เสียงเครื่องยนต์ที่ค่อยๆ เงียบลง บ่งบอกว่ารถลีมูซีนได้จอดเทียบหน้าบ้านที่คุ้นเคย พิมพ์ลดามองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพบ้านหลังใหญ่ที่เธอจากมานาน ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความรู้สึกผสมปนเป ทั้งดีใจที่ได้กลับมา และกังวลว่าทุกอย่างจะเป็นอย่างไรต่อไป "ถึงแล้วครับ" ธาราเอ่ยขึ้น พลางยื่นมือมาจับมือเธอไว้เบาๆ "พร้อมไหมครับ" พิมพ์ลดาสูดหายใจลึกๆ "ค่ะ" เธอตอบเสียงหนักแน่น แม้ภายในใจจะยังมีความประหม่าอยู่บ้าง ทั้งสองคนก้าวลงจากรถ ชายชุดดำคนขับรถรีบเปิดประตูให้ และโค้งคำนับเล็กน้อย ก่อนจะขับรถออกไป ทิ้งให้ทั้งคู่ยืนอยู่หน้าประตูบ้านที่คุ้นเคย "ดูเหมือนจะไม่มีใครรู้ว่าเรากลับมา" ธาราเอ่ยขึ้น พลางมองไปรอบๆ "ดีแล้วค่ะ" พิมพ์ดาตอบ "ฉันไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้มากไปกว่านี้" พวกเขาเดินเข้าไปในบ้าน บรรยากาศภายในเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสลัวๆ จากโคมไฟบางดวงที่เปิดทิ้งไว้ ราวกับว่าไม่มีใครรอคอยการกลับมาของพวกเขา "ดูเหมือนทุกคนจะยังไม่กลับ" ธาราพูด พลางเดินสำรวจไปรอบๆ "หรืออาจจะยังไม่ทราบข่าว" "ไม่เป็นไรค่ะ" พิมพ์ดาเอ่ย "อย่างน้อยเราก็ได้กลับมาอยู่ที่นี่" เธอเดินไปที่โซฟาตัวโปรด และทิ้งตัวลงนั่ง พลางถอนหายใจยาว "ฉันรู้สึกเหมือนฝันไปเลยค่ะ" ธาราเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ เธอ และโอบไหล่เธอไว้ "ผมรู้ มันเป็นฝันร้ายที่ยาวนาน แต่ตอนนี้มันจบลงแล้ว" "คุณธาราคะ" พิมพ์ดาเงยหน้ามองเขา "ฉัน... ฉันขอบคุณคุณมากนะคะ ที่คุณยอมทำทุกอย่างเพื่อฉัน" "ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ" ธาราตอบ "คุณคือแรงบันดาลใจให้ผมเสมอ" พวกเขาใช้เวลาสักครู่ อยู่ในอ้อมกอดของกันและกัน ท่ามกลางความเงียบที่อบอุ่น พิมพ์ลดารู้สึกถึงความปลอดภัยที่เธอโหยหามาตลอด "แล้ว... ต่อจากนี้เราจะทำยังไงคะ" พิมพ์ดาถามขึ้น "เราจะใช้ชีวิตของเราต่อไป" ธาราตอบ "เราจะลืมเรื่องร้ายๆ ที่ผ่านมา และเริ่มต้นใหม่" "แต่... ฉันกลัวว่าเรื่องมันจะกลับมาอีก" พิมพ์ดาเอ่ยด้วยความกังวล "ท่านประธาน... เขาดูเป็นคนอันตราย" "ผมเข้าใจความกังวลของคุณครับ" ธาราตอบ "แต่ผมได้คุยกับเขาแล้ว ผมได้บอกเขาไปว่า ผมจะทำตามข้อตกลง แต่ผมก็มีเงื่อนไขของผมเช่นกัน" "เงื่อนไขอะไรคะ" "ผมขอให้เขาปล่อยคุณไปจริงๆ และไม่มายุ่งเกี่ยวกับชีวิตของเราอีก" ธาราอธิบาย "และผมจะทำหน้าที่ของผมตามที่ตกลงไว้ แต่ถ้าเขามีความคิดที่จะทำร้ายคุณอีกครั้ง หรือละเมิดข้อตกลง ผมก็จะตอบโต้กลับไปอย่างแน่นอน" พิมพ์ลดามองหน้าธาราด้วยความเชื่อมั่น "ฉันเชื่อใจคุณค่ะ" "ขอบคุณครับ" ธาราตอบ "และผมก็เชื่อใจคุณเช่นกัน" เขาจับมือเธอไว้แน่น "เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" ทันใดนั้น เสียงประตูหน้าก็เปิดออก พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ "ท่านคะ ท่านกลับมาแล้ว!" พิมพ์ลดากับธาราหันไปมอง เป็นสมศรี แม่บ้านคนสนิทที่วิ่งเข้ามาหาด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตา "คุณผู้หญิง คุณธารา! พวกท่านปลอดภัยแล้ว!" "สมศรี" พิมพ์ดาเอ่ยเรียก พร้อมกับเดินเข้าไปกอดเธอ "ฉันคิดถึงคุณมาก" "ดิฉันก็คิดถึงคุณผู้หญิงมากค่ะ" สมศรีตอบ "พวกเราเป็นห่วงแทบแย่" ธาราเดินไปตบไหล่สมศรีเบาๆ "ขอบคุณที่ดูแลบ้านแทนพวกเรานะ" "ไม่เป็นไรค่ะคุณธารา" สมศรีตอบ "แค่พวกท่านปลอดภัย ดิฉันก็ดีใจที่สุดแล้ว" ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นกลุ่มคนในชุดสูทสีดำที่เดินเข้ามาในบ้าน พวกเขาดูเคร่งขรึมและจริงจัง "คุณธารา" หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้น "ผมคือผู้ช่วยของคุณ" ธาราหันไปมองเขา "คุณมาแล้วหรือ" "ครับ" ชายคนนั้นตอบ "ผมได้รับคำสั่งให้มาดูแลความปลอดภัยของคุณและคุณพิมพ์ลดา" "ดีมาก" ธาราพยักหน้า "ผมต้องการให้คุณจัดการเรื่องการรักษาความปลอดภัยรอบบ้านให้เข้มงวดที่สุด" "ครับผม" พิมพ์ลดามองไปรอบๆ เธอรู้สึกว่าถึงแม้จะกลับมาบ้านแล้ว แต่เรื่องราวต่างๆ ก็ยังไม่จบลงง่ายๆ การกลับมาครั้งนี้ อาจจะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของบทใหม่ที่ซับซ้อนกว่าเดิม "คุณธาราคะ" พิมพ์ดาเอ่ยขึ้น "ฉันรู้สึกเหมือนว่า เรายังต้องเผชิญหน้ากับอะไรอีกมาก" "ผมรู้ครับ" ธาราตอบ "แต่เราจะเผชิญหน้ากับมันไปด้วยกัน" เขาโอบไหล่เธอไว้ และพาเธอเดินเข้าไปในบ้าน "ตอนนี้เราอยู่ที่บ้านแล้ว ปลอดภัยแล้ว" พิมพ์ลดานั่งลงบนโซฟาอีกครั้ง มองไปรอบๆ บ้านที่คุ้นเคย แต่ความรู้สึกไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เหตุการณ์ที่ผ่านมาได้เปลี่ยนแปลงเธอไปตลอดกาล "คุณธาราคะ" พิมพ์ดาเอ่ยขึ้น "ฉันอยากจะถามคุณเรื่องหนึ่ง" "ครับ" "คุณ... คุณเคยรักฉันจริงๆ หรือเปล่าคะ" ธาราหันมามองเธอ ใบหน้าของเขาฉายแววอ่อนโยน "คุณพิมพ์ลดา ผมรักคุณ ผมรักคุณมาตลอด" "แต่... ในตอนแรก คุณถูกบังคับให้แต่งงานกับฉัน" "ใช่ครับ" ธาราตอบ "แต่ความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณ มันเปลี่ยนไป มันไม่ใช่แค่ความผูกพันอีกต่อไปแล้ว" เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ และจุมพิตที่หน้าผากของเธอเบาๆ "ผมรักคุณจริงๆ ครับ" พิมพ์ลดารู้สึกโล่งใจกับคำตอบของเขา เธอหลับตาลง สัมผัสได้ถึงความรักและความอบอุ่นที่ธารามอบให้ "ฉันก็รักคุณค่ะธารา" เธอตอบเสียงแผ่ว ทั้งสองคนนั่งอยู่ด้วยกันท่ามกลางความเงียบ ความสงบสุขที่ได้กลับคืนมานั้น แม้จะเปราะบาง แต่ก็เป็นสิ่งที่พวกเขาพร้อมจะรักษาไว้