พิมพ์ลดานั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ของห้องพัก เธอพยายามรวบรวมสติและประมวลผลสถานการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด เรื่องราวที่ชายชุดดำคนนั้นเล่าให้ฟังนั้นช่างน่าเหลือเชื่อ แต่ถึงกระนั้น เธอก็อดที่จะเป็นห่วงธาราไม่ได้ ความคิดที่ว่าเขากำลังเผชิญหน้ากับอันตรายถึงชีวิตมันทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว "นี่ฉันอยู่ที่นี่จริงๆ เหรอ" เธอพึมพำกับตัวเอง "ถูกพามาที่นี่โดยคนของศัตรูของคุณธารา แล้วก็ต้องมานั่งรอฟังข่าวร้ายไปเรื่อยๆ อย่างนั้นเหรอ" เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ทำลายภวังค์ของเธอ พิมพ์ลดาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอ่ยตอบ "เข้ามาได้ค่ะ" ชายชุดดำคนเดิมเดินเข้ามาในห้องอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้ถือถาดอาหาร แต่มีแท็บเล็ตอยู่ในมือ เขาเดินตรงมาที่โต๊ะทำงานในห้อง และกดเปิดหน้าจอ "คุณผู้หญิง มีข้อความจากท่านประธานครับ" เขาแจ้ง พิมพ์ลดามองหน้าเขาอย่างสงสัย "ข้อความอะไรคะ" "ท่านประธานอยากจะแจ้งให้คุณทราบว่า ท่านได้จัดการเรื่องบางอย่างเรียบร้อยแล้ว" ชายคนนั้นกล่าว "และสถานการณ์กำลังจะคลี่คลายในเร็วๆ นี้" "จัดการเรื่องอะไรคะ" พิมพ์ดาถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความไม่เชื่อ "แล้วมันจะคลี่คลายได้ยังไง" "ท่านประธานได้ส่งสัญญาณไปยังกลุ่มของคุณธาราแล้วครับ" ชายคนนั้นอธิบาย "เพื่อให้รับทราบถึงความปลอดภัยของคุณ และเป็นการยืนยันว่า คุณอยู่ภายใต้การดูแลของเรา ไม่ใช่ตกเป็นเครื่องมือของฝ่ายตรงข้าม" พิมพ์ลดามองแท็บเล็ตในมือชายชุดดำอย่างพิจารณา "นั่นหมายความว่า... คุณธาราจะรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่?" "ครับ" ชายคนนั้นตอบ "แต่ท่านประธานได้ขอให้คุณธาราอย่าเพิ่งดำเนินการใดๆ ที่อาจก่อให้เกิดความเสี่ยงเพิ่มเติม" "แล้ว... คุณธาราจะเป็นยังไงบ้างคะ" พิมพ์ดายังคงถามด้วยความห่วงใย "เขาปลอดภัยใช่ไหม" "ขณะนี้คุณธารากำลังเจรจาต่อรองครับ" ชายคนนั้นกล่าว "สถานการณ์เริ่มคลี่คลายไปในทางที่ดีขึ้นแล้ว" "เจรจาต่อรองอะไร" พิมพ์ดาถาม "แล้วเรื่องที่เขาจะถูกลอบสังหารล่ะคะ มันเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า" ชายชุดดำลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ "แผนการลอบสังหารนั้นมีอยู่จริงครับ แต่ท่านประธานได้เข้ามาแทรกแซง ทำให้แผนการนั้นถูกระงับไว้ก่อน" "แทรกแซง?" พิมพ์ดาเอ่ยเสียงหลง "คุณหมายความว่า... พวกคุณเป็นคนหยุดยั้งมันเหรอคะ" "เราได้ดำเนินการเพื่อป้องกันไม่ให้เหตุการณ์เลวร้ายที่สุดเกิดขึ้นครับ" ชายคนนั้นตอบ "และนี่คือการแลกเปลี่ยนบางอย่าง" "แลกเปลี่ยนอะไร" พิมพ์ดากระชับมือแน่น "คุณกำลังพูดถึงอะไรกันแน่" "ท่านประธานกำลังขอความร่วมมือจากคุณธาราครับ" ชายคนนั้นกล่าว "ในการยุติความขัดแย้งนี้อย่างถาวร" "แล้วความร่วมมือที่ว่านั้นคืออะไร" พิมพ์ดาถาม "ฉันเป็นส่วนหนึ่งของข้อตกลงนั้นด้วยหรือเปล่า" "คุณคือส่วนสำคัญที่สุดของข้อตกลงนี้ครับคุณผู้หญิง" ชายคนนั้นตอบ "ท่านประธานเชื่อว่า การที่คุณได้มาอยู่ที่นี่ชั่วคราว จะเป็นหลักประกันความปลอดภัย และเป็นสัญลักษณ์ของการเจรจาสันติภาพ" พิมพ์ลดากลืนน้ำลาย พยายามทำความเข้าใจสิ่งที่เขาพูดทั้งหมด มันดูเหมือนจะมีเหตุผลอยู่เบื้องหลัง แต่มันก็ยังคงเต็มไปด้วยปริศนาและความไม่แน่นอน "ฉันจะอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหนคะ" เธอถาม "เราไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้ครับ" ชายคนนั้นตอบ "แต่คาดว่าไม่นานเกินรอ" "แล้วระหว่างนี้ ฉันจะติดต่อกับข้างนอกได้ไหมคะ" พิมพ์ดาถามอย่างมีความหวัง "ต้องขออภัยด้วยครับ" ชายคนนั้นกล่าว "เพื่อความปลอดภัยของคุณ เราจำเป็นต้องจำกัดการติดต่อกับโลกภายนอก" พิมพ์ลดารู้สึกเหมือนถูกต้อนเข้ามุมอีกครั้ง ความรู้สึกโดดเดี่ยวและความไม่แน่นอนถาโถมเข้ามา เธอพยายามมองหาความหวัง แต่ก็ยังคงมองไม่เห็นทางออกที่ชัดเจน "แล้วคุณพ่อของฉันล่ะคะ ท่านทราบเรื่องนี้ไหม" พิมพ์ดาถามถึงประเด็นที่กังวลมาตลอด "ท่านทราบในระดับหนึ่งครับ" ชายคนนั้นตอบ "แต่เราไม่สามารถเปิดเผยรายละเอียดทั้งหมดได้" "ทำไมคะ" พิมพ์ดาสงสัย "เพราะสถานการณ์ยังคงละเอียดอ่อนครับ" ชายคนนั้นอธิบาย "การเปิดเผยข้อมูลมากเกินไป อาจส่งผลกระทบต่อการเจรจา" พิมพ์ลดามองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง ท้องฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อยๆ ความกังวลในใจของเธอเริ่มทวีคูณ เธอนึกถึงใบหน้าของธารา นึกถึงรอยยิ้มของเขา เสียงหัวเราะของเขา เธอภาวนาให้ทุกอย่างที่ชายชุดดำคนนั้นพูดเป็นความจริง และขอให้ธาราปลอดภัย "ฉันแค่อยากให้คุณบอกเขาว่า ฉันรักเขา" พิมพ์ดาพูดเสียงแผ่วเบา ชายชุดดำพยักหน้า "เราจะส่งสารของคุณไปถึงท่านประธานครับ" "ไม่ใช่ถึงท่านประธาน" พิมพ์ดาแก้ "ถึงคุณธารา... บอกเขาว่าฉันรักเขา" "เราเข้าใจครับ" ชายคนนั้นตอบ "และเราจะดำเนินการตามที่คุณต้องการ" พิมพ์ลดาหันกลับมามองเขาอีกครั้ง "แล้วเมื่อไหร่ฉันจะได้เจอเขา" "เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วครับ" ชายคนนั้นกล่าว "ท่านประธานจะจัดเตรียมทุกอย่างให้" พิมพ์ลดายังคงนั่งอยู่ที่เดิม มองออกไปนอกหน้าต่าง ปล่อยให้ความมืดค่อยๆ กลืนกินทิวทัศน์ภายนอก ความรู้สึกอ้างว้างและโดดเดี่ยวเริ่มกัดกินหัวใจ เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร ไม่รู้ว่าความขัดแย้งที่กำลังดำเนินอยู่นี้จะจบลงอย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ชัดคือ เธอจะไม่ยอมแพ้ เธอยังคงมีความหวังเล็กๆ ว่าสักวันหนึ่ง เธอจะได้กลับไปหาธารา และใช้ชีวิตอย่างที่ควรจะเป็น