสอบสวนเพิ่มเติม “ขอบคุณมากครับสำหรับข้อมูลที่เป็นประโยชน์” เจ้าหน้าที่ตำรวจกล่าว “เราจะดำเนินการอย่างรวดเร็วที่สุดครับ” เมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจออกไปแล้ว ธามก็หันมามองรินดา “รินดา… พี่ต้องขอบคุณเธอมากจริงๆ ถ้าไม่ได้เธอ… เราอาจจะยังไม่รู้ความจริงอะไรเลย” “ไม่เป็นไรค่ะธาม… มุกเป็นเหมือนน้องสาวของรินดาคนหนึ่ง… รินดาทำในสิ่งที่ควรทำ” รินดาตอบพร้อมกับยิ้มบางๆ “แต่… รินดา… พี่รู้ว่ามันอาจจะยาก… แต่… พี่อยากจะขอให้เธอ… พิจารณาเรื่องการรับมอบเอกสารนั้นคืนมา… ถ้าหากว่า… นพดลถูกจับ… เอกสารเหล่านั้นอาจจะปลอดภัย… แต่ถ้า… เกิดอะไรขึ้น… หรือถ้าเราต้องการใช้เป็นหลักฐาน… พี่อยากให้มันอยู่ที่เรา” ธามกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ลังเล รินดามองธามอย่างเข้าใจ “รินดาเข้าใจค่ะ… รินดาจะไปเอาเอกสารนั้นมาให้เร็วที่สุด” “ขอบคุณนะรินดา… สำหรับทุกอย่าง” ธามกล่าวอย่างจริงใจ รินดาได้แต่พยักหน้ารับ การเผชิญหน้ากับความจริงที่ซับซ้อนนี้ทำให้เธอรู้สึกทั้งตื่นเต้นและหวาดหวั่น แต่เธอก็พร้อมที่จะก้าวต่อไปเพื่อความปลอดภัยของมุกและเพื่อความยุติธรรม