เช้าวันรุ่งขึ้น ดร.ภาคินัย เดินทางมาถึงโรงพยาบาลตามปกติ เขาเดินเข้าไปยังห้องทำงานของตนเอง ท่ามกลางบรรยากาศที่คึกคักของโรงพยาบาลในยามเช้า "สวัสดีค่ะคุณหมอ" พยาบาลสาวคนหนึ่งทักทาย "สวัสดี" เขาตอบรับสั้นๆ แล้วตรงไปยังโต๊ะทำงานของตนเอง เอกสารกองโตวางรออยู่บนโต๊ะ เขารู้สึกเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักเมื่อคืน แต่ก็ต้องตั้งใจสะสางงานให้เสร็จ ในขณะที่เขากำลังจดจ่ออยู่กับเอกสาร โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้น เขาเหลือบมองชื่อผู้โทรเข้า เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "สวัสดีครับ" เขารับสาย "สวัสดีค่ะคุณหมอภาคินัย นี่นลินดานะคะ" เสียงหวานใสของนลินดา ดังมาจากปลายสาย ดร.ภาคินัย นิ่งไปชั่วขณะ เขาไม่คิดว่าเธอจะโทรมาหาเขา "มีอะไรเหรอครับ" "คือ... ฉันอยากจะขอโทษคุณหมอเมื่อคืนนี้ด้วยนะคะ ที่รบกวนเวลา" นลินดาพูดเสียงเบา "ไม่เป็นไรครับ" เขาตอบอย่างสุภาพ "ผมเข้าใจ" "คือ... ฉันก็ยังเป็นห่วงเรื่องบริษัทของที่บ้านอยู่น่ะค่ะ" เธอเว้นวรรคไปเล็กน้อย "ฉันเลยอยากจะขอโอกาสอีกครั้งค่ะ" ดร.ภาคินัย ถอนหายใจ "ผมบอกคุณแล้วว่าผมทำอะไรให้คุณไม่ได้" "แต่... ฉันมีข้อเสนอที่ดีมากๆ มาให้คุณหมอนะคะ" นลินดาพูดเสียงกระตือรือร้นขึ้น "ฉันมีข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับวงการธุรกิจที่คุณหมออาจจะสนใจ" "ข้อมูลอะไร" เขาถามอย่างสงสัย "ฉัน... ฉันมีข้อมูลเกี่ยวกับโปรเจกต์อสังหาริมทรัพย์ใหม่ที่กำลังจะเปิดตัวในอีกไม่นานนี้ค่ะ เป็นโปรเจกต์ขนาดใหญ่ที่มีศักยภาพในการทำกำไรสูงมาก" ดร.ภาคินัย เริ่มสนใจ "โปรเจกต์อะไร" "ตอนนี้ฉันยังบอกรายละเอียดทั้งหมดไม่ได้ค่ะ เพราะมันเป็นความลับทางธุรกิจ แต่ฉันรับรองได้ว่ามันคุ้มค่าแน่นอน" "แล้วคุณต้องการอะไรจากผม" เขาถามตรงๆ "ฉันต้องการเงินทุนค่ะ" นลินดาตอบอย่างไม่ลังเล "ฉันต้องการเงินทุนเพื่อไปลงทุนในโปรเจกต์นี้ และฉันยินดีที่จะแบ่งผลกำไรส่วนหนึ่งให้คุณหมอ" ดร.ภาคินัย นิ่งคิด เขาไม่เคยคิดจะเข้ามาเกี่ยวข้องกับธุรกิจอสังหาริมทรัพย์มาก่อน แต่ข้อเสนอของเธอก็น่าสนใจไม่น้อย "แล้วคุณมั่นใจได้อย่างไรว่าโปรเจกต์นี้จะประสบความสำเร็จ" "ฉันมีแหล่งข่าวที่น่าเชื่อถือค่ะ และฉันก็เชื่อมั่นในศักยภาพของโปรเจกต์นี้" นลินดาตอบอย่างมั่นใจ "ผมขอเวลาคิดดูก่อน" ดร.ภาคินัย กล่าว "ค่ะคุณหมอ ฉันจะรอฟังข่าวดีนะคะ" นลินดาตอบ แล้ววางสายไป ดร.ภาคินัย วางโทรศัพท์ลง เขามองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาเต็มไปด้วยความครุ่นคิด ข้อเสนอของนลินดาเป็นสิ่งที่น่าสนใจ แต่เขาก็ยังรู้สึกไม่ค่อยสบายใจกับการเข้ามาเกี่ยวข้องกับธุรกิจที่ตนเองไม่คุ้นเคย ตลอดทั้งวัน ดร.ภาคินัย รู้สึกว่าใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เขาอดคิดถึงเรื่องของนลินดาไม่ได้ ทั้งน้ำเสียงที่อ้อนวอนเมื่อคืนนี้ และน้ำเสียงที่มั่นใจเมื่อเช้านี้ มันทำให้เขาสับสน เย็นวันนั้น ขณะที่เขากำลังจะออกจากโรงพยาบาล เขาก็เห็นนลินดายืนรออยู่ที่หน้าโรงพยาบาล เธอสวมชุดสีชมพูอ่อน ดูอ่อนหวานน่ารัก "คุณยังไม่กลับอีกเหรอ" เขาถามอย่างแปลกใจ "ฉันรอคุณหมอค่ะ" เธอยิ้มหวาน "ฉันเอาเอกสารเกี่ยวกับโปรเจกต์มาให้คุณหมอดูค่ะ" ดร.ภาคินัย มองเอกสารที่เธอส่งให้ ใบหน้าของเขาเริ่มอ่อนลงเล็กน้อย "คุณนี่ไม่ยอมแพ้เลยจริงๆ" "ก็... ครอบครัวของฉันสำคัญที่สุดนี่คะ" นลินดาตอบ "แล้วคุณหมอล่ะคะ ตัดสินใจหรือยัง" "ผมขอดูเอกสารก่อน" เขาตอบ พลางรับเอกสารมาจากเธอ "ฉันหวังว่าคุณหมอจะเห็นถึงศักยภาพของมันนะคะ" นลินดาพูดด้วยแววตาที่เปล่งประกาย "ผมจะพิจารณาให้" ดร.ภาคินัย กล่าว "แต่คุณต้องตอบคำถามผมให้ได้ก่อน" "คำถามอะไรคะ" "ทำไมคุณถึงมั่นใจว่าผมจะสนใจเรื่องนี้" นลินดาหัวเราะเบาๆ "เพราะฉันรู้ว่าคุณหมอเป็นคนฉลาด และมองเห็นโอกาสเสมอ" ดร.ภาคินัย รู้สึกแปลกใจกับคำตอบของเธอ เขาไม่เคยคิดว่าจะมีใครมองเห็นเขาในมุมมองแบบนี้ "เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้น ผมจะให้เวลาคุณอีกสามวันในการเตรียมข้อมูลเพิ่มเติม" เขาพูด "ถ้าข้อมูลของคุณน่าเชื่อถือ ผมอาจจะพิจารณา" "ขอบคุณมากค่ะคุณหมอ! ฉันจะไม่ทำให้คุณหมอผิดหวังแน่นอน!" นลินดาพูดด้วยความดีใจ หลังจากนั้น ดร.ภาคินัย ก็ขับรถกลับบ้าน เขารู้สึกว่าวันเวลาที่ผ่านมามันเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย นับตั้งแต่ที่เขาได้พบกับนลินดา ความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อนเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ เขารู้สึกสนใจในตัวเธอมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่ในฐานะคนไข้ หรือผู้ที่มาขอความช่วยเหลือ แต่ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งที่กล้าหาญ เด็ดเดี่ยว และมีความฝัน วันต่อมา ดร.ภาคินัย นัดพบนลินดาที่คาเฟ่แห่งหนึ่ง เขาต้องการข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับโปรเจกต์นั้น และเขาก็อยากจะรู้จักเธอให้มากขึ้น "กาแฟของคุณค่ะ" พนักงานเสิร์ฟนำกาแฟมาเสิร์ฟให้ทั้งสองคน "ขอบคุณค่ะ" นลินดาตอบรับ "เอาล่ะ นลินดา" ดร.ภาคินัย เริ่มบทสนทนา "คุณเล่ารายละเอียดเกี่ยวกับโปรเจกต์นี้ให้ผมฟังหน่อย" นลินดาหยิบเอกสารออกมาจากกระเป๋า เธอเริ่มอธิบายรายละเอียดต่างๆ เกี่ยวกับโปรเจกต์อย่างคล่องแคล่ว น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจและมีพลัง ดร.ภาคินัย ฟังเธออย่างตั้งใจ เขาเห็นถึงความทุ่มเทและความตั้งใจจริงของเธอ "โปรเจกต์นี้มีจุดเด่นที่สำคัญคือทำเลที่ตั้งซึ่งเป็นที่ต้องการสูง และการออกแบบที่ทันสมัย ไม่เหมือนใคร" นลินดาอธิบาย "นอกจากนี้ เรายังมีแผนการตลาดที่แข็งแกร่ง ซึ่งจะช่วยดึงดูดกลุ่มลูกค้าเป้าหมายได้เป็นอย่างดี" "แล้วผลตอบแทนที่คาดว่าจะได้รับล่ะ" ดร.ภาคินัย ถาม "จากการประเมินของเรา คาดว่าผลตอบแทนจะอยู่ที่ประมาณ 20% ต่อปี ในช่วง 5 ปีแรก" นลินดาตอบ "และมีแนวโน้มที่จะสูงขึ้นกว่านี้ในอนาคต" ดร.ภาคินัย พยักหน้า เขามองตัวเลขที่เธอแสดงให้ดู มันเป็นตัวเลขที่น่าประทับใจจริงๆ "แล้วคุณมั่นใจได้อย่างไรว่าการประเมินของคุณถูกต้อง" "เราได้ปรึกษาผู้เชี่ยวชาญด้านการตลาดและสถาปนิกหลายท่านค่ะ และผลตอบรับก็เป็นไปในทางบวก" นลินดาตอบ "ฉันเชื่อมั่นว่าโปรเจกต์นี้จะประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน" ดร.ภาคินัย มองใบหน้าของนลินดาที่ฉายแววแห่งความหวังและความมุ่งมั่น เขาเริ่มรู้สึกว่าเธอไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่มาขอความช่วยเหลือ แต่เป็นนักธุรกิจหญิงที่เก่งกาจคนหนึ่ง "ผมขอถามอะไรคุณอย่างหนึ่ง" ดร.ภาคินัย พูดขึ้น "ค่ะ" "ทำไมคุณถึงเลือกที่จะมาขอความช่วยเหลือจากผม โดยที่ไม่ไปหาแหล่งทุนอื่นๆ" นลินดาลังเลเล็กน้อย ก่อนจะตอบอย่างจริงใจ "เพราะฉันเชื่อในตัวคุณหมอค่ะ ฉันเชื่อว่าคุณหมอจะเข้าใจสถานการณ์ของฉัน และจะมองเห็นถึงโอกาสในครั้งนี้" คำตอบของเธอทำให้ ดร.ภาคินัย รู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด เขาไม่เคยคิดว่าจะมีใครเชื่อมั่นในตัวเขาขนาดนี้ "ผมจะพิจารณาเรื่องนี้อย่างจริงจัง" ดร.ภาคินัย กล่าว "แต่ผมขอเวลาในการตรวจสอบข้อมูลให้แน่ใจก่อน" "ขอบคุณค่ะคุณหมอ" นลินดาตอบอย่างดีใจ หลังจากวันนั้น ดร.ภาคินัย ก็เริ่มตรวจสอบข้อมูลเกี่ยวกับโปรเจกต์ที่นลินดาให้มา เขาส่งทีมงานไปตรวจสอบสถานที่จริง และวิเคราะห์ข้อมูลทางการตลาดอย่างละเอียด ยิ่งเขาตรวจสอบข้อมูลมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งมั่นใจในศักยภาพของโปรเจกต์นี้มากขึ้นเท่านั้น เขาเริ่มรู้สึกว่าการเข้ามามีส่วนร่วมในโปรเจกต์นี้ อาจจะเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง แต่สิ่งที่ทำให้เขาสับสนมากกว่าเดิม ก็คือความรู้สึกที่มีต่อนลินดา มันไม่ใช่แค่ความรู้สึกชื่นชมในความสามารถของเธออีกต่อไป แต่มันเริ่มมีความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น เขารู้สึกว่าอยากจะดูแลเธอ อยากจะปกป้องเธอ และอยากจะเห็นเธอยิ้มอยู่เสมอ นี่คือความรู้สึกแบบไหนกันแน่? ---