ใบหน้าของนลินดาซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้ยินคำตอบรับจากภาคินัย ความจริงที่ว่าเขากำลังจะแต่งงานกับคนอื่นในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า มันเหมือนสายฟ้าฟาดกลางแดดเปรี้ยงที่ทำให้เธอแทบจะยืนไม่ไหว ความรู้สึกหลากหลายประดังเข้ามา ทั้งความผิดหวัง ความเสียใจ และความรู้สึกที่ว่าเธอได้ก้าวเข้าไปในพื้นที่ที่ไม่ควรจะก้าวเข้าไป “คุณหมอ… เอ่อ… คุณภาคินัยคะ” นลินดาพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าภายในใจจะแหลกสลายไปแล้วก็ตาม “ฉัน… ขอโทษด้วยนะคะที่ถามเรื่องส่วนตัวของคุณ” ภาคินัยมองนลินดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ เขาเห็นความเจ็บปวดที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาของเธอ “ไม่เป็นไรครับนลินดา” เขาตอบเสียงนุ่ม “ผมเข้าใจ” “เข้าใจ… ว่าฉันไม่ควรยุ่งเรื่องของคุณ” นลินดาพูดต่อ พยายามกลั้นน้ำตา “ฉัน… แค่… รู้สึกดีกับคุณ” คำสารภาพนั้นหลุดออกจากปากเธอไปโดยไม่ทันตั้งตัว ภาคินัยนิ่งอึ้งไปอีกครั้ง เขาไม่เคยคิดว่านลินดาจะรู้สึกแบบนี้กับเขา และยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่เคยคิดว่าเธอจะกล้าบอกความรู้สึกของเธอออกมาตรงๆ “นลินดา…” ภาคินัยเอ่ยชื่อเธออีกครั้ง คราวนี้มีความลังเลและความหนักอึ้งในน้ำเสียง “ผม… ผมเองก็รู้สึกดีกับคุณเหมือนกัน” คำพูดนั้นทำให้นลินดาเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตกใจระคนดีใจ “จริงๆ เหรอคะ” ภาคินัยพยักหน้า “จริงๆ ครับ” เขากล่าวต่อ “แต่… คุณก็รู้ว่าสถานการณ์ของผมเป็นยังไง” นลินดาพยักหน้าช้าๆ เธอรู้ดี ความจริงที่ว่าภาคินัยมีคู่หมั้นอยู่แล้ว มันเป็นกำแพงที่สูงเกินกว่าที่เธอจะข้ามผ่านไปได้ “ฉัน… เข้าใจค่ะ” นลินดาพูดเสียงแผ่วเบา “ขอโทษที่ทำให้คุณลำบากใจนะคะ” “ไม่เลยครับ” ภาคินัยรีบปฏิเสธ “ผม… ผมแค่ไม่อยากให้คุณเสียใจ” “ฉันก็ไม่อยากให้คุณลำบากใจเหมือนกันค่ะ” นลินดาตอบ “เรื่องนี้… คงเป็นความลับของเราใช่ไหมคะ” ภาคินัยพยักหน้า “ใช่ครับ… เป็นความลับของเรา” หลังจากวันนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างนลินดาและภาคินัยก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด พวกเขายังคงพูดคุยกันอยู่บ้าง แต่บทสนทนาส่วนใหญ่ก็กลับไปเป็นเรื่องงาน เรื่องอาการของคุณอา หรือเรื่องทั่วไปที่ไม่เกี่ยวข้องกันอย่างลึกซึ้ง นลินดาพยายามทำตัวให้เข้มแข็ง พยายามจะลืมความรู้สึกที่เธอมีต่อภาคินัย แต่ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น “คุณอาคะ” นลินดาเอ่ยขึ้นขณะที่กำลังป้อนข้าวให้คุณอา “หนู… รู้สึกไม่สบายใจเลยค่ะ” “เป็นอะไรไปลูก” คุณอาถามด้วยความเป็นห่วง “หน้าตาดูไม่ค่อยดีเลยนะ” “หนู… อาจจะต้องกลับไปทำงานที่ต่างจังหวัดสักพักค่ะคุณอา” นลินดาตัดสินใจ “หนูคิดว่า… การอยู่ห่างๆ คุณภาคินัย อาจจะทำให้หนูทำใจได้ง่ายขึ้น” คุณอาพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ถ้าเป็นสิ่งที่ลูกคิดว่าดีที่สุด… คุณอาก็สนับสนุนนะ” การตัดสินใจของนลินดา ทำให้ภาคินัยรู้สึกเสียใจไม่น้อย เขาได้รับข้อความจากเธอ แจ้งความประสงค์ที่จะขอลาพักงานเพื่อไปจัดการเรื่องส่วนตัวที่ต่างจังหวัด “คุณนลินดา… จะไปจริงๆ เหรอครับ” ภาคินัยส่งข้อความมาหาเธอ “ผม… ยังไม่ได้บอกลาคุณเลยนะครับ” “ฉันก็เหมือนกันค่ะ” นลินดาตอบ “แต่… ฉันคิดว่านี่เป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเราทั้งคู่ค่ะ” “ผม… จะคิดถึงคุณนะครับ” ภาคินัยส่งข้อความสุดท้ายมา นลินดาอ่านข้อความนั้นแล้วก็ปาดน้ำตา เธอรู้ว่าเธอต้องเข้มแข็ง การจากลาครั้งนี้ อาจจะเป็นการจากลาที่ยาวนานที่สุดก็เป็นได้ เมื่อนลินดาเดินทางไปถึงต่างจังหวัด เธอใช้ชีวิตอย่างเงียบๆ เธอทุ่มเทเวลาให้กับงานที่เธอรัก พยายามจะลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่กรุงเทพฯ แต่ในทุกค่ำคืน ความคิดถึงภาคินัยก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ วันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังนั่งทำงานอยู่ เธอก็ได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาลแห่งหนึ่งในจังหวัดที่เธออยู่ “สวัสดีค่ะ คุณนลินดา” เสียงปลายสายเอ่ยขึ้น “ดิฉันชื่อ… พยาบาลอรทัยค่ะ เป็นพยาบาลอยู่ที่โรงพยาบาล… ค่ะ” นลินดาขมวดคิ้ว “มีอะไรหรือคะ” “คือ… คุณหมอภาคินัย… เกิดอุบัติเหตุค่ะ” พยาบาลอรทัยกล่าวเสียงเครือ “ตอนนี้… รักษาตัวอยู่ที่นี่ค่ะ” หัวใจของนลินดาแทบจะหยุดเต้น “อะไรนะคะ!” เธออุทานออกมาด้วยความตกใจ “คุณหมอ… เป็นอะไรมากไหมคะ!” “ตอนนี้… คุณหมออาการ… ยังไม่คงที่ค่ะ” พยาบาลอรทัยตอบเสียงสั่น “ทางโรงพยาบาล… ต้องการติดต่อญาติของคุณหมอ… แต่เราไม่สามารถติดต่อได้เลยค่ะ… ดิฉัน… จึงอยากจะขอความช่วยเหลือจากคุณนลินดา… เนื่องจากคุณหมอเคย… ให้เบอร์ของคุณไว้ค่ะ” นลินดาแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี ความสัมพันธ์ที่เธอพยายามจะตัดใจ มันกลับเข้ามาอีกครั้งในสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด “ฉัน… ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ” นลินดาตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว “ฉันจะรีบไปค่ะ” เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปจะเป็นอย่างไร แต่ในวินาทีนั้น เธอรู้เพียงสิ่งเดียว คือ เธอไม่สามารถทิ้งภาคินัยไปได้อีกแล้ว