ธามมาถึงคอนโดมิเนียมของรินดาในเวลาอันรวดเร็ว เขาก้าวเข้าไปในห้องอย่างเป็นห่วง ใบหน้าของเขามีแววตาเคร่งเครียดเมื่อเห็นรินดานั่งกุมแขนตัวเองอยู่บนพื้น "รินดา! เป็นอะไรมากไหม" ธามรีบเข้าไปประคองเธอ "เกิดอะไรขึ้น" รินดามองหน้าธาม น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "เขา... เขามาที่นี่" "ใครมา" ธามถามอย่างไม่เข้าใจ "คนคนนั้น... คนที่ฉันเคยเล่าให้ฟัง" รินดาตอบเสียงแผ่ว "เขาเข้ามาในห้อง พยายามจะหาเอกสาร" ธามขมวดคิ้ว "เอกสารอะไร" "เอกสารโครงการของพ่อฉัน" รินดาบอก "เขาบอกว่ามันเป็นของเขา" ธามมองไปรอบๆ ห้องอย่างระแวดระวัง "เขาทำอะไรเธอหรือเปล่า" "เขาผลักฉัน" รินดาพูด "แต่ฉันไม่เป็นไรมาก แค่เจ็บนิดหน่อย" ธามช่วยพยุงรินดาให้ลุกขึ้น "เราต้องรีบไปแจ้งตำรวจ" "ฉัน... ฉันคิดว่าเขาจะกลับมา" รินดากล่าว "เขาพูดเหมือนว่าจะกลับมาเอาเอกสารพวกนั้น" "ไม่เป็นไร" ธามปลอบ "ฉันจะอยู่ตรงนี้กับเธอเอง" ทั้งสองคนเดินไปที่โต๊ะทำงาน รินดาชี้ไปที่ลิ้นชักที่ถูกเปิดออก "เขาเปิดลิ้นชักนี้" รินดาบอก "แต่ฉันไม่แน่ใจว่าเขาเจออะไรไปบ้าง" ธามพยายามเปิดลิ้นชักอีกครั้ง แต่ก็พบว่ามันติดขัดเล็กน้อย "ดูเหมือนเขาจะพยายามค้นหาอะไรอย่างเร่งรีบ" "ฉันต้องเอาเอกสารพวกนั้นไปให้คุณ" รินดากล่าว "ก่อนที่เขาจะกลับมา" "ได้สิ" ธามตอบ "เราไปกันเลย" ขณะที่ทั้งสองกำลังจะออกจากห้อง จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น "ใครมา" ธามถาม "ฉันไม่รู้" รินดากล่าว ธามเดินไปที่ประตู มองผ่านตาแมว ก่อนจะเปิดประตูออก ปรากฏว่าเป็นคุณตำรวจสองนายที่ยืนรออยู่ "คุณรินดาใช่ไหมครับ" ตำรวจนายหนึ่งถาม "ใช่ค่ะ" รินดาตอบ "เราได้รับแจ้งความจากผู้เสียหาย... คุณมุก" ตำรวจอีกนายกล่าว "เธอให้ข้อมูลบางอย่างที่เป็นประโยชน์มาก" รินดากับธามมองหน้ากันอย่างสงสัย "ข้อมูลของคุณมุกเกี่ยวกับบุคคลที่ทำร้ายเธอ... และเกี่ยวข้องกับคดีที่กำลังสืบสวนอยู่" ตำรวจนายแรกอธิบาย "เราสงสัยว่าบุคคลคนเดียวกันนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับคุณด้วย" "คุณมุก...ปลอดภัยแล้วใช่ไหมคะ" รินดาถามด้วยความเป็นห่วง "ปลอดภัยดีครับ" ตำรวจตอบ "แต่เธอยังต้องพักฟื้นอยู่" "เธอได้ให้เบาะแสที่สำคัญมาก" ตำรวจอีกนายกล่าว "เกี่ยวกับบุคคลที่พยายามจะขโมยเอกสารบางอย่างไปจากเธอ... เอกสารที่อาจจะเชื่อมโยงกับอาชญากรรมที่เกิดขึ้น" รินดารู้สึกเหมือนมีบางอย่างเข้ามาในหัว "เอกสาร... ที่คุณมุกพูดถึง... มันมีลักษณะอย่างไร" "เป็นแฟ้มเอกสารสีดำครับ" ตำรวจตอบ "และเป็นเอกสารที่เกี่ยวกับโครงการวิจัยบางอย่าง" รินดาหันไปมองธาม แววตาของเธอฉายแววเข้าใจ "มันคือเอกสารของพ่อฉัน" รินดากล่าว "ฉันเก็บมันไว้ที่นี่" ตำรวจทั้งสองนายมองหน้ากัน "คุณมุกบอกว่าเธอเห็นบุคคลคนหนึ่งพยายามจะเข้ามาในห้องของคุณเมื่อไม่นานมานี้" "ใช่ค่ะ!" รินดากล่าว "เขาเพิ่งมาที่นี่ เขาพยายามจะเอาเอกสารพวกนั้นไป" "เราขอตรวจสอบเอกสารของคุณได้ไหมครับ" ตำรวจนายแรกถาม "ได้ค่ะ" รินดาตอบ "เข้ามาได้เลย" เมื่อตำรวจเข้าไปตรวจสอบ พวกเขาพบแฟ้มเอกสารสีดำที่รินดาเก็บซ่อนไว้จริง "นี่แหละครับ เอกสารที่คุณมุกพูดถึง" ตำรวจนายหนึ่งกล่าว "แต่... เอกสารพวกนี้เกี่ยวข้องกับคดีของคุณมุกอย่างไร" ธามถาม "คุณมุกเคยทำงานร่วมกับบุคคลคนหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับโครงการนี้" ตำรวจอธิบาย "และเธอก็ได้เห็นหลักฐานบางอย่างที่แสดงให้เห็นว่า โครงการนี้ถูกนำไปใช้ในทางที่ผิด" "คุณมุกได้ยินการสนทนาระหว่างบุคคลคนนั้นกับใครบางคน... เกี่ยวกับการโอนเงินจำนวนมากที่ผิดกฎหมาย" ตำรวจอีกนายเสริม "และเธอได้เก็บหลักฐานบางส่วนไว้" รินดารู้สึกตกใจ "หมายความว่า... คนที่เข้ามาที่นี่... คือคนที่ทำร้ายคุณมุก" "มีความเป็นไปได้สูงมากครับ" ตำรวจตอบ "และเขากำลังพยายามทำลายหลักฐาน" "ดังนั้น... การที่เขามาที่นี่ ก็เพื่อจะเอาเอกสารของพ่อฉันไป" ธามกล่าว "เพราะเอกสารพวกนั้นน่าจะเป็นกุญแจสำคัญในการเปิดโปงเรื่องทั้งหมด" "ถูกต้องครับ" ตำรวจยืนยัน "และตอนนี้เรามีหลักฐานที่ชัดเจนมากขึ้น" รินดาถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอรู้สึกดีใจที่เอกสารของพ่อเธอปลอดภัย และที่สำคัญ การกระทำของคนร้ายกำลังจะถูกเปิดโปง "ขอบคุณมากครับ คุณรินดา" ตำรวจกล่าว "ข้อมูลของคุณสำคัญมาก" "ฉันต้องขอบคุณพวกคุณ" รินดากล่าว "ที่มาช่วยฉันไว้" ธามมองรินดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย "เธอทำได้ดีมาก รินดา" รินดายิ้มให้ธาม น้ำตาที่เคยคลอเบ้าตอนนี้หายไปแล้ว เหลือเพียงความรู้สึกโล่งใจและหวังว่าความยุติธรรมจะมาถึงในไม่ช้า