"ผมกลัวว่าถ้าผมบอกเธอ เธอจะกังวลมากเกินไป ผมไม่อยากให้เธอต้องมาแบกรับเรื่องปวดหัวแบบนี้" ธามกล่าวเสียงแผ่ว เขารู้ดีว่าคำแก้ตัวนี้อาจฟังดูไม่สมเหตุสมผลนัก แต่เขาก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรให้ดีกว่านี้ "และพ่อผม... ท่านเข้มงวดมาก การเจรจาธุรกิจครั้งนี้สำคัญกับตระกูลเรามาก ผมต้องทำให้สำเร็จ ผมเลยเลือกที่จะเก็บเรื่องนี้ไว้ก่อน" เมขลาเงียบไป เธอพยายามประมวลผลทุกคำพูดของธาม ความสับสนในใจค่อยๆ คลี่คลายลง แต่ความรู้สึกน้อยใจและผิดหวังยังคงค้างอยู่ "แล้ว... แล้วคุณชาญเขาไปรู้เรื่องนี้มาจากไหนคะ" "คุณชาญเป็นคนใกล้ชิดกับครอบครัวผมมานาน เขาอยู่ในเหตุการณ์การเจรจาครั้งนี้ด้วย" ธามตอบ "ผมคิดว่าคงเป็นเพราะความหวังดีของเขา ที่อยากจะให้คุณรู้เรื่องก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป" "หวังดีเหรอคะ" เมขลาพึมพำ "แต่การที่เขามาบอกฉันในลักษณะนั้น มันทำให้ฉันเจ็บปวดมากนะคะ" "ผมเข้าใจครับ" ธามถอนหายใจ "ผมจะคุยกับคุณชาญเรื่องนี้ให้ ผมจะขอโทษคุณอีกครั้งนะเมขลา สำหรับทุกอย่างที่เกิดขึ้น ผมขอโทษที่ทำให้เธอต้องเสียใจและสับสน" "แล้ว... แล้วคุณจะกลับมาเมื่อไหร่คะ" เมขลาถาม เสียงของเธอเริ่มอ่อนลง ความหวังเล็กๆ เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ "พรุ่งนี้ครับ ผมจะรีบกลับไปหาเธอทันทีที่เราเดินทางถึง" ธามตอบ น้ำเสียงของเขาอบอุ่นขึ้น "ผมอยากจะเจอเธอ อยากจะอธิบายทุกอย่างให้เธอฟังด้วยตัวเอง" "ฉัน... ฉันรอคุณอยู่นะคะ" เมขลาบอก "ขอบคุณครับที่ยังรอผม" ธามกล่าว "ดูแลตัวเองดีๆ นะครับ" "ค่ะ" บทสนทนาสิ้นสุดลง เมขลากำโทรศัพท์แน่น หัวใจของเธอเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก คำโกหกที่ซับซ้อน เรื่องราวที่บิดเบี้ยวทุกอย่างเริ่มคลี่คลายลงแล้ว เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วง สวยงามราวกับภาพวาด "เธอพูดกับเขาแล้วใช่ไหม" รดาเดินเข้ามาในห้อง เห็นเมขลากำลังนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา เมขลาพยักหน้า "เขาบอกว่าเขาไม่ได้จะแต่งงานจริงๆ เขาถูกบังคับ เขาบอกว่าเขาจะกลับมาพรุ่งนี้" "จริงเหรอ" รดาตาเป็นประกาย "ดีใจด้วยนะเมขลา ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณธามต้องไม่ทำแบบนั้น" "แต่ฉันก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี" เมขลาพูด "ทำไมเขาถึงต้องโกหกฉันด้วย" "เขาบอกว่าเขาไม่อยากให้เธอเป็นกังวล" รดาอธิบาย "บางทีเขาอาจจะมีเหตุผลของเขาจริงๆ ก็ได้นะ" "ฉันก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น" เมขลาถอนหายใจ "ฉันเหนื่อยเหลือเกินกับการคิดมาก" "เอาเถอะ" รดาเดินเข้ามาโอบไหล่เพื่อน "อย่างน้อยที่สุด ตอนนี้เธอก็รู้ความจริงแล้ว พรุ่งนี้เขาก็จะกลับมาแล้ว พักผ่อนเถอะนะ" เมขลาพยักหน้า เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก แต่ในใจก็ยังมีความกังวลเล็กๆ แฝงอยู่ เธอหวังว่าความจริงที่ธามบอกจะเป็นทั้งหมด และหวังว่าความรักของพวกเขาทั้งคู่จะแข็งแกร่งพอที่จะผ่านพ้นอุปสรรคครั้งนี้ไปได้ คืนนั้น เมขลาหลับไปได้ไม่นานนัก ภาพของธามที่กำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงอื่นยังคงติดอยู่ในหัวเธอซ้ำๆ แม้ว่าเขาจะบอกว่ามันไม่จริง แต่มันก็ยากที่จะลบล้างความรู้สึกที่เกิดขึ้นไปได้ เช้าวันรุ่งขึ้น เมขลาตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นกว่าเมื่อวาน เธอตัดสินใจจะเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการกลับมาของธาม เธอเลือกชุดที่เธอคิดว่าดูดีที่สุด และเตรียมหาเรื่องที่จะคุยกับเขาเมื่อเขามาถึง "เธอจะไปรอเขาที่สนามบินไหม" รดาถามขณะที่ทั้งสองกำลังทานอาหารเช้า "ฉันคิดว่าจะไป" เมขลาตอบ "ฉันอยากเจอเขาเร็วที่สุด" "โอเค" รดาพยักหน้า "ฉันไปด้วย" เมื่อไปถึงสนามบิน เมขลารู้สึกประหม่าอย่างเห็นได้ชัด หัวใจของเธอเต้นแรงทุกครั้งที่เห็นผู้คนเดินออกมาจากประตู เธอสอดส่ายสายตาไปรอบๆ มองหาใบหน้าคุ้นเคย "เมขลา!" เสียงเรียกดังมาจากด้านหลัง เมขลาหันไปมอง เห็นธามยืนอยู่ตรงนั้น รอยยิ้มกว้างประดับบนใบหน้า เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแล็คสีเข้ม ดูดีกว่าทุกครั้งที่เธอเคยเห็น "คุณกลับมาแล้ว" เมขลาเดินเข้าไปหาเขา โผเข้ากอดเขาแน่น ธามกอดเธอตอบอย่างอบอุ่น "ผมกลับมาแล้วครับ" "ฉันดีใจจัง" เมขลาพูดขณะที่ผละออกจากอ้อมกอดของเขา "ฉันคิดถึงคุณมาก" "ผมก็คิดถึงเธอมากเช่นกัน" ธามตอบ มองเข้าไปในดวงตาของเธอ "ขอโทษอีกครั้งนะเมขลา ที่ทำให้เธอต้องเป็นห่วง" "ไม่เป็นไรค่ะ" เมขลาตอบ "ตอนนี้ทุกอย่างก็โอเคแล้ว" "ผมอยากจะพาเธอไปทานข้าวเย็นวันนี้" ธามกล่าว "มีเรื่องอยากจะเล่าให้เธอฟังอีกเยอะเลย" "ได้ค่ะ" เมขลาตอบอย่างยินดี ขณะที่ทั้งสองกำลังจะเดินออกไปจากสนามบิน สายตาของเมขลาเหลือบไปเห็นใบหน้าคุ้นเคยที่กำลังเดินออกมาจากผู้โดยสารขาเข้า เธอชะงักไปทันที "คุณชาญ!" เมขลาอุทาน คุณชาญเดินเข้ามาหาทั้งสองด้วยรอยยิ้ม "คุณธาม คุณเมขลา ผมดีใจที่ได้เจอพวกคุณอีกครั้ง" "คุณมาทำอะไรที่นี่ครับ" ธามถามอย่างไม่พอใจนัก "ผมเพิ่งเสร็จธุระที่นี่น่ะครับ" คุณชาญตอบ "ผมตั้งใจจะกลับมาพร้อมคุณธามเลย" เมขลาหันไปมองธาม เห็นสีหน้าของเขาที่เปลี่ยนไป ดวงตาฉายแววไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด "แล้ว... แล้วเรื่องที่ฉันได้ยินมาล่ะคะ" เธอถามคุณชาญ "คุณเป็นคนบอกฉันเองใช่ไหม" คุณชาญยิ้ม "ผมแค่หวังดีกับคุณเมขลาครับ ผมคิดว่าคุณควรรู้เรื่องนี้ก่อน" "คุณชาญครับ" ธามกล่าวเสียงเย็น "ผมคิดว่าเราควรจะคุยกันเรื่องนี้ให้เคลียร์" คุณชาญยักไหล่ "ผมก็พร้อมเสมอครับ" เมขลามองไปที่ธาม แล้วหันไปมองคุณชาญ รู้สึกถึงความตึงเครียดที่คุกรุ่นอยู่รอบตัวเธอ เธอไม่แน่ใจว่าจริงๆ แล้วใครกำลังพูดความจริง