พิมพ์ดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เอกสารในมือสั่นไหวตามแรงสะท้อนจากหัวใจที่เต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา เธออ่านข้อความซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตอกย้ำความจริงอันน่าตกใจที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า "ประกัน" คำเดียวที่ใช้เรียกเธอ ทำให้เธอรู้สึกราวกับเป็นสิ่งของที่ถูกใช้เพื่อผูกมัดใครบางคน "ไม่จริง... ไม่จริง" เธอพึมพำกับตัวเอง น้ำตาเริ่มคลอหน่วย แต่เธอพยายามกลั้นมันไว้ เธอจะไม่ยอมร้องไห้ให้กับความอยุติธรรมนี้ สมศรีก้าวเข้ามาในห้องทำงานด้วยถาดชาในมือ และเห็นสภาพของพิมพ์ดาที่ซีดเผือด มือไม้สั่นเทา "คุณผู้หญิงคะ เป็นอะไรไปคะ" พิมพ์ดารีบปิดแฟ้มเอกสารลงอย่างรวดเร็ว พลางพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ "เปล่าค่ะสมศรี ไม่มีอะไร" "แต่คุณผู้หญิงดูไม่สบายนะคะ หน้าซีดมากเลยค่ะ" สมศรียื่นถ้วยชาให้ "ดื่มชานี่หน่อยนะคะ จะได้รู้สึกดีขึ้น" พิมพ์ดารับถ้วยชามาถือไว้ แต่ก็ไม่สามารถดื่มได้ เธอยังคงคิดถึงเนื้อหาในเอกสาร "สมศรีคะ... คุณรู้ไหมว่า 'ท่านประธาน' มีอำนาจมากแค่ไหน" สมศรียื่นมือมาแตะหน้าผากของพิมพ์ดาเบาๆ "ทำไมคุณผู้หญิงถามแบบนั้นคะ ท่านเป็นผู้มีอิทธิพลมาก ไม่มีใครกล้าต่อกรด้วยค่ะ" "แล้ว... ถ้าธารา... หรือถ้าใครก็ตาม ทำผิดพลาดกับท่านประธาน จะเกิดอะไรขึ้นคะ" พิมพ์ดายังคงคาดคั้น สมศรีถอนหายใจเบาๆ "ก็คง... แย่มากค่ะ พวกเขาอาจจะเสียทุกอย่างไปเลยก็ได้ค่ะ" "เสียทุกอย่าง..." พิมพ์ดาทวนคำนั้นเบาๆ เธอเข้าใจแล้ว ว่าทำไมธาราถึงดูเคร่งเครียดและระมัดระวังตัวตลอดเวลา เขาไม่ได้มีแค่ภาระในการดูแลเธอ แต่ยังมีพันธนาการที่มองไม่เห็นผูกมัดเขาไว้ "คุณผู้หญิงคะ มีอะไรที่สมศรีพอจะช่วยได้ไหมคะ" สมศรียังคงเป็นห่วง พิมพ์ดาส่ายหน้า "ไม่มีอะไรค่ะสมศรี แค่... แค่กำลังคิดถึงเรื่องเก่าๆ น่ะค่ะ" เธอเดินออกจากห้องทำงานไปอย่างช้าๆ โดยไม่ลืมที่จะหยิบแฟ้มเอกสารนั้นไปด้วย เธอไม่สามารถทิ้งมันไว้ที่นี่ได้ เมื่อธารากลับมาในตอนเย็น พิมพ์ดาก็รอเขาอยู่ที่ห้องนั่งเล่น เธอพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าภายในใจจะเต็มไปด้วยความกังวล "กลับมาแล้วครับ" ธาราเอ่ยทักทาย พลางวางกระเป๋าเอกสารลง "ยินดีต้อนรับค่ะ" พิมพ์ดาตอบ พยายามยิ้มให้เขา ธาราเดินเข้ามาหาเธอ และโอบไหล่เธอไว้ "วันนี้เป็นไงบ้างครับ" "ก็... ดีค่ะ" พิมพ์ดาตอบ "ได้พักผ่อนเต็มที่เลย" "ดีแล้วครับ" ธาราพูด พลางก้มลงจูบหน้าผากเธอเบาๆ "ผมเป็นห่วงคุณ" "แล้วงานของธาราล่ะคะ เป็นไงบ้าง" พิมพ์ดาถาม พลางมองเข้าไปในดวงตาของเขา ธาราลังเลไปครู่หนึ่ง "ก็... มีเรื่องให้ต้องจัดการเยอะครับ" "เรื่อง... ท่านประธานใช่ไหมคะ" พิมพ์ดาถามตรงๆ ธาราชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า "ใช่ครับ" "ฉันเจอเอกสารบางอย่างค่ะ" พิมพ์ดาพูดขึ้น เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย ธาราเงยหน้ามองเธอ ใบหน้าของเขาดูตึงเครียดขึ้นมาทันที "เอกสารอะไรครับ" "แฟ้มสีดำที่อยู่บนโต๊ะทำงานของธาราค่ะ" พิมพ์ดานิ่งไปอึดใจหนึ่ง "ฉัน... ฉันอ่านแล้วค่ะ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง บรรยากาศเริ่มอึดอัด ธาราปล่อยมือออกจากไหล่ของเธอ และเดินไปทรุดตัวลงบนโซฟา "คุณอ่านมันแล้ว..." ธาราพูดเสียงเบา ราวกับพูดกับตัวเอง "ทำไมธาราไม่บอกฉันคะ" พิมพ์ดาถาม เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ "ทำไมถึงต้องยอมรับข้อตกลงแบบนี้" "ผมไม่มีทางเลือก พิมพ์ดา" ธาราตอบ เขาเงยหน้ามองเธอ ดวงตาของเขาฉายแววเหนื่อยล้า "ถ้าผมไม่ทำตาม ข้อตกลงที่ทำไว้กับท่านประธาน มันก็จะสิ้นสุดลง และนั่นหมายถึง... อันตรายจะกลับมาหาคุณอีกครั้ง" "แต่... การที่ฉันเป็น 'ประกัน' แบบนี้ มันไม่ใช่การแก้ปัญหาเลยนะคะ" พิมพ์ดาเดินเข้าไปหาเขา "มันยิ่งทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นภาระ" "คุณไม่ใช่ภาระ พิมพ์ดา" ธาราคว้ามือเธอไว้แน่น "คุณคือเหตุผลที่ผมต้องทำทุกอย่าง" "แต่ข้อตกลงนี้... มันรัดคอธาราเกินไปนะคะ" พิมพ์ดาพูด น้ำตาเริ่มไหลลงมา "ถ้าธาราทำผิดพลาดแม้แต่ครั้งเดียว ทุกอย่างก็จะหายไปหมด" "ผมรู้ครับ" ธาราตอบ "แต่ผมจะระมัดระวังให้ถึงที่สุด ผมจะไม่มีวันผิดพลาด" "แล้วถ้า... ถ้าท่านประธานไม่รักษาคำพูดของเขาเองล่ะคะ" พิมพ์ดาเอ่ยถาม "ถ้าเขาหาเรื่องเข้ามาทำร้ายเราอีก" ธารากัดฟันแน่น "ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ผมก็จะตอบโต้กลับไปอย่างแน่นอน" "แต่... แต่เอกสารบอกว่า..." พิมพ์ดาพยายามกลั้นเสียงสะอื้น "ถ้าธาราทำผิดพลาด... ทุกอย่างจะตกเป็นของท่านประธานทันที" "ผมรู้ครับ" ธาราตอบ "แต่ผมจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด" เขาดึงพิมพ์ดาเข้ามา กอดเธอไว้แนบอก "ผมจะปกป้องคุณ พิมพ์ดา ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม" พิมพ์ดาซบหน้าลงบนอกของเขา รับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะท้านจากอกของเขา เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงดูเหนื่อยล้าและแบกรับภาระหนักอึ้งขนาดนี้ เขากำลังต่อสู้เพื่ออิสรภาพของเธอ ด้วยข้อตกลงที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม "ฉัน... ฉันกลัวค่ะ" พิมพ์ดาเอ่ยเสียงแผ่วเบา "ผมจะอยู่ตรงนี้ครับ" ธาราพูดอย่างปลอบโยน "ผมจะไม่ไปไหน" ทั้งสองคนกอดกันแน่น ท่ามกลางความเงียบที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ถาโถม พิมพ์ดารู้ดีว่าความสงบสุขที่เธอได้รับมานั้น ช่างเปราะบางเหลือเกิน และเบื้องหลังของมัน คือข้อตกลงที่ซับซ้อนและอันตราย ที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับมันอีกนานเท่าใด