ดวงตาของนลินดาสบเข้ากับดวงตาของภาคินัย สีหน้าของเขายังคงเรียบเฉย แต่แววตาของเธอกลับฉายประกายแห่งความสุขระคนเขินอายเล็กน้อย เขาตอบรับคำชวนไปแล้ว ยิ่งคิดก็ยิ่งใจเต้นแรง การได้ทานข้าวกับคุณหมอที่เธอแอบมองมาตลอด มันเหมือนความฝันที่เป็นจริง “ค่ะคุณหมอ” เธอตอบรับเสียงเบา พยายามระงับความดีใจที่พลุ่งพล่านอยู่ในอก “ถ้าอย่างนั้น… วันเสาร์นี้สะดวกไหมคะ” ภาคินัยพยักหน้า “ได้เลย วันเสาร์คุณนัดหมอมาได้เลย” เขาตอบรับอย่างง่ายดาย ราวกับว่าการนัดหมายครั้งนี้เป็นเรื่องธรรมดาที่เกิดขึ้นได้ทุกวัน ทว่าสำหรับนลินดา มันคือเหตุการณ์สำคัญที่เธอจะต้องจดจำไปอีกนานแสนนาน หลังจากบทสนทนาสั้นๆ นั้นจบลง บรรยากาศระหว่างทั้งสองก็ดูเหมือนจะเบาบางลงกว่าเดิมเล็กน้อย แต่ในขณะเดียวกันก็แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในใจของทั้งคู่ นลินดาเองก็ยังคงมาเยี่ยมอาของเธอตามปกติ แต่ทุกครั้งที่เธอได้เจอหน้าภาคินัย แววตาของเธอก็จะมีความคาดหวังและความตื่นเต้นเจือปนอยู่มากกว่าเดิม เธอเฝ้ารอวันเสาร์ที่จะมาถึงอย่างใจจดใจจ่อ ราวกับเด็กที่รอของขวัญวันเกิด “คุณอาเป็นยังไงบ้างคะวันนี้” นลินดาเอ่ยถามพยาบาลที่กำลังจะเดินเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยของคุณอา “อาการคงที่แล้วค่ะ คุณหมอภาคินัยเพิ่งจะมาตรวจเมื่อเช้านี้เอง” พยาบาลตอบด้วยรอยยิ้ม “ดูเหมือนคุณหมอจะห่วงใยคุณอามากนะคะ” คำพูดนั้นทำให้นลินดารู้สึกปลาบปลื้มใจเป็นอย่างยิ่ง เธอรู้ดีว่าภาคินัยไม่ได้แสดงความห่วงใยต่อคนไข้ทุกคนในลักษณะนี้เสมอไป นี่เป็นสัญญาณที่ดีใช่ไหม “ขอบคุณค่ะ” นลินดาตอบรับ “ถ้าคุณหมอมาอีก รบกวนแจ้งด้วยนะคะ” เธออยากจะเจอเขา อยากจะพูดคุยกับเขาอีกสักเล็กน้อย แม้ว่าเธอจะรู้ว่าเวลาของเขาถูกจำกัด แต่การได้เห็นรอยยิ้มบางๆ หรือได้ยินเสียงทุ้มนุ่มของเขา ก็เพียงพอที่จะทำให้วันของเธอสดใสขึ้นได้มาก วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า นลินดาใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับการดูแลคุณอา สลับกับการแอบมองหาภาคินัยอยู่ตามมุมต่างๆ ของโรงพยาบาล บางครั้งเธอก็เห็นเขาเดินสวนไปมาอย่างรวดเร็ว บางครั้งก็เห็นเขาอยู่ในห้องตรวจที่เต็มไปด้วยผู้คน ความเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานของเขาเป็นสิ่งที่เธอสัมผัสได้ แต่ก็ไม่อาจละสายตาจากเขาไปได้เลย “นลินดา” เสียงเรียกชื่อของเธอดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้นลินดาหันไปมองอย่างรวดเร็ว เธอพบกับภาคินัยยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าของเขาดูอ่อนเพลียเล็กน้อยจากการทำงาน แต่ก็ยังคงหล่อเหลาเช่นเคย “มาเยี่ยมคุณอาเหรอ” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ “ค่ะคุณหมอ” นลินดาตอบรับ พยายามเก็บอาการตื่นเต้นที่กำลังจะทะลักออกมา “วันนี้คุณอาอาการดีขึ้นมากเลยค่ะ” “ดีแล้ว” ภาคินัยพยักหน้า “พักผ่อนเยอะๆ นะครับ” เขาพูดพร้อมกับมองไปที่ผู้ป่วยในห้อง “ผมเพิ่งตรวจเสร็จเมื่อสักครู่นี้เอง” “คุณหมอคงเหนื่อยมากเลยนะคะ” นลินดาเอ่ยอย่างเป็นห่วง “อย่าลืมพักผ่อนนะคะ” ภาคินัยหันกลับมามองนลินดา “ขอบคุณที่เป็นห่วงครับ” คำพูดนั้นฟังดูธรรมดา แต่กลับทำให้หัวใจของนลินดาเต้นแรงขึ้นกว่าเดิม “แล้ววันเสาร์นี้… สะดวกไหม” เขาถามต่อ “สะดวกค่ะ” นลินดารีบตอบ “ฉันรอคุณหมออยู่นะคะ” “ดี” ภาคินัยยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ค่อยได้เห็นจากเขา “แล้วเจอกัน” เขาพูดจบก็ผายมือให้เธอเดินเข้าไปในห้องก่อน เมื่อภาคินัยเดินจากไป นลินดาก็ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นสักพัก พลางยกมือขึ้นมาแตะที่หน้าอกของตัวเอง หัวใจของเธอกำลังเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก การที่เขาเอ่ยถามเรื่องวันเสาร์อย่างเป็นธรรมชาติแบบนี้ ทำให้นลินดาอดคิดไม่ได้ว่า หรือว่าเขาจะรู้สึกอะไรบางอย่างกับเธอเช่นกัน “นลินดา… เป็นอะไรไป” เสียงของคุณอาดังขึ้น ทำให้นลินดาหลุดจากภวังค์ “หน้าแดงเชียวนะ” “เปล่าค่ะคุณอา” นลินดารีบแก้ตัว “แค่อากาศร้อนนิดหน่อยค่ะ” คุณอายิ้มอย่างรู้ทัน “แน่ใจนะ” เขาล้อเลียน “หรือว่าเจอคุณหมอหล่อๆ แล้วใจหวามไหว” นลินดายิ่งหน้าแดงเข้าไปใหญ่ “คุณอาพูดอะไรคะ” “ก็เห็นอยู่ว่าเวลาเธอเจอคุณหมอภาคินัย เธอก็มีอาการแปลกๆ” คุณอาหัวเราะเบาๆ “ตาแป๋วเชียว” “คุณอา!” นลินดาประท้วง “หนูแค่ชื่นชมเขาในฐานะคุณหมอเก่งๆ คนหนึ่งเท่านั้นเองค่ะ” “อ๋อ… เหรอ” คุณอาทำเสียงยาว “ถ้าอย่างนั้น ก็ดีแล้ว” นลินดารู้สึกอึดอัดเล็กน้อยที่ถูกคุณอาทักแบบนี้ แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าหากความรู้สึกของเธอมีโอกาสได้พัฒนาไปมากกว่านี้จริงๆ ก็คงจะดีไม่น้อย ช่วงบ่ายของวันเสาร์ นลินดาแต่งตัวอย่างดี เธอเลือกเดรสสีฟ้าอ่อนที่ดูเรียบหรูและสะอาดตา ผมยาวของเธอก็ปล่อยสยายอย่างเป็นธรรมชาติ เธอมั่นใจว่าเธอพร้อมแล้วสำหรับการนัดหมายครั้งแรกกับภาคินัย เมื่อถึงเวลานัดหมาย นลินดาก็เดินทางมาถึงร้านอาหารที่ภาคินัยแนะนำไว้ เป็นร้านอาหารอิตาเลียนบรรยากาศดี วิวสวยงามอยู่บนชั้นสูงของตึกแห่งหนึ่ง นลินดาก้าวเข้าไปในร้าน พนักงานต้อนรับก็เข้ามาสอบถาม “มีจองไว้ไหมคะ” “มีค่ะ สำหรับคุณภาคินัยครับ” นลินดาตอบ “เชิญด้านนี้ค่ะ” พนักงานพาเธอไปยังโต๊ะที่มุมร้าน ซึ่งมีชายหนุ่มร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตานั่งรออยู่แล้ว “คุณนลินดาใช่ไหมครับ” ภาคินัยลุกขึ้นยืน ใบหน้าของเขาดูผ่อนคลายกว่าตอนอยู่ที่โรงพยาบาลมากนัก “ค่ะ คุณหมอ” นลินดายิ้มกว้าง “คุณหมอ… ดูไม่เหมือนหมอเลยค่ะ” ภาคินัยหัวเราะเบาๆ “ผมก็เป็นคนธรรมดาครับคุณนลินดา” เขาผายมือให้เธอ “นั่งก่อนครับ” ทั้งสองนั่งลงที่โต๊ะอาหาร นลินดาสังเกตเห็นว่าภาคินัยดูเป็นธรรมชาติและผ่อนคลายมากกว่าตอนอยู่ที่โรงพยาบาลอย่างเห็นได้ชัด การสนทนาของทั้งสองดำเนินไปอย่างราบรื่น พวกเขาพูดคุยเรื่องทั่วไป เรื่องงานอดิเรก เรื่องหนังสือที่ชอบ และเรื่องภาพยนตร์ที่เคยดู “ผมไม่ค่อยมีเวลาได้มาทานอาหารแบบนี้บ่อยนัก” ภาคินัยกล่าวขณะที่อาหารกำลังถูกเสิร์ฟ “ส่วนใหญ่ก็จะอยู่แต่ในโรงพยาบาล” “เข้าใจเลยค่ะ” นลินดาตอบ “งานของคุณหมอหนักมาก” “แต่การได้มาคุยกับคุณนลินดาแบบนี้… ก็ทำให้ผมรู้สึกดี” ภาคินัยเงยหน้าขึ้นมองนลินดา “เหมือนได้พักผ่อน” คำพูดของเขาทำให้นลินดาใจเต้นแรงอีกครั้ง เธอรู้สึกได้ว่าบรรยากาศระหว่างทั้งสองกำลังเปลี่ยนแปลงไป จากความสัมพันธ์ระหว่างคุณหมอกับญาติผู้ป่วย กลายเป็นความรู้สึกที่ซับซ้อนและลึกซึ้งกว่าเดิม