"เรามีหลักฐานแล้ว" คณินตอบ "วิชัยให้การกับตำรวจแล้ว และเรากำลังจะตามหาธนาธร" รินดาเงยหน้ามองคณิน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวังและความสับสน "คุณคณินคะ... ถ้าสิ่งที่ฉันทำไปมันทำให้คุณเดือดร้อน ฉัน... ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ" "คุณไม่ได้ทำอะไรผิด" คณินกล่าว น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลง "คุณก็เป็นเหยื่อของธนาธรเหมือนกัน" เขาเอื้อมมือไปแตะไหล่ของเธอเบาๆ "ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือเราต้องจับธนาธรให้ได้" รินดาสูดหายใจลึก "คุณคณิน... ฉัน... ฉันอยากช่วยคุณค่ะ" "คุณช่วยผมมาตลอดอยู่แล้ว" คณินยิ้ม "แต่ตอนนี้คุณปลอดภัยแล้ว ผมไม่อยากให้คุณต้องเข้าไปอยู่ในอันตรายอีก" "ไม่ค่ะ!" รินดาส่ายหน้าอย่างหนักแน่น "ฉันไม่สามารถอยู่เฉยๆ ได้อีกต่อไปแล้ว ฉันรู้สึกผิดมากที่ถูกหลอกใช้ ถ้ามีอะไรที่ฉันทำได้ ฉันอยากจะทำ" คณินมองเข้าไปในดวงตาของรินดา เขาเห็นความมุ่งมั่นที่แท้จริง ไม่ใช่ความกลัวหรือความเสียใจอีกต่อไป "ก็ได้" เขากล่าว "ถ้าคุณอยากช่วยจริงๆ คุณต้องทำตามที่ผมบอกทุกอย่างนะ" "ค่ะ! อะไรก็ได้ค่ะ" รินดาตอบรับทันที หลังจากที่ตำรวจมาถึงและจัดการเรื่องที่บ้านพักของวิชัยเสร็จสิ้น คณินและรินดาก็ถูกพาไปที่สถานีตำรวจเพื่อให้ปากคำเพิ่มเติม วิชัยถูกสอบสวนอย่างหนัก และเขาก็ยอมรับสารภาพทุกอย่างที่เขาทำ โดยมีธนาธรเป็นผู้บงการเบื้องหลังทั้งหมด วิชัยเล่ารายละเอียดเกี่ยวกับแผนการยักยอกหุ้น การปลอมแปลงเอกสาร และการใส่ร้ายป้ายสีบริษัทของพ่อคณิน เพื่อให้ธนาธรสามารถเข้าซื้อหุ้นในราคาถูกและยึดบริษัทไป "คุณธนาธรเขาเสนอเงินจำนวนมากให้ผม" วิชัยกล่าวกับสารวัตร "เขาบอกว่าจะให้ส่วนแบ่งจากผลกำไรมหาศาล และจะจัดการเรื่องหนี้สินทั้งหมดของผมให้ ผมเองก็มีปัญหาเรื่องเงินอยู่แล้ว เลยหลงกลเขา" "แล้วคุณรู้ได้อย่างไรว่าคุณธนาธรจะเข้าซื้อหุ้นได้ง่ายๆ" สารวัตรถาม "เขาบอกว่าเขาได้ข้อมูลมาจากคนในบริษัท" วิชัยตอบ "เขาบอกว่าแผนการล้มละลายที่กำลังจะเกิดขึ้นเป็นแผนที่ถูกวางไว้แล้ว เขาแค่ช่วยเร่งให้มันเกิดขึ้นเร็วขึ้น" คณินฟังอยู่ห่างๆ รู้สึกราวกับว่ามีบางอย่างยังคงค้างคาใจอยู่ เขาจำได้ว่าพ่อของเขาเคยพูดถึงแผนการปรับปรุงโครงสร้างบริษัทครั้งใหญ่ แต่ก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องการล้มละลายเลย "แล้วเรื่องที่เกี่ยวกับครอบครัวของรินดา คุณธนาธรบอกอะไรคุณบ้าง" สารวัตรถามวิชัยอีกครั้ง วิชัยลังเลเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ "เขาบอกว่า... เขาบอกว่าครอบครัวของรินดาเคยเป็นเจ้าของธุรกิจที่ประสบความสำเร็จมาก่อน แต่บริษัทนั้นถูกบริษัทของพ่อคุณคณินทำลายจนล้มละลาย เขาบอกว่าเขาจะช่วยรินดาแก้แค้น" "พ่อของผมเนี่ยนะ!?" คณินอุทานขึ้นมาอีกครั้ง เขาเดินเข้าไปใกล้ "คุณวิชัย คุณแน่ใจเหรอครับว่าธนาธรบอกแบบนั้น" "ผม... ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ" วิชัยกล่าว "เขาพูดจาคลุมเครือตลอดเวลา บางทีก็บอกว่าพ่อคุณเป็นคนดีที่ถูกใส่ร้าย บางทีก็บอกว่าพ่อคุณเป็นคนชั่วร้ายที่ต้องรับผิดชอบ" ความรู้สึกสับสนถาโถมเข้าใส่คณิน เขาเริ่มสงสัยว่าธนาธรอาจจะไม่ได้หลอกใช้เขาและรินดาเพียงอย่างเดียว แต่อาจจะกำลังเล่นเกมที่ซับซ้อนกว่านั้น "แล้วเรื่องลายเซ็นของคุณแม่ล่ะครับ" คณินถาม "ใครเป็นคนปลอม" "ผมเองครับ" วิชัยตอบ "คุณธนาธรเป็นคนเตรียมเอกสารปลอมมาให้ผม ผมแค่เซ็นชื่อตามที่เขาบอก" "แต่คุณแม่ผมเสียชีวิตไปนานแล้วนะครับ" คณินกล่าว "คุณธนาธรไปเอาลายเซ็นท่านมาจากไหน" วิชัยเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังนึกย้อนกลับไป "ผม... ผมไม่แน่ใจครับ เขาบอกว่าเขามีคนช่วยส่งเอกสารเก่าๆ มาให้" คณินหันไปมองรินดา รินดาเองก็ดูสับสนไม่แพ้กัน "คุณคณินคะ... ถ้าพ่อคุณไม่ได้เป็นคนทำ แล้วครอบครัวของฉัน... ทำไมถึง... " "ใจเย็นๆ นะครับ" คณินจับมือของรินดาไว้ "เราจะหาความจริงให้ได้" หลังจากให้ปากคำเสร็จ คณินและรินดาก็ออกมาจากสถานีตำรวจ อากาศยามเย็นที่ปะทะใบหน้าให้ความรู้สึกสดชื่น แต่ในใจของทั้งสองกลับเต็มไปด้วยเรื่องที่ต้องขบคิด "คุณคณินคะ" รินดาเอ่ยขึ้นเบาๆ "ฉัน... ฉันยังไม่ค่อยเข้าใจเรื่องที่วิชัยบอกเลยค่ะ" "ผมก็เหมือนกัน" คณินถอนหายใจ "ดูเหมือนว่าธนาธรจะสร้างเรื่องโกหกขึ้นมาหลายอย่าง เพื่อให้เราทุกคนเชื่อในสิ่งที่เขาต้องการ" "แต่เรื่องที่ครอบครัวของฉันถูกทำลาย... มันจริงนะคะ" รินดากล่าว เสียงสั่นเครือ "ฉันจำได้ว่าพ่อกับแม่เคยพูดถึงเรื่องนี้" "ผมเชื่อครับ" คณินพยักหน้า "แต่ผมไม่เชื่อว่าพ่อของผมเป็นคนทำ" "แล้วเราจะทำยังไงต่อไปคะ" รินดาถาม "เราต้องหาหลักฐานชิ้นสุดท้าย" คณินกล่าว "เราต้องหาว่าใครคือคนที่ส่งเอกสารเก่าๆ ของคุณแม่มาให้ธนาธร และใครคือคนที่ทำให้ครอบครัวของคุณล้มละลายจริงๆ" "แต่เราจะหาได้อย่างไรคะ" รินดากังวล "เราต้องกลับไปที่บริษัท" คณินตัดสินใจ "ผมจะเข้าไปดูเอกสารเก่าๆ ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ และคุณ... คุณอาจจะต้องช่วยผมดูบางอย่าง" รินดามองคณินด้วยความประหลาดใจ "ฉันเหรอคะ" "ใช่" คณินยิ้ม "คุณเคยทำงานในบริษัทที่ปรึกษาใช่ไหม คุณน่าจะมองเห็นอะไรที่เรามองไม่เห็น" รินดาพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ฉันจะช่วยคุณค่ะ" ทั้งสองคนเดินทางกลับไปยังอาคารสำนักงานใหญ่ของบริษัทคณิน ที่นั่นยังคงมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยบางส่วนคอยดูแลความเรียบร้อยอยู่ คณินยื่นบัตรประจำตัวให้กับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย และได้รับอนุญาตให้เข้าไปภายในได้ "ผมจะไปที่ห้องเก็บเอกสารเก่า" คณินบอกรินดา "คุณรอผมที่นี่ก่อนก็ได้นะ" "ไม่ค่ะ" รินดาปฏิเสธ "ฉันจะไปด้วย" คณินมองรินดา เขารู้ว่าเธออยากจะพิสูจน์ตัวเอง และเขาเองก็อยากให้เธอมีส่วนร่วมในการกู้ชื่อเสียงของครอบครัว เมื่อเข้าไปในห้องเก็บเอกสาร บรรยากาศก็ดูอึมครึมและเย็นยะเยือก ราวกับว่าความลับมากมายถูกซุกซ่อนอยู่ภายใต้กองเอกสารเหล่านั้น คณินเดินตรงไปยังชั้นวางเอกสารเก่าๆ ที่เขาจำได้ว่าพ่อของเขาเคยเก็บรักษาไว้ "คุณพ่อของผมเคยบอกว่า ท่านเก็บเอกสารสำคัญๆ เกี่ยวกับประวัติของบริษัทไว้ที่นี่" คณินบอกรินดา "บางที... เราอาจจะเจอเงื่อนงำบางอย่าง" ทั้งสองคนเริ่มค้นหาเอกสารอย่างละเอียด พวกเขาไล่ดูชื่อแฟ้มต่างๆ ที่เต็มไปด้วยตัวอักษรซีดจางและฝุ่นเกาะหนาเตอะ บางแฟ้มเป็นเรื่องราวของโครงการในอดีต บางแฟ้มเป็นรายงานการเงิน บางแฟ้มก็เป็นประวัติพนักงาน "คุณคณินคะ" รินดาตะโกนเรียกพลางชูแฟ้มหนึ่งขึ้นมา "แฟ้มนี้... 'โครงการบ้านจัดสรรริมทะเล' ค่ะ" คณินเดินเข้าไปดู "อืม... จำได้ว่าโครงการนี้ประสบความสำเร็จมากนะ" "แต่ในนี้มีเอกสารบางอย่างที่ดูแปลกๆ ค่ะ" รินดาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา "มันเป็นบันทึกส่วนตัวของคุณพ่อคุณ" คณินรับบันทึกนั้นมาอ่าน ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ บันทึกนั้นเขียนด้วยลายมือของพ่อเขา มันบรรยายถึงความกังวลใจเกี่ยวกับโครงการที่กำลังจะเกิดขึ้น เขาเขียนถึงการถูกกดดันจากบุคคลภายนอกให้ต้องทำบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง และมีชื่อของ "ธนาธร" ปรากฏอยู่ในบันทึกนั้นหลายครั้ง "ไม่จริงน่า..." คณินพึมพำ "พ่อของผม... ท่านไม่ได้เป็นคนผิด" "แล้วใครคือคนที่กดดันท่านคะ" รินดาถาม "บันทึกนี้ไม่ได้บอกชัดเจน" คณินตอบ "แต่มีบางส่วนที่บอกว่า 'เขา' ถูกบีบบังคับให้ต้องยอมทำตามข้อเสนอของธนาธร เพื่อปกป้องบางอย่างที่สำคัญมาก" "ปกป้องอะไรคะ" รินดาถาม "ผมไม่รู้" คณินส่ายหน้า "แต่ดูเหมือนว่าพ่อของผมจะพยายามหาทางแก้ไขเรื่องนี้อยู่ตลอดเวลา" ทันใดนั้นเอง สายตาของคณินก็ไปสะดุดกับเอกสารอีกแผ่นหนึ่งที่ซ่อนอยู่ใต้บันทึก มันเป็นเอกสารที่ถูกเขียนด้วยลายมือที่แตกต่างออกไป ลายมือนั้นดูคุ้นตาอย่างประหลาด "นี่มัน..." คณินหยิบเอกสารนั้นขึ้นมาดู "ลายมือของ... คุณแม่!" รินดามองเอกสารนั้นด้วยความตกใจ "คุณแม่ของคุณ... ท่านเขียนอะไรคะ" "มันคือจดหมาย" คณินกล่าว "จดหมายที่เขียนถึงผม" เขาเริ่มอ่านจดหมายนั้น เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ "ลูกรัก... หากลูกได้อ่านจดหมายฉบับนี้ แสดงว่าแม่ได้จากลูกไปแล้ว แม่เสียใจที่ต้องทิ้งลูกไปก่อนเวลาอันควร... แต่แม่มีบางอย่างที่ต้องบอกลูก... เรื่องราวเกี่ยวกับบริษัทของเรา... และเรื่องราวเกี่ยวกับคุณ..." คณินหยุดอ่าน หายใจหอบ เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าแม่ของเขามีความลับบางอย่างที่จะบอกเขา "คุณแม่ของคุณ... รู้เรื่องอะไรคะ" รินดาถามอย่างร้อนรน "ผม... ผมไม่รู้" คณินตอบ "แต่แม่เขียนว่า... แม่กำลังพยายามแก้ไขข้อผิดพลาดในอดีต... และแม่เชื่อว่า... ลูกจะสามารถทำมันได้สำเร็จ" คณินมองไปที่รินดา เขารู้สึกได้ว่าความจริงทั้งหมดกำลังจะถูกเปิดเผย และจดหมายฉบับนี้อาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการไขปริศนาทั้งหมด "แล้ว... แล้วเรื่องครอบครัวของฉันล่ะคะ" รินดาถาม "แม่ของผมไม่ได้กล่าวถึงเรื่องครอบครัวของคุณโดยตรง" คณินตอบ "แต่แม่เขียนถึง 'บางอย่าง' ที่ธนาธรต้องการ และแม่ก็พยายามจะปกป้องมัน" "แล้ว 'บางอย่าง' นั้นคืออะไรคะ" "ผมไม่รู้" คณินกล่าว "แต่ผมคิดว่า... มันต้องเป็นเรื่องใหญ่มากแน่ๆ" คณินตัดสินใจที่จะไม่รอช้า เขาจะใช้ข้อมูลจากบันทึกและจดหมายของพ่อแม่ของเขา เพื่อเปิดโปงแผนการของธนาธรให้ได้