หลังจากครอบครัวของรินดาจากไป บรรยากาศภายในคอนโดก็กลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง แต่เป็นความเงียบที่หนักอึ้งและอึดอัดกว่าเดิม รินดายังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม น้ำตายังคงไหลรินไม่หยุด เธอไม่กล้าสบตาธาม ราวกับว่าหากสบตาแล้ว เธอจะมองเห็นความผิดหวังในแววตาของเขา ธามเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ เธอ ค่อยๆ ดึงมือของเธอมากุมไว้ “ไม่เป็นไรนะ” เขาพูดเสียงนุ่ม “ผมรู้ว่ามันยากสำหรับเธอ” รินดาส่ายหน้าช้าๆ “หนู… หนูทำให้พ่อกับแม่เสียใจมากเลยธาม” เธอพึมพำ “หนูไม่รู้จะทำยังไงดี” “ไม่เป็นไรนะ” ธามลูบหลังเธอเบาๆ “เราจะผ่านมันไปด้วยกัน” “แต่… พ่อกับแม่ไม่ยอมรับเราใช่ไหม?” รินดาเงยหน้าขึ้นถาม น้ำตาคลอ “เขาคงไม่เข้าใจเรา” “เราจะทำให้เขาเข้าใจเอง” ธามตอบอย่างมั่นใจ “ผมจะพิสูจน์ให้พ่อกับแม่ของเธอเห็นว่าผมรักเธอจริงๆ และผมพร้อมที่จะดูแลเธอ” “แต่… ถ้าเขาไม่ยอมรับจริงๆ ล่ะ?” รินดาถามเสียงสั่น “ถ้าเราต้องเลิกกัน… หนูกลัว” เธอสารภาพ “อย่าคิดมากนะ” ธามบีบมือเธอแน่น “ผมจะไม่มีวันปล่อยมือเธอไปไหนเด็ดขาด” วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ความสัมพันธ์ระหว่างรินดาและธามยังคงดำเนินต่อไป แม้จะมีความสุข แต่ก็มีความกังวลแฝงอยู่เสมอ การตัดสินใจของครอบครัวรินดาที่ยังคงเงียบเฉย ทำให้รินดารู้สึกไม่สบายใจนัก เธอพยายามติดต่อพ่อแม่ แต่ก็ได้รับเพียงคำตอบสั้นๆ หรือไม่ก็ถูกตัดสายทิ้งไป การไม่ได้รับการยอมรับจากครอบครัวกลายเป็นรอยร้าวเล็กๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้นในความสัมพันธ์ของเธอและธาม แม้ทั้งคู่จะพยายามเข้มแข็ง แต่ความกดดันจากภายนอกก็ส่งผลกระทบต่อจิตใจของรินดาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ “ธาม… พ่อแม่หนูยังไม่ยอมคุยกับหนูเลย” รินดาเอ่ยขึ้นในวันหนึ่งขณะที่ทั้งคู่นั่งทานอาหารเย็นด้วยกัน “เขาคงยังต้องการเวลา” ธามตอบ พยายามปลอบใจ “แต่ฉันกลัวนะธาม… ฉันกลัวว่าพวกเขาจะไม่ยอมรับเราจริงๆ” “ผมรู้ว่าเธอกลัว” ธามมองเข้าไปในดวงตาของรินดา “แต่ผมอยู่ตรงนี้ไง ผมไม่ไปไหนทั้งนั้น” “แล้ว… ถ้าพวกเขาบังคับให้เราเลิกกันล่ะ?” รินดาถามเสียงสั่น “ฉันจะทำยังไง?” “เราจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น” ธามตอบหนักแน่น “ผมรักเธอมากเกินกว่าจะยอมเสียเธอไป” “แต่… มันจะยากนะธาม” รินดาถอนหายใจ “เราจะต้องเจอกับอะไรอีกบ้าง” “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราก็จะจับมือกันไว้” ธามกล่าว “ผมจะไม่ปล่อยให้เธอต้องเผชิญหน้ากับมันเพียงลำพัง” เช้าวันต่อมา รินดาได้รับข้อความจากแม่ “เย็นนี้มาทานข้าวที่บ้านนะ” รินดาใจเต้นแรง เธอไม่แน่ใจว่านี่จะเป็นสัญญาณที่ดีหรือไม่ แต่เธอก็หวังว่ามันจะเป็นอย่างนั้น เธอรีบโทรหาธาม “ธาม… แม่ชวนไปทานข้าวเย็นที่บ้าน” “ดีเลย” ธามตอบ “ไปสิ” “แต่… ฉันกลัวนะ” รินดาเอ่ย “ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาจะพูดอะไร” “ไม่ต้องกลัวนะ” ธามปลอบ “ผมจะไปกับเธอ” “จริงๆ เหรอ?” รินดาถามอย่างดีใจ “แน่นอน” ธามตอบ “ผมจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ” เมื่อถึงบ้านของรินดา