หลังจากบทสนทนาอันตึงเครียดกับคณิน รินดาก็เก็บตัวเงียบ เธอใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้องพักของเธอ หายใจเข้าออกด้วยความหนักอึ้งในหัวใจ ภาพใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวังของคณินเมื่อครั้งที่เขาอธิบายเรื่องทั้งหมด ยังคงติดตาเธอ แต่ในขณะเดียวกัน ความสงสัยและไม่ไว้วางใจที่ฝังรากลึก ก็ยังคงตามหลอกหลอนเธออยู่ไม่หาย "เขาพูดความจริงหรือเปล่า" คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า "หรือเขาแค่พยายามหาข้อแก้ตัวเพื่อปกปิดความผิดของตัวเอง" เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูรูปเอกสารที่เธอแอบถ่ายไว้เมื่อวานอีกครั้ง ลายเซ็นของคุณหญิงศศิธรบนเอกสารนั้น มันช่างเหมือนจริงเสียจนยากจะปฏิเสธได้ แต่ถ้าคุณหญิงศศิธรมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้จริง แล้วทำไมคณินถึงยังดูเหมือนไม่รู้เรื่องอะไรเลยล่ะ? หรือว่าเขาเองก็ถูกหลอกเหมือนกัน? ความคิดต่างๆ นานาปะปนกันไปมาจนเธอแทบจะแยกแยะไม่ออก เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังติดอยู่ในเขาวงกตอันซับซ้อน ไร้ซึ่งทางออก ในขณะเดียวกัน ข่าวลือเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่สั่นคลอนระหว่างคณินกับรินดา ก็เริ่มแพร่สะพัดไปทั่วบริษัทอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่แค่ข่าวลือเรื่องความสัมพันธ์ แต่รวมถึงข่าวลือเกี่ยวกับความขัดแย้งภายในตระกูล และปัญหาทางการเงินที่กำลังรุมเร้าบริษัท "ได้ยินว่าคุณคณินกับคุณรินดาเขาไม่ลงรอยกันแล้วนะ" เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งกระซิบกระซาบกับอีกคนขณะที่พวกเขากำลังพักกลางวัน "สงสัยว่าโปรเจกต์ใหม่คงต้องชะลอตัวไปอีก" "ก็ไม่แปลกใจนะ" อีกคนตอบ "เรื่องมันเยอะขนาดนี้ ใครจะไปทนไหว" รินดาได้ยินบทสนทนาเหล่านั้น แต่เธอเลือกที่จะไม่ใส่ใจ เธอรู้ดีว่าสถานการณ์ของบริษัทกำลังย่ำแย่ลง และข่าวลือเหล่านี้ก็ยิ่งทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงไปอีก หลายวันผ่านไป คณินพยายามติดต่อรินดาหลายครั้ง แต่เธอก็ปฏิเสธที่จะพบเขา เธอรู้สึกว่าเธอต้องการเวลามากกว่านี้เพื่อทำความเข้าใจทุกอย่าง จนกระทั่งวันหนึ่ง ขณะที่รินดากำลังจะออกจากบริษัท เธอก็เห็นคณินยืนรอเธออยู่ที่รถของเขา "รินดา" คณินเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเธอ "ผมขอคุยกับคุณหน่อยได้ไหม" รินดาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจ "ก็ได้ค่ะ แต่อย่าคุยนานนะคะ ฉันเหนื่อยแล้ว" ทั้งสองขึ้นไปนั่งในรถของคณิน บรรยากาศภายในรถเต็มไปด้วยความอึดอัด "คุณยังไม่เชื่อผมใช่ไหม" คณินถามตรงประเด็น รินดาหลบสายตา "ฉัน... ฉันไม่รู้จะเชื่อใครดี" "ผมเข้าใจ" คณินตอบ "ผมรู้ว่าเรื่องมันยากที่จะเชื่อ แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า... ผมรักคุณนะรินดา" คำพูดนั้นทำให้รินดาใจกระตุก เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความประหลาดใจ "ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไปที่ไม่ได้บอกความจริงกับคุณตั้งแต่แรก" คณินกล่าวต่อ "แต่ผมทำไปเพราะผมกลัว" "กลัวอะไรคะ" รินดาถาม "กลัวว่าคุณจะตกอยู่ในอันตราย" คณินตอบ "และกลัวว่า... คุณจะจากผมไป" "แต่ตอนนี้... คุณคิดว่าฉันจะไม่อยู่ในอันตรายแล้วเหรอคะ" รินดาถามอย่างตัดพ้อ "ผมไม่รู้" คณินยอมรับ "แต่นับตั้งแต่คุณรู้ความจริง คุณก็เหมือนจะหลบหน้าผมตลอด ผมก็เลยคิดว่า... บางทีการบอกความรู้สึกของผมออกไป อาจจะทำให้คุณคลายความกังวลลงได้บ้าง" รินดาเงียบไป เธอไม่รู้จะตอบอะไรดี ความรู้สึกของเธอสับสนไปหมด "แล้วเรื่องคุณแม่ของคุณล่ะคะ" รินดาถาม "คุณแน่ใจเหรอว่าท่านไม่ได้อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด" คณินถอนหายใจ "ผม... ผมก็ยังไม่แน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่วันนั้นหลังจากที่คุณคุยกับผม ผมได้คุยกับท่านอีกครั้ง" "แล้วท่านว่ายังไงคะ" รินดาถามอย่างตั้งใจรอฟัง "ท่านยอมรับว่า... ท่านรู้เรื่องที่วิชัยต้องการหุ้นของบริษัท" คณินเล่า "ท่านบอกว่าท่านพยายามจะช่วยวิชัย เพราะท่านเห็นใจพ่อของเขาที่ป่วยหนัก แต่ท่านก็ปฏิเสธว่า... ท่านไม่รู้เรื่องอีเมลฉบับนั้นเลย" "แล้วคุณเชื่อท่านเหรอคะ" รินดาถาม "ผม... ผมก็ไม่รู้จะเชื่อใครเหมือนกัน" คณินยอมรับ "แต่วันนั้น... ผมเห็นแววตาของท่าน มันดู... ดูเศร้าสร้อยและผิดหวังในตัวผมอย่างมาก" "ผิดหวังในตัวคุณ... ในเรื่องอะไรคะ" รินดาถาม "ผิดหวังที่ผม... ทำตามคำสั่งของวิชัย" คณินตอบ "ท่านบอกว่า... ท่านผิดหวังที่ผมยอมให้วิชัยเข้ามามีอิทธิพลในบริษัทของเรา" รินดานิ่งไป ความรู้สึกของเธอเริ่มคล้อยตามคณินมากขึ้นเรื่อยๆ "ผม... ผมเริ่มคิดว่า" คณินกล่าวต่อ "บางที... คุณหญิงศศิธรอาจจะไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อคุณจริงๆ" "แล้วถ้าอย่างนั้น... ใครล่ะคะที่เป็นคนส่งอีเมลมา" รินดาถาม "นั่นคือสิ่งที่เราต้องหาคำตอบ" คณินกล่าว "และผมอยากให้คุณช่วยผมหาคำตอบนั้น" รินดาเงียบไปอีกครั้ง เธอต้องใช้เวลาตัดสินใจอย่างมาก "ตกลงค่ะ" รินดาตอบในที่สุด "ฉันจะช่วยคุณ" คณินยิ้มออกมาอย่างโล่งอก "ขอบคุณนะรินดา" "แต่มีข้อแม้ค่ะ" รินดาเสริม "คุณต้องบอกความจริงกับฉันทุกอย่าง ห้ามปิดบังอีกเด็ดขาด" "แน่นอน" คณินรับปาก "ผมสัญญา" "และถ้าฉันจับได้ว่าคุณโกหกอีก..." รินดาพูดเสียงเฉียบขาด "...ฉันจะไปจากคุณทันที" "ผมเข้าใจ" คณินตอบ "ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวังอีก" ทั้งสองมองหน้ากัน ความหวังริบหรี่เริ่มปรากฏขึ้นในใจของรินดา แม้ว่าสถานการณ์จะยังคงเต็มไปด้วยความซับซ้อนและอันตราย แต่การที่เธอยอมที่จะเชื่อใจคณินอีกครั้ง ก็ถือเป็นก้าวสำคัญในการก้าวข้ามผ่านวิกฤตการณ์ครั้งนี้ไปให้ได้