บรรยากาศในห้องทำงานของคณินเปลี่ยนไปทันทีหลังจากชายร่างท้วมถูกนำตัวออกไป ความตึงเครียดที่เคยปกคลุมอยู่จางหายไป เหลือเพียงความเงียบที่อึดอัดระหว่างเขากับรินรดา คณินยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองรินดาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตาฉายแววอ่อนล้าและรู้สึกผิดอย่างเห็นได้ชัด "คุณรินรดา" คณินเรียกชื่อเธอเบาๆ เสียงของเขาไม่ได้เย็นชาเหมือนเมื่อครู่ แต่ก็ยังคงมีความห่างเหินบางอย่างเจืออยู่ รินดารู้สึกถึงสายตาของเขา เธอยกมือขึ้นเสยผมที่ยุ่งเหยิง "ฉัน... ฉันไม่รู้จะพูดอะไรดีค่ะ" "คุณไม่ต้องพูดอะไรก็ได้" คณินกล่าว "ผมแค่อยากจะบอกว่า... ขอบคุณ" "ขอบคุณสำหรับอะไรคะ?" รินดาถามอย่างไม่เข้าใจ "ขอบคุณที่เลือกที่จะทำในสิ่งที่ถูกต้อง" คณินตอบ "ขอบคุณที่ช่วยเปิดโปงคนที่อยู่เบื้องหลัง" "ฉัน... ฉันแค่ทำในสิ่งที่ฉันคิดว่าถูกค่ะ" รินดาพยายามจะอธิบาย "ฉันไม่อยากให้ใครต้องมาถูกทำร้ายแบบนี้อีก" "ผมเข้าใจ" คณินถอนหายใจ "แต่ผมก็ยังคงรู้สึก... ไม่สบายใจ" "ไม่สบายใจเรื่องอะไรคะ?" รินดาถามอย่างกังวล "เรื่องที่เรา... ที่คุณหลอกผม" คณินพูดตรงๆ "เรื่องที่ผมหลงเชื่อคุณ... และเกือบจะเชื่อใจคุณ" คำพูดนั้นทำให้รินดารู้สึกเจ็บแปลบในอก เธอเม้มปากแน่น "ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายคุณ" "แต่คุณก็ทำ" คณินพูดต่อ "และผลลัพธ์ของมัน... มันก็ส่งผลกระทบต่อผมมาก" "ฉันรู้ค่ะ" รินดากล่าวเสียงเบา "และฉันก็พร้อมจะรับผิดชอบทุกอย่าง" "รับผิดชอบยังไง?" คณินถาม "คุณจะกลับไปอยู่ที่เดิม... หรือคุณจะทำอะไรต่อไป?" "ฉัน... ฉันไม่รู้ค่ะ" รินดาตอบตามตรง "ทุกอย่างมันเร็วไปหมด" คณินเดินไปที่หน้าต่างอีกครั้ง มองออกไปยังทิวทัศน์ของเมืองยามค่ำคืน "ผมเองก็... ไม่แน่ใจเหมือนกัน" "หมายความว่ายังไงคะ?" รินดาถาม "ผม... ผมไม่รู้ว่าผมจะกลับไปมองคุณเหมือนเดิมได้ยังไง" คณินยอมรับ "ความเชื่อใจ... มันเป็นเรื่องที่เปราะบางมาก" "ฉันเข้าใจค่ะ" รินดาพยักหน้าช้าๆ "ฉันทำลายความเชื่อใจของคุณไปแล้ว" "ใช่" คณินตอบ "และผมก็ไม่รู้ว่า... จะมีวิธีไหนที่มันจะกลับมาเหมือนเดิมได้" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ความรู้สึกผิด ความเสียใจ และ... ความไม่แน่นอน "คุณ... ยังโกรธฉันอยู่ใช่ไหมคะ?" รินดาถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ คณินหันกลับมามองเธอ "ผม... ไม่ได้โกรธ" เขาหยุดคิดเล็กน้อย "ผมแค่... ผิดหวัง" คำว่า "ผิดหวัง" แทงใจรินดาไปมากกว่าคำว่า "โกรธ" เสียอีก เธอรู้ดีว่าเธอได้ทำลายความรู้สึกที่ดีๆ ที่คณินเคยมีให้เธอไปแล้ว "ฉัน... ฉันดีใจนะคะที่อย่างน้อย... คุณก็ไม่โกรธ" รินดาพยายามจะยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูเศร้าสร้อย "รินรดา" คณินเรียกชื่อเธออีกครั้ง "คุณเคยบอกว่า... คุณเข้ามาหาผมเพื่อทำลายธุรกิจ" "ค่ะ" รินดาตอบ "ตอนแรก... ฉันก็คิดแบบนั้นจริงๆ" "แล้ว... ตอนไหนที่คุณเปลี่ยนใจ?" คณินถาม "ตอนไหนที่คุณเริ่มรู้สึก... บางอย่างกับผม?" รินดากลืนน้ำลาย "ฉัน... ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ" เธอหลบสายตาของคณิน "ทุกอย่างมันค่อยๆ เปลี่ยนไป... โดยที่ฉันเองก็ไม่รู้ตัว" "แล้วตอนนี้ล่ะ?" คณินถามต่อ "ตอนนี้คุณรู้สึกยังไง?" รินดาเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย "ฉัน... ฉันรู้สึกเสียใจค่ะ" "เสียใจที่ทำเรื่องทั้งหมด? หรือเสียใจที่...?" คณินเว้นวรรคคำพูด "เสียใจที่ทำให้คุณเจ็บปวดค่ะ" รินดาตอบเสียงหนักแน่น "และ... เสียใจที่ฉันไม่สามารถบอกความรู้สึกที่แท้จริงของฉันให้คุณรู้ได้เร็วกว่านี้" คณินมองเธออย่างพิจารณา "ความรู้สึกที่แท้จริงของคุณ... มันคืออะไร?" รินดาหลับตาลงช้าๆ "ฉัน... ฉันรักคุณค่ะ" คำสารภาพนั้นทำให้บรรยากาศในห้องยิ่งหนักอึ้ง คณินยืนนิ่งไป เขามองรินดาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "ผม... ไม่รู้จะพูดอะไร" คณินยอมรับ "ผมไม่รู้ว่า... สิ่งที่คุณพูดตอนนี้ มันเป็นความจริงทั้งหมด หรือเป็นเพียงส่วนหนึ่งของแผนที่คุณยังซ่อนไว้" "ฉันเข้าใจค่ะ" รินดาตอบ "คุณไม่มีทางเชื่อใจฉันได้อีกแล้ว" "มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย" คณินกล่าว "คุณเข้ามาในชีวิตผมด้วยการหลอกลวง... คุณทำลายความเชื่อใจของผม" "ฉันรู้ค่ะ" รินดาพยักหน้า "ฉันทำผิดไปแล้ว และฉันก็พร้อมจะยอมรับผลของการกระทำของฉัน" "แล้ว... คุณจะทำยังไงต่อไป?" คณินถาม "ฉันจะ... จะไปจากที่นี่ค่ะ" รินดาตอบ "ฉันจะปล่อยให้คุณอยู่กับชีวิตของคุณต่อไป" "แล้ว... ความรักที่คุณบอก... มันจะเป็นยังไง?" คณินถาม "ฉัน... ฉันจะเก็บมันไว้ค่ะ" รินดาตอบ "มันเป็นความผิดของฉันเอง... ที่ทำให้คุณต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้" คณินเดินเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง ยื่นมือออกไปวางบนแก้มของเธอ แสงไฟสลัวๆ ส่องกระทบใบหน้าของเขา ทำให้เห็นความรู้สึกที่ซับซ้อนในดวงตาของเขา "รินรดา" คณินเรียกชื่อเธอ "ผม... ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน" "ไม่รู้เรื่องอะไรคะ?" รินดาถาม "ไม่รู้ว่า... ผมจะปล่อยคุณไปได้จริงๆ หรือเปล่า" คณินพูดเสียงเบา "ไม่รู้ว่า... ความรู้สึกที่ผมมีให้คุณ... มันหายไปจริงๆ หรือเปล่า" รินดาเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวังและความสับสน "คุณ... หมายความว่ายังไงคะ?" "ผม... ผมต้องการเวลา" คณินกล่าว "ผมต้องการเวลาที่จะคิดทบทวนทุกอย่าง" "ฉันเข้าใจค่ะ" รินดาตอบ "ฉันจะรอ... ถ้าคุณต้องการ" คณินดึงมือออกจากแก้มของเธอ เขาก้าวถอยหลังไปเล็กน้อย "ผม... ผมว่าตอนนี้... คุณควรจะไปก่อน" "ค่ะ" รินดาตอบ เธอผุดลุกขึ้นยืน "ฉันจะไป" เธอเดินออกจากห้องทำงานของคณินไปอย่างช้าๆ ทิ้งให้คณินยืนอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความเงียบที่หนักอึ้ง ความรู้สึกที่ซับซ้อนกำลังก่อตัวขึ้นในใจของเขา ความรู้สึกที่เขาเองก็ยังไม่เข้าใจ รอยร้าวที่เกิดขึ้นในความสัมพันธ์ของเขากับรินดา มันลึกเกินกว่าที่จะประสานได้ง่ายๆ เขาไม่แน่ใจว่าความรักที่เธอสารภาพออกมานั้นเป็นเรื่องจริง หรือเป็นเพียงมายาอีกอย่างหนึ่งที่เธอสร้างขึ้นมา