"ใช่" คณินตอบ "ผมรู้มาตลอด" รินรดายืนอึ้งไป ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนไม่เชื่อ "คุณ... คุณรู้? คุณรู้มาตลอดได้ยังไงคะ?" คำถามหลุดออกจากปากเธออย่างแผ่วเบา คณินพยักหน้าช้าๆ แววตาของเขาฉายแววบางอย่างที่รินรดาไม่สามารถตีความได้ มันไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความเสียใจ แต่เป็นความเข้าใจอันลึกซึ้งที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะได้รับจากเขา "ตั้งแต่วันแรกที่คุณเข้ามา ผมก็เริ่มสงสัยในตัวคุณแล้ว" เขาเอ่ย เสียงทุ้มต่ำของเขายิ่งทำให้บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นไปอีก "วิธีการเข้าหาของคุณมันดูเป็นธรรมชาติเกินไป แต่มันก็มีร่องรอยบางอย่างที่ชวนให้ฉงน" "คุณสงสัยฉัน?" รินรดาทวนคำ รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง "แล้วทำไมคุณไม่... ไม่บอกฉันล่ะคะ? ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉัน... หลอกลวงคุณมาตลอด?" "ผมต้องการเวลา" คณินตอบ นัยน์ตาของเขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะค้นหาคำตอบที่แท้จริงในนั้น "ผมต้องการเวลาเพื่อทำความเข้าใจว่าทำไมคุณถึงทำแบบนี้ และผมก็ต้องการเวลาเพื่อหาความจริงว่าเบื้องหลังของคุณมีใครกันแน่" "เบื้องหลังของฉัน..." รินรดาพึมพำ เธอรู้สึกชาไปทั้งตัว ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง "คนที่จ้างฉันมา... พวกเขาบอกว่าคุณเป็นคนอันตราย เป็นนักธุรกิจที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ" คณินหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ปราศจากความขบขัน "อันตรายอย่างนั้นเหรอ? นั่นคือสิ่งที่พวกเขาบอกคุณ?" เขาเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าว "แล้วคุณเชื่อพวกเขาจริงๆ เหรอ? โดยที่ไม่เคยคิดจะถามความจริงจากปากผมเลย?" "ฉัน... ฉันก็แค่ทำตามหน้าที่" รินรดาตอบเสียงสั่น "ฉันถูกว่าจ้างมา ฉันต้องทำให้สำเร็จ" "หน้าที่ของคุณคือการทำลายผม" คณินพูด น้ำเสียงของเขาเริ่มมีความเย็นชาแฝงเข้ามา "และหน้าที่ของผมคือการปกป้องสิ่งที่ผมสร้างมา" เขายื่นมือมาสัมผัสแก้มของเธอเบาๆ "แต่สิ่งที่ผมไม่เข้าใจก็คือ... ทำไมคุณถึงยอมเสี่ยงขนาดนี้? ทำไมคุณถึงยอมเข้ามาใกล้ผม ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันอันตราย?" รินรดาหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ "เพราะ... เพราะฉันเริ่มรู้สึกอะไรบางอย่างกับคุณค่ะ" เธอสารภาพออกมาด้วยเสียงกระซิบ "ฉันเริ่มเห็นว่าคุณไม่ได้เป็นอย่างที่พวกเขาบอก ฉันเห็นว่าคุณพยายามปกป้องบางอย่างที่สำคัญกว่าเงินทอง ฉัน... ฉันรู้สึกสับสน และสุดท้าย... ฉันก็รู้สึกผิด" คณินดึงมือกลับอย่างช้าๆ สีหน้าของเขาดูครุ่นคิด "ความรู้สึกผิด?" เขาถามย้ำ "นั่นเป็นเหตุผลเดียวจริงๆ เหรอ? คุณแน่ใจนะว่าไม่มีเหตุผลอื่น?" "ไม่มีค่ะ" รินรดาตอบหนักแน่น "ฉัน... ฉันขอโทษที่หลอกคุณค่ะ ขอโทษที่ทำให้คุณต้องเสียใจ" คณินมองรินรดาอยู่นาน ราวกับกำลังประเมินทุกคำพูด ทุกการกระทำของเธอ "คุณรู้ไหมว่าการที่คุณสารภาพแบบนี้ มันอาจจะทำให้คุณตกอยู่ในอันตรายได้" เขาเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด "อันตราย?" รินรดาเลิกคิ้ว "อันตรายจากใครคะ? จากคุณเหรอคะ?" "จากคนที่จ้างคุณมา" คณินตอบ "ถ้าพวกเขารู้ว่าคุณกำลังจะเปิดเผยความจริง หรือถ้าพวกเขารู้ว่าคุณกำลังจะหักหลังพวกเขา... คุณคิดว่าพวกเขาจะปล่อยคุณไว้เฉยๆ เหรอ?" คำพูดนั้นทำให้รินรดารู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง เธอไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้อย่างจริงจังมาก่อน เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอมัวแต่กังวลเรื่องการทำภารกิจให้สำเร็จ และกังวลเกี่ยวกับความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อคณิน "ฉัน... ฉันไม่เคยคิดถึงเรื่องนั้นเลยค่ะ" เธอยอมรับ "นั่นคือปัญหา" คณินถอนหายใจ "คุณกำลังเดินไปในเส้นทางที่อันตราย โดยที่ไม่มีใครคอยคุ้มครอง" เขาเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน และหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลขึ้นมาซองหนึ่ง "นี่คือสิ่งที่ผมต้องการให้คุณดู" รินรดาเดินเข้าไปใกล้ รับซองเอกสารมาด้วยความสงสัย เมื่อเปิดออก เธอก็พบกับรูปถ่ายหลายใบ และเอกสารบางอย่างที่เต็มไปด้วยตัวเลขและกราฟ "นี่มันคืออะไรคะ?" เธอถาม "นี่คือหลักฐาน" คณินตอบ "หลักฐานว่าทำไมผมถึงต้องปกป้องธุรกิจนี้อย่างเต็มที่ และทำไมผมถึงต้องระแวงทุกคนที่เข้ามาใกล้" รินรดามองรูปถ่ายเหล่านั้นอย่างพิจารณา มันเป็นภาพการก่อสร้างโครงการใหญ่แห่งหนึ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นใจกลางเมือง ภาพเหล่านั้นดูเหมือนจะไม่มีอะไรผิดปกติ แต่เมื่อเธออ่านเอกสารแนบไปด้วย เธอก็เริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้ "โครงการนี้..." เธอพูดเบาๆ "มันคือโครงการที่จะเปลี่ยนโฉมหน้าของเมืองของเราเลยใช่ไหมคะ?" "ใช่" คณินตอบ "และมันก็เป็นโครงการที่ถูกจับตามองจากหลายฝ่าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากกลุ่มนายทุนที่คุณทำงานให้" "พวกเขาต้องการ... ต้องการอะไรจากโครงการนี้คะ?" รินรดาถาม "พวกเขาต้องการผูกขาด" คณินตอบเสียงเข้ม "พวกเขาต้องการครอบครองที่ดินทั้งหมดในบริเวณนั้น เพื่อที่จะได้กุมอำนาจและผลประโยชน์มหาศาล" รินรดารู้สึกตกใจ เธอไม่เคยรู้เรื่องราวเบื้องลึกขนาดนี้มาก่อน "แต่... แต่มันผิดกฎหมายนะ" "แน่นอนว่าผิดกฎหมาย" คณินพยักหน้า "และนั่นคือเหตุผลที่ผมต้องต่อสู้กับพวกเขา" เขาเดินมาหยุดอยู่ข้างๆ รินรดา มองไปยังรูปถ่ายในมือของเธอ "ผมรู้ว่าคุณถูกหลอกใช้มารินรดา ผมรู้ว่าคุณไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายผมจริงๆ" "แล้ว... แล้วคุณจะทำยังไงต่อไปคะ?" รินรดาถาม "ผมจะเดินหน้าต่อไป" คณินตอบ "ผมจะเปิดโปงแผนการของพวกเขา และผมจะปกป้องโครงการนี้ให้ถึงที่สุด" เขาหันมามองเธอ ดวงตาของเขาสื่อความหมายบางอย่างที่ทำให้หัวใจของรินรดาเต้นแรง "และผมก็ต้องการความช่วยเหลือจากคุณ" "ความช่วยเหลือ? จากฉันเหรอคะ?" รินรดาอุทาน "แต่ฉัน... ฉันเป็นคนหลอกลวงคุณนะคะ" "คุณได้พิสูจน์ตัวเองแล้วว่าคุณไม่ได้เป็นคนแบบนั้น" คณินยิ้มบางๆ "คุณยอมรับความผิดพลาด และคุณก็พร้อมจะแก้ไขมัน" เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ "ผมรู้ว่ามันอาจจะยาก แต่ผมอยากให้คุณช่วยผมเปิดโปงพวกมัน" รินรดาเงียบไป เธอคิดทบทวนคำพูดของคณิน มันเป็นข้อเสนอที่น่าหวาดเสียว แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นโอกาสที่จะได้แก้ไขสิ่งที่เธอทำผิดพลาดไป "ฉัน... ฉันจะช่วยค่ะ" เธอตอบในที่สุด