เช้าวันต่อมา อากาศสดใสผิดกับเมื่อวาน รินดาลืมตาขึ้น เธอมองไปรอบๆ ห้องคอนโดมิเนียมของเธอที่บัดนี้ดูเหมือนจะกลับมาเป็นพื้นที่ปลอดภัยอีกครั้ง ธามยังคงนั่งหลับพิงเก้าอี้อยู่ข้างๆ เธอด้วยท่าทางที่ดูไม่สบายนัก "ธาม..." เธอเรียกชื่อเขาเบาๆ ธามสะดุ้งตื่นเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น "อ้าว รินดา ตื่นแล้วเหรอ" "อืม" รินดาตอบ "คุณ... คุณยังนั่งอยู่ที่นี่ทั้งคืนเลยเหรอ" "ก็... ไม่ได้อยากจะทิ้งคุณไว้คนเดียว" ธามยิ้มอ่อนๆ "กลัวว่าคุณจะฝันร้าย" รินดารู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านในอก เธอขยับตัวลุกขึ้นนั่ง "ฉัน... ฉันรู้สึกดีขึ้นมากเลยนะ" "ดีแล้ว" ธามยิ้มอย่างโล่งใจ "วันนี้คุณมีนัดกับตำรวจใช่ไหม" "ใช่ค่ะ" รินดาลุกขึ้นยืน "คุณจะไปกับฉันใช่ไหม" "แน่นอน" ธามตอบอย่างหนักแน่น "ผมจะไปกับคุณเสมอ" หลังจากเตรียมตัวเสร็จ รินดาและธามก็เดินทางไปยังสถานีตำรวจ พวกเขานั่งลงในห้องสอบสวนที่คุ้นเคยอีกครั้ง แต่คราวนี้บรรยากาศแตกต่างออกไป ความตึงเครียดและความหวาดกลัวที่เคยมี บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความมั่นใจและความมุ่งมั่น เจ้าหน้าที่ตำรวจคนเดิม นั่งลงตรงหน้าพวกเขา พร้อมกับรอยยิ้มที่เป็นมิตร "คุณรินดา วันนี้คุณสบายดีนะครับ" "สบายดีค่ะ" รินดาตอบเสียงดังฟังชัด "และฉันก็พร้อมที่จะให้ข้อมูลเพิ่มเติมค่ะ" เธอหยิบเอกสารทั้งหมดที่ธามช่วยรวบรวมมา ยื่นให้กับเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างมั่นคง "นี่คือหลักฐานทั้งหมดค่ะ ฉันหวังว่ามันจะเพียงพอที่จะทำให้คนผิดได้รับโทษ" เจ้าหน้าที่ตำรวจรับเอกสารไปอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเขาสะท้อนความจริงจัง "ไม่ต้องห่วงครับคุณรินดา จากข้อมูลที่คุณให้มาและหลักฐานเหล่านี้ คดีนี้กำลังจะคลี่คลายไปในทางที่ดีอย่างแน่นอน" "แล้ว... แล้วคุณนิรันดร์ล่ะคะ" รินดาถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย "เขาจะถูกจับกุมเมื่อไหร่" "เราได้ออกหมายจับกุมคุณนิรันดร์แล้วครับ" เจ้าหน้าที่ตำรวจกล่าว "คาดว่าเขาคงหนีไปไหนไม่รอด" รินดาสูดหายใจเข้าลึกๆ ราวกับจะปลดปล่อยความอัดอั้นที่สะสมมานานหลายปี "ขอบคุณมากค่ะ" ธามบีบมือของรินดาเบาๆ เพื่อเป็นกำลังใจ "คุณทำได้ดีมากนะรินดา" หลังจากการให้ปากคำเสร็จสิ้น รินดาและธามก็เดินออกจากสถานีตำรวจ แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลงมาที่ใบหน้าของรินดา เธอรู้สึกได้ถึงความสดชื่นและอิสระที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน "ฉัน... ฉันยังรู้สึกไม่ค่อยเชื่อเลย" รินดากล่าว ขณะที่ทั้งสองคนเดินไปตามทางเท้า "มันเหมือนกับว่า... ความฝันร้ายมันจบลงแล้วจริงๆ" "มันจบลงแล้วจริงๆ นะรินดา" ธามยืนยัน "คุณได้ปลดปล่อยตัวเองจากความทุกข์ทรมานทั้งหมดแล้ว" "แล้ว... แล้วหลังจากนี้ล่ะคะ" รินดาหันไปมองธาม "ฉันควรจะทำอย่างไรต่อไป" ธามหยุดเดิน แล้วหันมาเผชิญหน้ากับเธอ "คุณอยากจะทำอะไรล่ะ" "ฉัน... ฉันไม่รู้" รินดาตอบตามตรง "หลังจากนี้ ชีวิตของฉันจะเป็นอย่างไรต่อไป ฉันไม่เคยได้คิดถึงมันเลย" "คุณไม่ต้องรีบร้อนนะ" ธามกล่าว "ให้เวลากับตัวเองสักหน่อย ค่อยๆ คิด ค่อยๆ วางแผน" "แต่... ฉันยังกังวลเรื่องงานนะคะ" รินดาเอ่ยขึ้น "หลังจากเรื่องนี้ ฉันจะยังทำงานที่บริษัทได้อยู่ไหม" "ถ้าคุณไม่สบายใจ ผมสามารถช่วยคุณหาทางออกได้นะ" ธามเสนอ "เราอาจจะลองหาโอกาสใหม่ๆ หรือถ้าคุณอยากจะเริ่มต้นธุรกิจของตัวเอง ผมก็พร้อมที่จะสนับสนุนคุณเต็มที่" รินดาเงยหน้ามองธาม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจ "คุณ... คุณจะช่วยฉันจริงๆ เหรอคะ" "แน่นอนสิ" ธามยิ้ม "ผมบอกแล้วไงว่าผมจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ" รินดารู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านในหัวใจอีกครั้ง เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีใครสักคนที่พร้อมจะให้การสนับสนุนเธอมากขนาดนี้ "ขอบคุณนะ ธาม" รินดากล่าวด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึก "ฉันโชคดีจริงๆ ที่มีคุณ" "ผมก็โชคดีเหมือนกันนะรินดา" ธามตอบ "ที่ได้เจอคุณ" ทั้งสองคนเดินเคียงข้างกันไปเรื่อยๆ ท่ามกลางแสงแดดที่อบอุ่น รินดารู้สึกได้ถึงความหวังที่กำลังผลิบานในใจของเธอ เธอรู้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ง่าย แต่เธอจะไม่ต้องเผชิญมันเพียงลำพังอีกต่อไป "ธามคะ" รินดาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ฉัน... ฉันอยากจะชวนคุณไปทานข้าวเย็นด้วยกันวันนี้" ธามหันมายิ้ม "ยินดีเลยครับ" "แต่... ฉันอยากจะทำอาหารให้คุณทานเอง" รินดาพูดต่อ "เป็นเหมือนการขอบคุณเล็กๆ น้อยๆ" "ผมรอคอยเลยนะ" ธามตอบ "คุณอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหม" "ไม่ค่ะ อะไรก็ได้ที่คุณชอบ" รินดาบอก "ฉันแค่อยากจะแสดงความรู้สึกขอบคุณของฉัน" ทั้งสองคนเดินต่อไปด้วยรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้า ความสัมพันธ์ของพวกเขาได้ก้าวผ่านบททดสอบที่ยากลำบากมาแล้ว และบัดนี้ มันกำลังจะเบ่งบานเป็นความรักที่มั่นคงและยั่งยืน