"เราต้องหาข้อมูลเกี่ยวกับทนายสมศักดิ์ให้เร็วที่สุด" ธามกล่าวพลางเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา "ผมจะลองค้นหาในอินเทอร์เน็ตดู" "แต่บ้านหลังนี้ค่อนข้างห่างไกลจากตัวเมือง" รดาเอ่ย "สัญญาณโทรศัพท์อาจจะไม่ค่อยดีนัก" "ไม่เป็นไร" ธามตอบ "ผมจะลองดู" เมขลาหยิบสมุดบันทึกของแม่ขึ้นมาอีกครั้ง เธอพลิกดูหน้ากระดาษอย่างละเอียด เผื่อจะมีข้อมูลเพิ่มเติมที่เธออาจจะมองข้ามไป "ในบันทึกของแม่... มีการกล่าวถึงชื่อของทนายสมศักดิ์หลายครั้งค่ะ" เมขลาบอก "แม่ดูเหมือนจะปรึกษาเขาเกี่ยวกับการจัดการทรัพย์สิน และเรื่องการดูแลหนูหลังจากที่แม่จากไป" "แสดงว่าแม่ของคุณไว้ใจเขามาก" พ่อของธามกล่าว "ถ้าเราพบเขา เขาจะสามารถให้คำแนะนำที่ดีแก่เราได้อย่างแน่นอน" ธามก้มหน้าก้มตาพิมพ์ข้อความค้นหาลงบนโทรศัพท์มือถือ "สำนักงานกฎหมายอาทิมาน... ทนายสมศักดิ์..." เขาพึมพำ "เจอแล้วครับ" ธามเงยหน้าขึ้นมา "มีสำนักงานกฎหมายอาทิมานจริงๆ และมีชื่อของนายสมศักดิ์ ทนายความอาวุโสอยู่ด้วย" "แล้วที่อยู่ล่ะ" เมขลาถามอย่างกระตือรือร้น "อยู่ที่ใจกลางเมืองเลยครับ" ธามตอบ "ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นทนายที่มีชื่อเสียงพอสมควร" "ดีเลย" รดาตบมือเบาๆ "อย่างน้อยเราก็รู้ว่าจะไปหาใคร" "แต่ก่อนที่เราจะไปเจอทนายสมศักดิ์" พ่อของธามกล่าว "ผมคิดว่าเราควรจะจัดการกับเอกสารพวกนี้ให้เรียบร้อยก่อน" "ท่านพ่อหมายถึงยังไงครับ" ธามถาม "เอกสารพวกนี้มีค่ามาก" พ่อของธามอธิบาย "มันเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะช่วยกอบกู้ชื่อเสียงของผม และเปิดโปงความจริงทั้งหมด" ท่านมองไปที่เมขลา "แต่ก็เป็นอันตรายอย่างมากเช่นกัน ถ้าหากท่านประธานชาญชัยรู้ว่าเราเจอเอกสารพวกนี้แล้ว" "หนูเข้าใจค่ะ" เมขลาพยักหน้า "เราควรจะเก็บมันไว้ในที่ที่ปลอดภัยที่สุด" "เราจะกลับไปที่บ้านของธาม" ธามตัดสินใจ "ที่นั่นมีเซฟรูมที่เราสามารถเก็บเอกสารสำคัญไว้ได้" "แล้วเราจะไปสำนักงานทนายสมศักดิ์เมื่อไหร่คะ" เมขลาถาม "พรุ่งนี้เช้า" ธามตอบ "เราจะไปที่นั่นทันทีหลังจากที่เราจัดการเรื่องเอกสารเสร็จ" ทั้งสามคนช่วยกันรวบรวมเอกสารและสมุดบันทึกของแม่เมขลา เก็บใส่กล่องใบเดิมอย่างระมัดระวัง พวกเขารู้ดีว่าสิ่งที่อยู่ในกล่องใบนี้มีความหมายมากกว่าทรัพย์สินใดๆ ขณะที่พวกเขากำลังจะออกจากห้องใต้ถุนบ้าน เมขลาก็เหลือบไปเห็นรูปถ่ายเก่าๆ ใบหนึ่งวางอยู่บนชั้นไม้ที่เต็มไปด้วยฝุ่น "รูปนี้..." เมขลาหยิบรูปขึ้นมาดู มันเป็นรูปของแม่เธอกับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง กำลังยืนยิ้มอยู่ข้างๆ กัน "นี่คือใครคะ" เมขลาถามพ่อของธาม พ่อของธามมองรูปนั้น แล้วถอนหายใจเบาๆ "นั่นคือคุณหญิงอรทัย ภรรยาของท่านประธานชาญชัย" "คุณหญิงอรทัย?" เมขลาทวนคำด้วยความแปลกใจ "แต่... ท่านประธานชาญชัยบอกว่าท่านไม่มีภรรยา" "นั่นคือเรื่องที่เขาโกหก" พ่อของธามกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ขมขื่น "คุณหญิงอรทัยเป็นภรรยาของเขาจริงๆ และเธอเป็นคนที่ฉลาดและแข็งแกร่งมาก" "แล้วทำไม... ทำไมท่านประธานถึงบอกว่าท่านไม่มีภรรยา" รดาถาม "เพราะเธอเป็นอุปสรรคต่อแผนการของเขา" พ่อของธามอธิบาย "คุณหญิงอรทัยรู้ความจริงเกี่ยวกับแผนการทุจริตของสามี และเธอพยายามจะขัดขวางเขา" "แล้วเกิดอะไรขึ้นกับเธอคะ" เมขลาถามด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี "เธอเสียชีวิตอย่างกะทันหัน" พ่อของธามตอบ "ในอุบัติเหตุที่น่าสงสัย... ซึ่งเกิดขึ้นหลังจากที่เธอขู่ว่าจะเปิดโปงสามีของเธอ" เมขลาตัวสั่นสะท้าน เธอรู้สึกถึงความโหดร้ายและความอยุติธรรมที่เกิดขึ้นกับแม่ของเธอ และกับคุณหญิงอรทัย "แม่ของหนู... คงจะรู้เรื่องคุณหญิงอรทัยด้วย" เมขลาบอก "นั่นอาจจะเป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่แม่ของหนูตัดสินใจเก็บหลักฐานไว้" "ความจริงมันน่ากลัวกว่าที่เราคิด" ธามกล่าว "ดูเหมือนว่าท่านประธานชาญชัยจะทำทุกอย่างเพื่อปกปิดความผิดของตัวเอง" "และตอนนี้... พวกเราคือคนที่จะต้องเผชิญหน้ากับมัน" พ่อของธามกล่าวเสริม เมขลาเก็บรูปถ่ายนั้นไว้อย่างดี เธอรู้สึกถึงความผูกพันบางอย่างกับผู้หญิงในรูป เธอไม่ใช่คนเดียวที่ต่อสู้กับความอยุติธรรมนี้ เมื่อพวกเขากลับมาถึงบ้านของธาม พวกเขาก็รีบจัดการนำเอกสารทั้งหมดไปเก็บไว้ในเซฟรูมอย่างแน่นหนา ธามตรวจสอบความปลอดภัยของเซฟรูมอย่างละเอียดอีกครั้ง "เรียบร้อยครับ" ธามหันมาบอกทุกคน "เอกสารพวกนี้จะปลอดภัยที่นี่" "ขอบคุณมากนะธาม" เมขลาเอ่ย "ถ้าไม่มีเธอ... เราคงไม่สามารถหาหลักฐานพวกนี้เจอแน่ๆ" "ผมก็แค่อยากช่วย" ธามตอบ "ผมอยากให้ความจริงปรากฏ และอยากเห็นคนผิดได้รับโทษ" รดาเข้ามาสวมกอดเมขลา "พรุ่งนี้ทุกอย่างจะดีขึ้นนะเมขลา" เมขลายิ้มบางๆ เธอรู้สึกขอบคุณสำหรับกำลังใจของเพื่อนๆ และความกล้าหาญของคนที่เธอรัก เช้าวันรุ่งขึ้น อากาศสดชื่นกว่าเมื่อวาน เมขลา ธาม และรดา นั่งรถคันเดียวกันมุ่งหน้าไปยังสำนักงานกฎหมายอาทิมาน พวกเขารู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของสิ่งที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของพวกเขาไปตลอดกาล