บรรยากาศภายในคอนโดของรินดาในเช้าวันอาทิตย์ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอาหารไทยหอมกรุ่นเริ่มแปรเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วเมื่อความจริงอันน่าตกใจถูกเปิดเผยออกมา การปรากฏตัวของครอบครัวรินดา ทั้งคุณพ่อคุณแม่ และน้องชายคนเล็กอย่างธัญญ่า ที่ตั้งใจมาทานข้าวร่วมกับลูกสาวและว่าที่ลูกเขย กลายเป็นเวทีที่เตรียมพร้อมสำหรับละครชีวิตที่กำลังจะเปิดม่าน รินดายืนอยู่ข้างธาม มือทั้งสองข้างประสานกันแน่นราวกับต้องการหาความมั่นคงจากเขา ดวงตาของเธอวูบไหวสั่นคลอนทุกครั้งที่สบเข้ากับสายตาของพ่อแม่ที่เต็มไปด้วยคำถามและความผิดหวัง ขณะที่คุณแม่ของรินดาค่อยๆ วางตะเกียบลง ใบหน้าซีดเผือด พ่อของเธอก็ถอนหายใจหนักๆ ราวกับแบกรับน้ำหนักของโลกทั้งใบเอาไว้ “นี่… นี่มันเรื่องอะไรกัน รินดา” เสียงของคุณพ่อสั่นเครือเล็กน้อย ทุ้มลึกแต่แฝงไปด้วยความเจ็บปวดที่ยากจะประเมิน “พ่อกับแม่คิดว่า… คิดว่าลูกจะมีความสุขกับใครสักคนที่เหมาะสม ไม่ใช่… แบบนี้” เขาเหลือบมองไปยังธามด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ผสมผสานระหว่างความไม่เชื่อ ความไม่พอใจ และบางทีอาจมีความสงสารแฝงอยู่ด้วย ธามเองก็พยายามรักษาท่าทีของตนเองไว้ เขาผงกศีรษะเล็กน้อย พยายามสบตาผู้ใหญ่ทั้งสอง “คุณพ่อครับ คุณแม่ครับ ผมเข้าใจดีว่าเรื่องนี้อาจจะทำให้ทุกท่านตกใจและผิดหวัง ผม… ผมเสียใจที่ทำให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น” น้ำเสียงของเขาหนักแน่นแต่ก็อ่อนโยน พยายามสื่อสารความจริงใจที่เขามีให้รับรู้ “แต่ผมอยากให้ท่านรู้ไว้ว่า ผมรักรินดาจริงๆ ครับ ผมไม่ได้มีเจตนาที่จะหลอกลวงใครทั้งสิ้น” คุณแม่ของรินดาถึงกับหลับตาลงอย่างช้าๆ มือข้างหนึ่งยกขึ้นทาบอก “รัก? แล้วเรื่องที่เกิดขึ้น… มันคืออะไร? ความผิดพลาด? หรือว่า… เธอตั้งใจ?” คำถามสุดท้ายของคุณแม่เต็มไปด้วยน้ำตาที่คลออยู่ รินดากลั้นหายใจ เธอไม่เคยเห็นแม่ของเธออ่อนแอขนาดนี้มาก่อน “แม่คะ… มันไม่ใช่ความตั้งใจของหนูเลยค่ะ” เธอรีบแก้ตัว “คืนนั้น… มันเป็นอุบัติเหตุจริงๆ ค่ะ หนูไม่ได้คิดเลยว่ามันจะเกิดขึ้น” คำว่า “อุบัติเหตุ” ที่หลุดปากออกมา กลับกลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงไปอีก คุณพ่อของเธอผุดลุกขึ้นยืนทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว “อุบัติเหตุ? รินดา! เธอคิดว่าพ่อแม่โง่ขนาดนั้นเลยหรือไง? นี่มันไม่ใช่เรื่องของอุบัติเหตุ แต่มันคือความผิดพลาดร้ายแรงของเธอต่างหาก! เธอทำให้เราเสียหน้า เสียชื่อเสียงไปหมด! ความฝันที่พ่อกับแม่มีให้เธอ… มันหายไปไหนหมด!” เสียงของคุณพ่อดังขึ้นจนก้องไปทั่วห้อง รินดาถึงกับสะดุ้ง เธอไม่เคยเห็นพ่อของเธอโกรธขนาดนี้มาก่อน น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ ธัญญ่าน้องชายของเธอที่นั่งเงียบมาตลอดก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาขยับเข้ามาใกล้พี่สาว “พี่รินดา… เกิดอะไรขึ้น? ทำไมป๊ากับแม่ถึงโกรธขนาดนี้?” ธัญญ่าเอ่ยถามเสียงเบา มองหน้าพี่สาวที่เต็มไปด้วยน้ำตา “มัน… มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อน ธัญญ่า” รินดาตอบเสียงสั่นเครือ “พี่ไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้” ธามรีบเข้ามาประคองรินดาไว้ “คุณพ่อครับ ผมขอโทษอีกครั้งจริงๆ ครับ ผมพร้อมที่จะรับผิดชอบทุกอย่างที่เกิดขึ้น ผมจะดูแลรินดาให้ดีที่สุด” เขาพยายามพูดอย่างใจเย็นที่สุด “รับผิดชอบ? นายจะรับผิดชอบอะไรได้! การที่ลูกสาวฉันต้องมาอยู่ในสภาพนี้ มันคือการรับผิดชอบแล้วหรือไง?” คุณพ่อชี้หน้าธามอย่างเกรี้ยวกราด “พ่อเคยบอกเธอแล้วใช่ไหมว่าให้ระวังตัว! ให้เลือกคบคน! นี่คือผลของการไม่ฟัง!” “พ่อคะ… อย่าพูดแบบนี้” รินดาแทรกขึ้นมา พยายามระงับอารมณ์ของพ่อ “หนูเข้าใจว่าพ่อกับแม่ผิดหวัง แต่… ตอนนี้หนูรักเขาค่ะ” คำว่า “รัก” ที่หลุดออกมาอีกครั้ง ยิ่งทำให้บรรยากาศตึงเครียดขึ้นไปอีก คุณแม่ถึงกับหลับตาปี๋ “รัก? รักกันตอนไหน? รักกันแบบไหน? นี่มันไม่ใช่ความรัก แต่มันคือความผิดพลาดที่ต้องแก้ไขต่างหาก!” เสียงของคุณแม่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “หนู… หนูไม่ได้ท้องใช่ไหมรินดา?” คุณพ่อถามเสียงเข้ม สายตาจับจ้องไปที่ลูกสาวอย่างต้องการคำตอบที่ชัดเจน รินดาลังเลเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ “ยังค่ะพ่อ… ตอนนี้ยัง” คำตอบนั้นทำให้คุณพ่อถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ก็ไม่ได้ลดทอนความผิดหวังในแววตาลงไปเลย “ยัง? แล้วไง? วันหน้าล่ะ? คิดถึงอนาคตบ้างสิ! เธอจะให้คนทั้งสังคมมาหัวเราะเยาะเราได้ยังไง?” เขาถามเสียงดัง “เราเป็นถึงครอบครัวที่มีหน้ามีตาในสังคมนะรินดา! เรื่องแบบนี้มันจะส่งผลเสียต่อการเรียนของเธอ ต่ออนาคตของเธอ ต่อทุกอย่าง!” คุณแม่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ใบหน้าซีดเผือดแต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่น “รินดา… แม่เข้าใจว่าเธออาจจะรู้สึกดีกับคุณธามตอนนี้ แต่แม่ขอให้เธอคิดให้ดีๆ นะลูก คิดถึงภาพรวมทั้งหมด คิดถึงครอบครัวของเรา คิดถึงอนาคตของตัวเอง” คุณแม่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงหนักแน่น “ความผิดพลาดครั้งเดียวมันอาจจะแก้ไขได้ แต่ถ้าปล่อยให้มันบานปลาย… มันจะกลายเป็นเรื่องที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น” ธามมองไปยังรินดาที่กำลังก้มหน้า น้ำตาไหลไม่หยุด เขาไม่สามารถทนเห็นเธอเสียใจได้อีกต่อไป เขาขยับเข้าไปใกล้คุณพ่อของรินดา “คุณพ่อครับ ผมขอโทษจริงๆ ที่ทำให้ท่านต้องผิดหวัง ผมเข้าใจความรู้สึกของท่านทุกอย่างครับ แต่ผมอยากให้ท่านลองให้โอกาสผมสักครั้ง ผมจะพิสูจน์ให้ท่านเห็นว่าผมเหมาะสมกับรินดาจริงๆ ผมรักเธอมาก และผมจะไม่ปล่อยให้เธอต้องเสียใจหรือผิดหวังไปมากกว่านี้อีกแล้วครับ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและจริงจัง “โอกาส? แล้วพ่อจะเชื่อคำพูดของนายได้ยังไง? นายมีอะไรมาการันตี? นายมีอะไรจะมาแสดงให้พ่อเห็นว่านายจะดูแลลูกสาวพ่อได้จริงๆ?” คุณพ่อถามอย่างไม่ไว้ใจ “ผม… ผมจะทำงานหนักขึ้นครับ ผมจะสร้างฐานะให้มั่นคง ผมจะแสดงให้เห็นว่าผมสามารถดูแลรินดาได้จริงๆ ครับ” ธามกล่าวอย่างมั่นใจ “แต่ตอนนี้… ผมขอเพียงแค่โอกาสให้ผมได้พิสูจน์ตัวเอง” คุณแม่ของรินดาเงยหน้าขึ้นมองธาม “แล้วเรื่อง… เรื่องที่เกิดขึ้นคืนนั้นล่ะ? คุณจะทำยังไง?” เธอถามเสียงเบา “ผมพร้อมที่จะรับผิดชอบทุกอย่างครับคุณแม่ ผมจะแต่งงานกับรินดาครับ” คำประกาศของธามทำให้ทุกคนในห้องนิ่งเงียบไปชั่วขณะ รินดาเงยหน้าขึ้นมองธามด้วยความตกใจระคนดีใจ “ธาม…” เธอพึมพำชื่อเขาเบาๆ คุณพ่อกับคุณแม่มองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย “แต่งงาน? ทะ… ทำไมต้องรีบร้อนขนาดนั้น?” คุณพ่อถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่เห็นด้วย “ผมคิดว่า… นี่เป็นทางออกที่ดีที่สุดครับคุณพ่อ” ธามตอบ “ผมไม่อยากให้รินดาต้องมาแบกรับความกดดันจากสังคม หรือจากครอบครัวของผมอีกต่อไป ผมอยากให้เธอสบายใจที่สุด” “แล้วเธอคิดว่าไงรินดา?” คุณพ่อหันมาถามลูกสาว “หนู… หนูแล้วแต่พ่อกับแม่ค่ะ” รินดาตอบเสียงแผ่วเบา เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้สำคัญเกินกว่าที่เธอจะตัดสินใจเพียงลำพัง “ถ้าพ่อแม่ไม่สบายใจ… หนู ก็ไม่สบายใจค่ะ” การตอบสนองของรินดาทำให้คุณพ่อถอนหายใจอีกครั้ง “เอาล่ะ… เรื่องนี้มันซับซ้อนเกินกว่าจะตัดสินใจได้ในตอนนี้ พ่อขอเวลาคิดก่อน” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยล้า “วันนี้… เรากลับก่อนนะ” คุณแม่ลุกขึ้นยืน “รินดา… คิดให้ดีนะลูก” เธอกล่าวกับลูกสาวด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความห่วงใย ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้รินดาและธามยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบที่เต็มไปด้วยคำถามมากมาย