พิมพ์ลดานั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น มือของเธอถือถ้วยชาอุ่นๆ ที่สมศรีกำลังชงให้ แต่สายตาของเธอมองเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา "คุณผู้หญิง ไม่สบายหรือเปล่าคะ" สมศรีเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง พิมพ์ลดาส่ายหน้าช้าๆ "เปล่าค่ะสมศรี ฉันแค่คิดอะไรเพลินๆ" "คิดถึงคุณธาราหรือคะ" สมศรีแกล้งถาม "เห็นท่านออกไปข้างนอกแต่เช้าแล้ว" "ใช่ค่ะ" พิมพ์ดาตอบ "เขาไปประชุมเรื่องงาน" "ท่านดูเปลี่ยนไปมากเลยนะคะ" สมศรีกล่าว "ดูจริงจังขึ้นเยอะเลย" "ก็คงเป็นเพราะเรื่องที่ผ่านมานะคะ" พิมพ์ดาถอนหายใจ "มันคงทำให้เขาต้องรับผิดชอบอะไรหลายอย่าง" "สมศรีดีใจนะคะที่พวกท่านกลับมาปลอดภัย" สมศรีเอ่ย "ตอนที่รู้ข่าว พวกเราทุกคนก็โล่งอกกันหมด" "ขอบคุณนะคะสมศรี" พิมพ์ดาตอบ "ฉันก็ดีใจที่ได้กลับมาอยู่ที่นี่" เธอวางถ้วยชาลง และลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะทำงานของธารา เธอสำรวจข้าวของต่างๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างละเอียด มือของเธอหยุดอยู่ที่แฟ้มเอกสารสีดำที่วางอยู่มุมหนึ่ง "นี่คืออะไรนะ" เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหยิบแฟ้มนั้นขึ้นมา แฟ้มดังกล่าวถูกปิดผนึกไว้ด้วยตราประทับสีแดงสด พิมพ์ดาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจแกะมันออก เมื่อเปิดแฟ้มออก เธอก็พบกับเอกสารจำนวนมากที่ถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ข้อความต่างๆ ที่เขียนอยู่ล้วนเป็นภาษาทางการ และดูเหมือนจะเป็นข้อตกลงบางอย่าง "ข้อตกลง... กับท่านประธาน" เธออ่านออกเสียงเบาๆ เธอเริ่มอ่านเนื้อหาในเอกสารอย่างละเอียด ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ เมื่อได้อ่านข้อความที่อยู่ภายใน "นี่มัน... ไม่ใช่แค่ข้อตกลงธรรมดา" พิมพ์ดาเอ่ยอย่างตกใจ "นี่มัน... เป็นการผูกมัดธาราอย่างแท้จริง" ในเอกสารระบุถึงการมอบอำนาจบางส่วนให้กับธาราในการบริหารจัดการธุรกิจบางอย่างของ "ท่านประธาน" แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีเงื่อนไขที่เข้มงวดซ่อนอยู่ "ถ้าธาราทำผิดพลาดแม้แต่ครั้งเดียว..." พิมพ์ดาอ่านด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ทุกอย่างที่เขามี จะตกเป็นของท่านประธานทันที" "และ... และฉันก็ถูกระบุไว้ในเอกสารนี้ด้วย" พิมพ์ดาแทบจะสำลักน้ำลาย "ฉัน... ฉันถูกระบุว่าเป็น 'ประกัน' ของข้อตกลงนี้" ความกลัวค่อยๆ คืบคลานเข้ามาในหัวใจของเธออีกครั้ง เธอไม่เคยคิดว่าการแลกเปลี่ยนเพื่ออิสรภาพของเธอ จะนำมาซึ่งพันธนาการที่หนักหนาเช่นนี้ "นี่มันไม่ยุติธรรมเลย" เธอพูดเสียงสั่น "ธารา... เขาถูกหลอกลวง" เธอรีบปิดแฟ้มนั้นลง ก่อนที่สมศรีจะเดินเข้ามา "คุณผู้หญิง มีคนมาหาค่ะ" สมศรีเอ่ย "เขาบอกว่าเป็นตัวแทนจากท่านประธาน" พิมพ์ลดามองสมศรีด้วยความตกใจ "ตัวแทน? มาทำไม" "เขาบอกว่า... ต้องการมาพูดคุยเรื่องการเริ่มต้นการทำงานของคุณธาราค่ะ" สมศรีตอบ พิมพ์ลดารู้สึกถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามา "บอกเขาว่า... ฉันจะรอคุณธารากลับมาก่อน" "ค่ะคุณผู้หญิง" สมศรีรับคำและเดินออกไป พิมพ์ลดานั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้ง มือของเธอยังคงกำแฟ้มเอกสารสีดำไว้แน่น ใบหน้าของเธอซีดเผือด เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป ไม่นานนัก เสียงเคาะประตูก็ตามมา "คุณพิมพ์ลดาครับ" เสียงทุ้มดังมาจากนอกห้อง "ผมเป็นตัวแทนจากท่านประธาน ผมต้องการพูดคุยกับคุณ" พิมพ์ลดาสูดหายใจลึกๆ "เข้ามาเลยค่ะ" เธอตอบเสียงแหบพร่า ประตูเปิดออกพร้อมกับชายในชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าเรียบเฉย ไร้รอยยิ้ม เขาเดินเข้ามาในห้อง และยืนอยู่ตรงหน้าเธอ "คุณพิมพ์ลดา" ชายคนนั้นกล่าว "ผมมาเพื่อแจ้งให้คุณทราบถึงรายละเอียดของการทำงานที่คุณธาราจะต้องรับผิดชอบ" "ฉัน... ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลย" พิมพ์ดาตอบ "ฉันคิดว่าเรื่องนี้ต้องคุยกับคุณธาราโดยตรง" "ท่านประธานต้องการให้คุณทราบ" ชายคนนั้นกล่าว "เพื่อที่คุณจะได้เข้าใจถึงสถานการณ์ และช่วยเป็นกำลังใจให้คุณธารา" "กำลังใจ?" พิมพ์ดาหัวเราะอย่างขมขื่น "นี่มันไม่ใช่กำลังใจ แต่มันคือการบีบบังคับ" "ผมเข้าใจว่ามันอาจจะดูยาก" ชายคนนั้นกล่าว "แต่คุณธาราได้ตกลงที่จะรับข้อเสนอนี้แล้ว" "เขาทำเพราะถูกบังคับ" พิมพ์ดาตอบเสียงแข็ง "เพราะคุณใช้ฉันเป็นเครื่องต่อรอง" "นั่นไม่ใช่เรื่องที่ผมต้องรับทราบ" ชายคนนั้นกล่าว "ผมมาเพื่อแจ้งให้คุณทราบถึงหน้าที่ของคุณ" "หน้าที่ของฉันคืออะไรคะ" พิมพ์ดาถาม "คุณคือ 'ประกัน' ของข้อตกลงนี้" ชายคนนั้นอธิบาย "หมายความว่า ความปลอดภัยของคุณคือสิ่งที่สำคัญที่สุด ถ้าคุณเป็นอะไรไป ข้อตกลงทั้งหมดก็จะสิ้นสุดลง และคุณธาราจะต้องรับผิดชอบผลที่จะตามมาทั้งหมด" พิมพ์ลดานั่งนิ่ง สีหน้าซีดเผือด เธอรู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลง "คุณ... คุณต้องการอะไรจากฉัน" พิมพ์ดาถาม "ผมต้องการให้คุณใช้ชีวิตของคุณตามปกติ" ชายคนนั้นกล่าว "ดูแลตัวเองให้ดี และรอให้คุณธาราจัดการเรื่องงานให้เสร็จ" "แล้ว... ฉันจะได้เจอกับธาราอีกไหม" "แน่นอนครับ" ชายคนนั้นตอบ "เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย คุณธาราจะกลับมาหาคุณ" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวเสริม "แต่อย่าลืมนะครับ คุณพิมพ์ลดา คุณคือประกัน" ชายคนนั้นโค้งคำนับเล็กน้อย และเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้พิมพ์ลดาอยู่ตามลำพังกับความรู้สึกหวาดกลัวและความสิ้นหวัง เธอหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาอีกครั้ง พลิกอ่านข้อความต่างๆ อย่างละเอียดอีกครั้ง ความจริงที่ปรากฏในเอกสารนั้น ทำให้เธอเข้าใจได้ในทันทีว่า ความสงบสุขที่เธอได้กลับคืนมานั้น มันเปราะบางเพียงใด เธอรู้ดีว่า การต่อสู้ครั้งนี้ยังไม่จบลงง่ายๆ และเธอจะต้องหาทางช่วยเหลือธาราให้หลุดพ้นจากเงื่อนไขอันโหดร้ายนี้ให้ได้