บรรยากาศก็ดูผ่อนคลายกว่าครั้งก่อนเล็กน้อย คุณพ่อคุณแม่นั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหาร แต่ใบหน้าของพวกเขาก็ยังคงดูเคร่งเครียด “มาแล้วเหรอ” คุณพ่อเอ่ยทัก “นั่งสิ” รินดาเดินไปนั่งข้างพ่อ ส่วนธามก็นั่งลงข้างรินดา “วันนี้… แม่ทำกับข้าวที่เธอชอบนะ” คุณแม่พูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เป็นปกติ “ขอบคุณค่ะแม่” รินดาตอบ เมื่อทานอาหารไปได้สักพัก คุณพ่อก็เริ่มเปิดประเด็น “รินดา… พ่อกับแม่ได้คุยกันแล้ว” เขาเริ่มพูด “เราเข้าใจว่าเธอรักคุณธาม” “แต่…” คุณแม่เสริม “เราก็ยังเป็นห่วงอนาคตของเธออยู่ดี” “พ่อกับแม่… อยากจะให้เธอคิดถึงผลกระทบที่จะตามมาให้ดีที่สุด” คุณพ่อกล่าว “เรื่องนี้มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ มันส่งผลต่อชีวิตของเธอ ต่อชื่อเสียงของครอบครัวเรา” “หนูเข้าใจค่ะ” รินดาตอบ “แต่หนูก็รักธามจริงๆ นะคะ” “เรารู้” คุณแม่ตอบ “แต่ความรักอย่างเดียวมันไม่สามารถทำให้ชีวิตอยู่รอดได้นะลูก” “พ่อกับแม่… อยากให้เธอทบทวนให้ดีๆ” คุณพ่อพูดต่อ “ถ้าเธอเลือกที่จะอยู่กับคุณธามจริงๆ… เธอจะต้องยอมรับผลที่จะตามมาให้ได้” “ผลที่จะตามมา… หมายความว่ายังไงคะ?” รินดาถาม “หมายความว่า… เราอาจจะไม่ได้สนับสนุนเธอเต็มที่เหมือนที่เคย” คุณแม่ตอบ “เราอาจจะต้อง… เว้นระยะห่างจากเธอไปก่อน” คำพูดของคุณแม่ทำให้รินดารู้สึกเจ็บปวดอย่างมาก เธอไม่เคยคิดว่าพ่อแม่ของเธอจะสามารถพูดแบบนี้กับเธอได้ “หมายความว่า… พ่อกับแม่จะไม่ยอมรับธามเหรอคะ?” เธอถามเสียงสั่น “ไม่ใช่ว่าไม่ยอมรับนะ” คุณพ่อรีบแก้ “แต่เราอยากให้เธอมีชีวิตที่ดีที่สุด” “เรากลัวว่าเธอจะลำบาก” “ถ้าเราไม่พร้อม… เราก็ไม่ควรจะรีบร้อน” ธามเห็นรินดาหน้าเสียไป เขาจึงรีบพูดแทรกขึ้น “คุณพ่อครับ คุณแม่ครับ ผมเข้าใจความกังวลของท่าน ผมรับปากว่าจะทำงานหนักขึ้น เพื่อให้รินดาได้มีชีวิตที่ดีที่สุด ผมจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังแน่นอนครับ” “คำพูดอย่างเดียวมันเชื่อไม่ได้หรอก” คุณพ่อกล่าว “เราต้องการเห็นการกระทำ” “ผมจะแสดงให้เห็นเองครับ” ธามตอบอย่างมั่นใจ “ผมขอเพียงแค่โอกาสเล็กๆ น้อยๆ ก็พอครับ” คุณแม่ถอนหายใจ “ถ้าอย่างนั้น… พ่อกับแม่ก็ขอให้เธอคิดให้ดีๆ นะรินดา” “เราให้เวลาเธอได้คิด” “แต่… ถ้าเธอตัดสินใจแล้ว… เธอต้องยอมรับผลที่ตามมาให้ได้” “เรา… เราคงต้องเว้นระยะห่างจากเธอไปสักพัก” คำพูดของคุณแม่ทำให้รินดาแทบจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง เธอไม่เคยคิดว่าความสัมพันธ์ของเธอกับครอบครัวจะต้องมาถึงจุดนี้ “หนู… หนูขอเวลาคิดนะคะ” รินดาตอบเสียงแผ่วเบา “ดี” คุณพ่อกล่าว “เมื่อเธอคิดได้แล้ว… ค่อยมาคุยกับเราอีกที” หลังจากทานอาหารเสร็จ รินดาก็รีบกลับคอนโดพร้อมกับธาม เธอรู้สึกเสียใจและผิดหวังกับท่าทีของพ่อแม่เป็นอย่างมาก “ไม่เป็นไรนะ” ธามกอดเธอไว้แน่น “เราจะสู้ไปด้วยกัน” “แต่ฉันกลัวนะธาม” รินดาซบหน้ากับอกของเขา “ฉันกลัวว่าเราจะต้องเสียครอบครัวไป” “เราจะพยายามทำให้ดีที่สุด” ธามปลอบ “ผมจะไม่ยอมเสียเธอไปไหนเด็ดขาด” รินดารู้ดีว่าสถานการณ์ของเธอกำลังเลวร้ายลงเรื่อยๆ เธอไม่รู้ว่าเธอจะสามารถผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปได้หรือไม่