"คุณ... คุณมาทำอะไรที่นี่" ดร.ภาคินัย ถามเสียงตะกุกตะกัก ความรู้สึกประหลาดใจและความไม่สบายใจถาโถมเข้ามาพร้อมกัน เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เจอนลินดาในสถานการณ์เช่นนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในฐานะญาติของผู้ป่วยที่เขาเพิ่งทำการผ่าตัด นลินดาลุกขึ้นยืน ใบหน้าของเธอซีดเผือด แต่ดวงตาฉายแววของความกังวลระคนโล่งใจ "ฉัน... ฉันกำลังรอข่าวคุณอาของฉันค่ะ ท่านประสบอุบัติเหตุเมื่อคืน หมอที่นี่แจ้งว่าอาการท่านไม่คงที่" เธอพูดเสียงสั่นเครือ ดร.ภาคินัย พยักหน้าเข้าใจ "คุณอาของคุณปลอดภัยแล้วครับ ผมเพิ่งทำการผ่าตัดให้ท่านเสร็จ อาการตอนนี้คงที่แล้ว แต่ก็ยังต้องเฝ้าระวังอย่างใกล้ชิด" "จริงเหรอคะ! ขอบคุณพระเจ้า!" นลินดาร้องออกมาเบาๆ เธอทรุดตัวลงนั่งอีกครั้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความดีใจ "ขอบคุณคุณหมอมากๆ เลยนะคะ ฉันไม่รู้จะขอบคุณยังไงดี" ดร.ภาคินัย มองนลินดาด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เขาเห็นความเหนื่อยล้าและแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของเธอ เขาอดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปหาเธอ "ไม่เป็นไรครับ นี่คือหน้าที่ของผม" เขากล่าวเสียงอ่อนโยน "คุณไม่ต้องกังวลนะครับ พักผ่อนเถอะ" "ฉัน... ฉันขอโทษนะคะคุณหมอ ฉันไม่รู้ว่าคุณหมอจะเป็นคนดูแลคุณอาของฉัน" นลินดากล่าวด้วยความรู้สึกผิด "ไม่เป็นไรครับ" ดร.ภาคินัย ยิ้มบางๆ "ผมเข้าใจ" เขารู้ดีว่าสถานการณ์นี้กำลังทำให้เธออึดอัด "คุณหมอ... เอ่อ... งานของเรา..." นลินดาเอ่ยถึงเรื่องธุรกิจที่ค้างคา "เรื่องงาน เราค่อยคุยกันนะครับ ตอนนี้คุณควรจะดูแลคุณอาของคุณก่อน" ดร.ภาคินัย ตัดบท "ถ้ามีอะไรให้ผมช่วย บอกได้เลยนะครับ" นลินดาพยักหน้า น้ำตาคลอเบ้า "ขอบคุณค่ะคุณหมอ" การพบกันโดยบังเอิญในโรงพยาบาลครั้งนี้ ทำให้ความรู้สึกที่ ดร.ภาคินัย มีต่อนลินดาซับซ้อนยิ่งขึ้น เขาเห็นด้านที่อ่อนแอและเปราะบางของเธอ เห็นความรักที่เธอมีต่อครอบครัว และมันยิ่งทำให้เขาหลงรักเธอมากขึ้นไปอีก แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกกังวลใจอย่างมาก เพราะการที่เธอมาอยู่ที่นี่ในฐานะญาติผู้ป่วย ทำให้เขาคิดต่อไปถึงเรื่องราวที่อาจจะเกิดขึ้น หลังจากวันนั้น นลินดาก็หมั่นมาเยี่ยมคุณอาของเธอที่โรงพยาบาล ดร.ภาคินัย เองก็คอยติดตามอาการและให้คำแนะนำในการดูแลรักษาอย่างใกล้ชิด ทำให้ทั้งสองได้มีโอกาสพูดคุยกันมากขึ้น แม้ว่าจะเป็นเรื่องของคุณอาเป็นส่วนใหญ่ แต่ก็มีบางครั้งที่บทสนทนาเลยเถิดไปถึงเรื่องส่วนตัว "คุณหมอพักผ่อนบ้างนะคะ เห็นทำงานหนักตลอด" นลินดาเอ่ยขึ้นในวันที่เธอมาเยี่ยมคุณอา และเจอ ดร.ภาคินัย กำลังตรวจเอกสารอยู่ที่ห้องทำงานของเขา "ผมไหวครับ" ดร.ภาคินัย ตอบพลางเงยหน้าขึ้นมองเธอ "แล้วคุณล่ะ สบายดีนะ" "สบายดีค่ะ แค่เป็นห่วงคุณอา" เธอถอนหายใจ "ฉันรู้สึกผิดเหมือนกันนะคะ ที่ทำให้คุณหมอต้องมาวุ่นวาย" "คุณไม่ได้ทำให้ผมวุ่นวายเลยครับ" ดร.