เมื่อธาม เมขลา และรดามาถึงโรงพยาบาล พวกเขาก็รีบตรงไปยังแผนกต้อนรับทันที ธามแจ้งชื่อของเขาและบอกว่ามีคนโทรมาแจ้งเรื่องด่วน พยาบาลสาวคนหนึ่งรีบเข้ามาหาพวกเขา "คุณธามใช่ไหมคะ" เธอถาม "เชิญตามดิฉันมาเลยค่ะ" ทั้งสามคนเดินตามพยาบาลสาวไปยังห้องห้องหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่มุมสงบของโรงพยาบาล ธามรู้สึกใจเต้นแรง เขาไม่รู้ว่าใครรอเขาอยู่ที่นั่น เมื่อเปิดประตูเข้าไป ธามก็เห็นชายคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย เขาเป็นชายสูงวัย ใบหน้าดูอ่อนแรง แต่แววตาฉายประกายบางอย่างที่ธามคุ้นเคย "พ่อ..." ธามเอ่ยเสียงสั่น ชายสูงวัยคนนั้นคือพ่อของธาม ซึ่งเขาไม่เคยพบเจอมาก่อนเลย เขาถูกทิ้งให้ไปอยู่กับแม่ที่ต่างจังหวัดตั้งแต่เด็ก และแม่ก็ไม่เคยเล่าเรื่องพ่อให้ฟังเลย "ลูก... ลูกมาแล้ว" พ่อของธามพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เมขลาและรดา ยืนมองเหตุการณ์ด้วยความประหลาดใจ พวกเขาไม่รู้มาก่อนเลยว่าธามมีพ่อ "พ่อ... ทำไมพ่อถึง..." ธามเดินเข้าไปใกล้เตียงผู้ป่วย "พ่อป่วยหนักมาก" พ่อของธามกล่าว "หมอบอกว่าพ่อมีเวลาอีกไม่นาน" "แล้วทำไมพ่อไม่เคยติดต่อผมมาก่อนเลย" ธามถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ "พ่อ... พ่อไม่กล้า" พ่อของธามตอบ "พ่อรู้ว่าแม่ของลูกไม่ชอบพ่อ และพ่อก็ไม่อยากจะทำให้ลูกต้องลำบาก" "พ่อกำลังพูดเรื่องอะไรครับ" ธามสับสน "พ่อ... พ่อมีเรื่องที่ต้องบอกลูก" พ่อของธามมองไปที่เมขลาและรดา "และเรื่องนี้... เกี่ยวข้องกับเมขลาด้วย" เมขลาถึงกับผงะ "เกี่ยวกับหนูเหรอคะ" "ใช่" พ่อของธามพยักหน้า "เมขลา... เธอคือลูกสาวของพ่อ" สิ้นคำพูดนั้น โลกทั้งใบของเมขลาก็เหมือนจะหยุดหมุน เธออ้าปากค้าง ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้เลย "อะไรนะคะ!" รดาอุทานด้วยความตกใจ ธามเองก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน เขาหันไปมองเมขลา แล้วหันกลับมามองพ่อของเขา "พ่อหมายความว่ายังไงครับ" "พ่อ... พ่อกับแม่ของเมขลาเคยรักกัน" พ่อของธามอธิบาย "แต่ตอนนั้นพ่อยังเด็กมาก ยังไม่พร้อมที่จะรับผิดชอบอะไร พ่อเลยตัดสินใจปล่อยมือ" "แต่... แต่แม่หนู..." เมขลาพยายามจะพูด แต่ก็พูดไม่ออก "แม่ของเมขลา... เธอเสียชีวิตไปนานแล้ว" พ่อของธามกล่าว "ก่อนที่พ่อจะมาป่วยหนัก" น้ำตาไหลอาบแก้มของเมขลา เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับเธอ "ทำไม... ทำไมแม่ถึงไม่เคยบอกหนูเลย" เมขลาถามด้วยน้ำเสียงสะอื้น "แม่ของเธอ... อาจจะอยากปกป้องเธอ" พ่อของธามกล่าว "หรืออาจจะ... ไม่เคยให้อภัยพ่อ" ธามมองเมขลาด้วยความเห็นใจ เขาก็ไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเหมือนกัน "พ่อ... พ่อขอโทษนะเมขลา" พ่อของธามพูด "ที่ทำให้ลูกต้องเสียใจ" เมขลาค่อยๆ เดินเข้าไปหาเตียงผู้ป่วย เธอทรุดตัวลงข้างเตียง และจับมือของพ่อเธอไว้ "หนู... หนูไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆ ค่ะ" เมขลาพูด "แต่... หนูดีใจที่คุณพ่อมาบอกความจริง" "ลูก... ลูกให้อภัยพ่อนะ" พ่อของธามถาม เมขลายิ้มทั้งน้ำตา "ค่ะพ่อ หนูให้อภัย" ธามเดินเข้าไปกอดเมขลาแน่น "ไม่เป็นไรนะเมขลา" เขาพูดปลอบ "เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน" รดาเองก็เข้ามาโอบไหล่เมขลา "ใช่แล้วเมขลา" เธอพูด "เราอยู่ตรงนี้เสมอ" ในขณะที่เมขลากำลังโอบกอดพ่อของเธอที่เพิ่งได้พบเจอ ธามก็มองไปที่ใบหน้าของเธอ เขารู้สึกถึงความผูกพันบางอย่างที่เชื่อมโยงพวกเขาทั้งสองคนเข้าไว้ด้วยกัน ไม่ใช่แค่ในฐานะเพื่อน แต่ในฐานะ... พี่น้อง เขาไม่เคยคิดเลยว่าโชคชะตาจะเล่นตลกกับพวกเขาได้ถึงขนาดนี้ ความจริงที่ถูกซ่อนเร้นมานาน ได้ถูกเปิดเผยออกมาในที่สุด และมันก็ได้เปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่างไปตลอดกาล