ความสัมพันธ์ระหว่างภาคินัยและแก้วตาพัฒนาไปอย่างรวดเร็วหลังจากการเปิดใจซึ่งกันและกัน แม้จะยังคงอยู่ในสถานการณ์ที่ละเอียดอ่อนของการรักษา แต่การมีกันและกัน ทำให้ทั้งคู่รู้สึกเข้มแข็งขึ้น ภาคินัยยังคงดูแลแก้วตาอย่างมืออาชีพ แต่แววตาที่มองเธอเต็มไปด้วยความรัก ความห่วงใย และความคาดหวังในอนาคตร่วมกัน อาการของแก้วตาดีขึ้นอย่างต่อเนื่อง การรักษาใหม่ได้ผลลัพธ์ที่น่าพอใจเกินคาด ทำให้เธอมีกำลังวังชามากขึ้น สามารถทำกิจกรรมต่างๆ ได้มากขึ้น และที่สำคัญที่สุดคือ รอยยิ้มและความสดใสได้กลับมาสู่ใบหน้าของเธออีกครั้ง วันหนึ่ง ขณะที่ภาคินัยกำลังตรวจผลการทดลองล่าสุดของแก้วตา เขาพบว่าเซลล์ของเธอมีการตอบสนองต่อยาที่สูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ และสารพิษที่เคยสะสมในร่างกายก็ลดลงไปมาก จนเกือบจะอยู่ในระดับที่ปลอดภัยแล้ว "คุณแก้วตาครับ" ภาคินัยเดินเข้ามาในห้องของเธอด้วยสีหน้าตื่นเต้น "ผมมีข่าวดีมากครับ" แก้วตามองเขาด้วยความสงสัย "มีอะไรเหรอคะคุณหมอ" "ผลการตรวจล่าสุดของคุณ... มันน่าทึ่งมากครับ" ภาคินัยกล่าว "ร่างกายของคุณตอบสนองต่อการรักษาได้ดีกว่าที่คาดการณ์ไว้เยอะเลยครับ ระดับสารพิษในร่างกายลดลงไปมาก จนผมเชื่อว่า... คุณอาจจะหายขาดได้" แก้วตาอึ้งไป เธอไม่คิดว่าวันนั้นจะมาถึงเร็วขนาดนี้ "จริงเหรอคะคุณหมอ" "จริงครับ" ภาคินัยพยักหน้า "ผมได้ปรึกษากับทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญแล้ว ทุกคนเห็นตรงกันว่าผลลัพธ์นี้เกินความคาดหมายมาก เราอาจจะสามารถหยุดการรักษา และเฝ้าสังเกตอาการเพียงอย่างเดียวได้ในเร็วๆ นี้" น้ำตาคลอหน่วยขึ้นมาในดวงตาของแก้วตา เธอดีใจจนพูดไม่ออก ความหวังที่เคยเลือนราง บัดนี้กลับกลายเป็นความจริงที่อยู่ตรงหน้า "ขอบคุณค่ะคุณหมอ... ขอบคุณจริงๆ" แก้วตาเอ่ยเสียงสั่นเครือ ภาคินัยเดินเข้าไปใกล้ ยื่นมือไปประคองแก้มของเธออย่างแผ่วเบา "ผมบอกแล้วไงครับว่าเราจะสู้ไปด้วยกัน" แก้วตาเงยหน้าสบตาเขา น้ำตาแห่งความสุขไหลอาบแก้ม "หนู... หนูอยากขอบคุณคุณหมออีกครั้งนะคะ ที่ไม่เคยทิ้งหนูไปไหน" "ผมไม่เคยคิดจะทิ้งคุณไปไหนอยู่แล้วครับ" ภาคินัยกล่าว "เพราะผมรักคุณ" คำว่า "รัก" ที่หลุดออกมาจากปากของภาคินัย ทำให้แก้วตารู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก นี่คือช่วงเวลาที่เธอรอคอยมาตลอด "หนูก็รักคุณหมอค่ะ" แก้วตาตอบ พลางกุมมือของเขาไว้แน่น ในขณะที่ความสุขกำลังเบ่งบาน ท่ามกลางความสำเร็จของการรักษา นลินดาก็ได้ตัดสินใจบางอย่าง การที่แก้วตาใกล้จะหายดี ทำให้เธอรู้สึกว่าถึงเวลาแล้วที่เธอจะต้องเผชิญหน้ากับความจริง และความลับที่เธอเก็บงำมาตลอด เธอเดินเข้าไปหาภาคินัยในห้องทำงานของเขา ขณะที่เขากำลังจัดเอกสารต่างๆ "พี่ดามีอะไรเหรอ" ภาคินัยถาม เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของนลินดา "มีค่ะ" นลินดาตอบ "ฉันมีเรื่องสำคัญที่ต้องบอกคุณหมอ" ภาคินัยมองนลินดาอย่างตั้งใจ "มีอะไรครับ" "เรื่องที่ฉันเคยบอกคุณหมอว่า... ฉันอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับโรคของแก้วตา" นลินดาเริ่มพูด "ความจริงคือ... ฉันคือคนที่มีสารพันธุกรรมบางอย่างที่อาจจะส่งผลต่ออาการของแก้วตาได้" ภาคินัยอึ้งไป เขาคาดไม่ถึงว่านลินดาจะยอมเปิดเผยความจริงในวันนี้ "คุณ... คุณหมายความว่ายังไงครับ" "ฉัน... ฉันเคยเข้ารับการตรวจดีเอ็นเอเมื่อนานมาแล้วค่ะ" นลินดาเล่าต่อ "และผลการตรวจก็บ่งชี้ว่า ฉันอาจจะเป็นพาหะของยีนบางตัวที่ส่งผลต่อระบบภูมิคุ้มกัน ซึ่งอาจจะไปกระตุ้นให้โรคของแก้วตาแสดงอาการรุนแรงขึ้น" ภาคินัยมองนลินดาด้วยความตกใจ เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน "ทำไมคุณไม่เคยบอกผม" "ฉันกลัวค่ะ" นลินดาตอบเสียงเครือ "ฉันกลัวว่าถ้าคุณรู้ คุณจะมองฉันเป็นคนผิด หรืออาจจะทำให้แก้วตาเข้าใจผิด ฉันเลยเลือกที่จะเก็บมันไว้" "แต่ตอนนี้... ฉันคิดว่าคุณต้องรู้" นลินดาพูด พลางสูดหายใจเข้าลึกๆ "ฉันอยากให้คุณรู้ความจริงทั้งหมด ก่อนที่คุณจะตัดสินใจอะไรเกี่ยวกับอนาคตของคุณกับแก้วตา" ภาคินัยนั่งนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาพยายามประมวลผลข้อมูลที่ได้รับ ความจริงที่นลินดาเปิดเผยนั้น ทำให้เขามองเห็นภาพรวมทั้งหมดชัดเจนขึ้น เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงรู้สึกสับสนในบางครั้งเกี่ยวกับความรู้สึกของนลินดาที่มีต่อแก้วตา "ขอบคุณครับคุณดา" ภาคินัยกล่าวเสียงเบา "ผมเข้าใจแล้ว" นลินดาเงยหน้ามองเขาอย่างโล่งใจ "ฉัน... ฉันหวังว่าคุณจะไม่โกรธฉันนะ" "ผมไม่โกรธครับ" ภาคินัยตอบ "ผมขอบคุณที่คุณยอมเปิดเผยความจริง" หลังจากนั้น ภาคินัยก็เดินไปหาแก้วตาที่ห้องพักฟื้น เขาเห็นเธออยู่ในชุดลำลอง กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียง "แก้วตา" ภาคินัยเรียกเธอ แก้วตาเงยหน้าขึ้นมองเขา "ว่าไงคะ" ภาคินัยเดินเข้าไปหาเธอ นั่งลงข้างๆ แล้วจับมือเธอไว้ "ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ" "เรื่องอะไรคะ" แก้วตาถาม "ผมเพิ่งคุยกับคุณดามา" ภาคินัยกล่าว "เธอได้บอกความจริงบางอย่างกับผมเกี่ยวกับเรื่องโรคของคุณ" แก้วตาขมวดคิ้ว "ความจริงอะไรเหรอคะ" ภาคินัยเล่าเรื่องที่นลินดาบอกเขาอย่างละเอียด เมื่อแก้วตาได้ฟัง เธอก็ตกใจไม่แพ้ภาคินัย "จริงเหรอคะ... พี่ดาเป็นแบบนี้ด้วยเหรอ" แก้วตาพึมพำ "ใช่ครับ" ภาคินัยกล่าว "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ไม่ว่าเรื่องราวจะเป็นยังไง ผมก็ยังคงรักคุณ และผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ" แก้วตาพยักหน้า น้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ เป็นน้ำตาแห่งความซาบซึ้งในความรักที่ภาคินัยมีให้เธอ "หนูก็รักคุณหมอค่ะ" แก้วตากล่าว "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น หนูก็จะอยู่เคียงข้างคุณหมอเหมือนกัน" ความจริงที่ถูกเปิดเผย ทำให้ทุกอย่างชัดเจนขึ้น แม้ว่าเรื่องราวในอดีตของนลินดาอาจจะสร้างความซับซ้อนบางอย่าง แต่ความรักที่แท้จริงระหว่างภาคินัยและแก้วตา ก็ได้พิสูจน์แล้วว่าแข็งแกร่งพอที่จะก้าวผ่านทุกอุปสรรคไปได้ การตัดสินใจที่รอคอยมานานของหัวใจทั้งสองดวง ได้ถูกตอบรับแล้ว และอนาคตที่สดใส กำลังรอคอยพวกเขาอยู่