หลังจากวันที่ชายร่างท้วมถูกจับกุม โลกของคณินและรินรดาเหมือนจะกลับมาสงบอีกครั้ง แต่ความสงบนั้นกลับแฝงไว้ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนและไม่แน่นอน รินรดาได้เก็บข้าวของและย้ายออกจากคอนโดมิเนียมของเธอไป เธอเลือกที่จะไปพักที่บ้านญาติในต่างจังหวัด โดยไม่ได้บอกคณินล่วงหน้า เธอรู้ดีว่าเธอต้องการเวลาและพื้นที่ เพื่อทบทวนทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น ส่วนคณิน หลังจากเหตุการณ์ในห้องทำงาน เขาก็ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการสะสางคดีที่เกี่ยวข้องกับชายร่างท้วม และการฟื้นฟูชื่อเสียงของบริษัท เขาพบว่าการต่อสู้กับศัตรูที่มองเห็นได้นั้นง่ายกว่าการต่อสู้กับความรู้สึกที่สับสนในใจของตัวเอง หลายสัปดาห์ผ่านไป ข่าวคราวของคณินและรินรดาแทบจะเงียบหายไปจากหน้าสื่อ จนกระทั่งวันหนึ่ง มีข่าวลือแพร่สะพัดออกมาว่าคณินกำลังจะเข้าพิธีหมั้นกับทายาทของตระกูลนักธุรกิจชื่อดังอีกตระกูลหนึ่ง ข่าวนี้ไปถึงหูรินรดาโดยบังเอิญ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา เธอรู้ว่าเธอไม่ควรจะรู้สึกอะไร เพราะเธอเป็นคนเลือกที่จะจากมาเอง แต่หัวใจของเธอกลับปวดร้าวอย่างบอกไม่ถูก ในที่สุด รินรดาก็ตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่คาดคิด เธอเดินทางกลับกรุงเทพฯ โดยไม่บอกใคร และตรงไปยังบริษัทของคณิน เมื่อเธอไปถึง เธอพบว่าคณินกำลังประชุมกับทีมผู้บริหารอย่างเคร่งเครียด รินดาจึงตัดสินใจรออยู่ด้านนอกห้องประชุม ไม่นานนัก การประชุมก็สิ้นสุดลง คณินเดินออกมาพร้อมกับสีหน้าที่อ่อนล้า รินดาเดินเข้าไปหาเขา ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเหล่าพนักงาน "คุณคณิน" รินดาเอ่ยเรียกชื่อเขาเสียงเบา คณินชะงักไป เขามองเห็นรินดาตรงหน้า หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ "คุณ... มาทำอะไรที่นี่?" "ฉัน... ฉันอยากจะคุยกับคุณ" รินดาตอบ "ตอนนี้... ผมไม่สะดวก" คณินบอกปัด แต่สายตาของเขากลับบ่งบอกถึงความรู้สึกที่แตกต่างออกไป "ฉันรู้ค่ะ" รินดาพูดต่อ "แต่ฉันคิดว่า... เราต้องคุยกัน" คณินมองรินดาอย่างพิจารณา เขาเห็นความตั้งใจจริงในดวงตาของเธอ "งั้น... รอผมที่ห้องทำงานนะ" รินดาพยักหน้า เธอเดินตามคณินไปยังห้องทำงานของเขา บรรยากาศภายในห้องกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง ต่างจากครั้งก่อนๆ ที่มีความตึงเครียด "คุณ... ทราบข่าวลือเรื่องผมกับทายาทตระกูลนั้นแล้วใช่ไหม?" คณินถามขึ้นมาอย่างอึดอัด รินดาพยักหน้าช้าๆ "ค่ะ... ฉันได้ยินมา" "ข่าวลือนั้น... ไม่เป็นความจริง" คณินบอก "ผมไม่ได้กำลังจะหมั้นกับใคร" "จริงๆ เหรอคะ?" รินดาถามด้วยความหวัง "จริง" คณินตอบ "ผม... ผมไม่สามารถทำแบบนั้นได้" "ทำไมคะ?" รินดาถามอย่างไม่เข้าใจ "เพราะ... เพราะผมยังรักคุณอยู่" คณินสารภาพออกมาตรงๆ "ผมไม่สามารถเริ่มต้นใหม่กับใครได้... ในเมื่อใจของผมยังอยู่ที่คุณ" คำสารภาพของคณินทำให้รินดาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง น้ำตาคลอหน่วยขึ้นมาทันที "คุณ... คุณพูดจริงเหรอคะ?" "ผมพูดจริง" คณินยืนยัน "ผมรู้ว่าผมเคยทำให้คุณเสียใจ ผมทำลายความเชื่อใจของคุณ... และผมก็เสียใจกับเรื่องนั้นมาก" "ฉัน... ฉันก็เสียใจค่ะ" รินดาตอบ "ฉันทำผิดไปแล้วจริงๆ" "ผมรู้" คณินกล่าว "แต่ผมก็... ให้อภัยคุณ" รินดามองคณินด้วยความตื้นตันใจ "คุณ... ให้อภัยฉันจริงๆ เหรอคะ?" "ใช่" คณินตอบ "ผมคิดทบทวนมาตลอด... และผมก็รู้ว่า... ผมไม่สามารถปล่อยคุณไปได้" เขาเดินเข้ามาใกล้รินดา ยื่นมือออกไปประคองใบหน้าของเธอ "ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องเจ็บปวด" "ไม่เป็นไรค่ะ" รินดาตอบ "ฉันเข้าใจ" "ผม... ผมอยากจะขอโอกาสอีกครั้ง" คณินกล่าว "โอกาสที่จะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า... ผมรักคุณจริงๆ" รินดามองเข้าไปในดวงตาของคณิน เธอเห็นความจริงใจและความรักที่ฉายชัดออกมา เธอรู้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาอาจจะไม่ได้กลับไปเหมือนเดิมในทันที แต่การเริ่มต้นใหม่ด้วยความเข้าใจและความรักที่แท้จริง... มันก็เป็นสิ่งที่มีค่ามาก "ฉัน... ฉันก็รักคุณค่ะ" รินดาตอบ "และฉันก็อยากจะให้โอกาสคุณ" คณินยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ เขาดึงรินดาเข้ามากอดอย่างแนบแน่น "เราจะเริ่มต้นกันใหม่นะ" คณินกระซิบข้างหูเธอ "ครั้งนี้... จะไม่ให้มีใครมาทำลายความรักของเราได้อีก" รินดาซบหน้าลงบนอกของคณิน เธอรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน "ค่ะ" เธอตอบ "เราจะเริ่มต้นกันใหม่" เส้นทางของคณินและรินดาอาจจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่การที่ทั้งคู่สามารถก้าวข้ามผ่านอุปสรรคและความเข้าใจผิดมาได้ แสดงให้เห็นถึงความรักที่แท้จริงและแข็งแกร่งของพวกเขา การเดินทางของพวกเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น แต่ครั้งนี้... พวกเขาจะเดินไปด้วยกัน โดยไม่มีความลับ ไม่มีคำหลอกลวง และมีเพียงความรักที่บริสุทธิ์เป็นแสงนำทาง