ภาคินัย ยืนยัน "ผมยินดีที่จะช่วยเหลือเสมอ" เขามองเข้าไปในดวงตาของเธอ "แล้วเรื่องงานของเราล่ะครับ เราจะกลับไปคุยกันต่อเมื่อไหร่ดี" นลินดาลังเลไปเล็กน้อย "ฉัน... ฉันคิดว่าเราควรจะพักเรื่องงานไปก่อนนะคะ จนกว่าคุณอาของฉันจะอาการดีขึ้น" ดร.ภาคินัย เข้าใจ แต่ก็อดรู้สึกผิดหวังเล็กๆ ไม่ได้ "ได้ครับ ตามที่คุณต้องการ" แต่ถึงแม้จะพูดเช่นนั้น ความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นระหว่างทั้งสองก็ไม่อาจถูกซ่อนไว้ได้อีกต่อไป ทุกครั้งที่ทั้งสองสบตากัน จะมีความรู้สึกบางอย่างที่มากกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงานแฝงอยู่ ดร.ภาคินัย เริ่มสังเกตเห็นว่าตนเองมักจะมองหานลินดาอยู่เสมอเมื่อเธอมาที่โรงพยาบาล และนลินดาเองก็เช่นกัน วันหนึ่ง ขณะที่ ดร.ภาคินัย กำลังเดินตรวจเยี่ยมคนไข้ เขาเห็นนลินดากำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างเตียงคุณอาของเธอ เธอเงยหน้าขึ้นมาเมื่อรู้สึกถึงสายตาที่มองอยู่ และเมื่อสบตากัน เธอก็ส่งยิ้มบางๆ ให้เขา หัวใจของ ดร.ภาคินัย บีบรัดอย่างรุนแรง เขารู้สึกเหมือนถูกดึงดูดเข้าหานลินดาอย่างไม่อาจต้านทาน เขาเดินตรงเข้าไปหาเธอ "เป็นไงบ้างครับวันนี้" "อาการท่านทรงตัวค่ะคุณหมอ" นลินดาตอบ "วันนี้ท่านดูสดชื่นขึ้นหน่อย" "ดีครับ" ดร.ภาคินัย กล่าว "ผมจะให้พยาบาลมาตรวจดูอีกครั้งช่วงบ่าย" ขณะที่กำลังจะหันหลังกลับ นลินดาก็เอ่ยขึ้น "คุณหมอคะ" "ครับ" เขาหันกลับมา "คือ... ฉันอยากจะชวนคุณหมอไปทานข้าวด้วยกันค่ะ" เธอกล่าวเสียงเบา "ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่คุณหมอทำให้ค่ะ" ดร.ภาคินัย นิ่งไปชั่วครู่ เขาไม่คิดว่าเธอจะชวนเขา เขาพยายามนึกถึงเหตุผลที่จะปฏิเสธ แต่ก็หาไม่เจอ "ผม... ผมจะพิจารณาดูนะครับ" เขาตอบอย่างอ้ำอึ้ง นลินดาหน้าเสียไปเล็กน้อย "ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าคุณหมอไม่สะดวก" "เปล่าครับ ไม่ใช่แบบนั้น" ดร.ภาคินัย รีบแก้ตัว "แค่ผมต้องดูตารางงานก่อน" "ค่ะ" นลินดาตอบรับอย่างเข้าใจ หลังจากวันนั้น ดร.ภาคินัย ก็เก็บเรื่องนี้ไว้ในใจ เขาพยายามคิดถึงข้อดีข้อเสียของการไปทานข้าวกับนลินดา แต่ยิ่งคิด เขาก็ยิ่งสับสน เขาไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของพวกเขากลายเป็นเรื่องที่ซับซ้อนกว่านี้ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ไม่อยากปฏิเสธโอกาสที่จะได้ใกล้ชิดกับเธอ ในที่สุด เขาก็ตัดสินใจโทรศัพท์หานลินดา "นลินดา ผมพร้อมแล้วครับ" "พร้อมเรื่องอะไรคะคุณหมอ" เสียงของเธอดูประหลาดใจ "เรื่องทานข้าวไงครับ" เขากล่าว "ผมพร้อมที่จะไปทานข้าวกับคุณ" นลินดามีสีหน้าดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "จริงเหรอคะ! เยี่ยมเลยค่ะ! แล้วเราจะเจอกันเมื่อไหร่ดีคะ" "พรุ่งนี้เย็นได้ไหมครับ หลังจากที่คุณเยี่ยมคุณอาเสร็จแล้ว" "ได้ค่ะ! ฉันจะรอคุณหมอนะคะ" การตัดสินใจครั้งนี้ ทำให้ ดร.ภาคินัย รู้สึกทั้งตื่นเต้นและกังวลใจ เขากำลังก้าวเข้าสู่เส้นทางที่อาจจะนำพาเขาไปสู่ความสัมพันธ์ที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน