แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นส่องสะท้อนบนพื้นหินอ่อนขัดเงาภายในคฤหาสน์อันโอ่อ่าของท่านประธาน บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่มองเห็นได้ ธาราเดินนำพิมพ์ดาเข้ามาในห้องรับแขกขนาดใหญ่ที่ถูกตกแต่งอย่างหรูหรา แต่กลับให้ความรู้สึกเย็นชาและไร้ชีวิตชีวา เฟอร์นิเจอร์สีเข้ม โซฟาหนังขนาดใหญ่ และภาพวาดนามธรรมขนาดมหึมาบนผนัง ล้วนบ่งบอกถึงอำนาจและความมั่งคั่งของเจ้าของสถานที่แห่งนี้ ท่านประธานนั่งรออยู่ที่เก้าอี้ตัวใหญ่ที่สุด ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ยากจะอ่านความคิดออก ตรงกันข้ามกับรอยยิ้มมุมปากที่ดูเหมือนจะเย้ยหยันเล็กน้อย "ยินดีต้อนรับ คุณธาลา" ท่านประธานเอ่ยขึ้น เสียงของเขาดังก้องในความเงียบ "ผมดีใจที่คุณยอมมาพบผม" ธารายืนตรง มือทั้งสองข้างประสานกันไว้ด้านหน้า "ผมก็ดีใจครับที่ท่านให้โอกาสผม" เขาตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่แฝงไปด้วยความระแวดระวัง "โอกาส... ใช่ครับ โอกาส" ท่านประธานหัวเราะเบาๆ "ผมเป็นคนชอบให้โอกาสเสมอ โดยเฉพาะกับคนที่... สมควรได้รับมัน" เขาเหลือบมองพิมพ์ดาที่ยืนอยู่ข้างๆ ธารา ก่อนจะหันกลับมามองธาราอีกครั้ง "แต่โอกาสก็ต้องมาพร้อมกับความรับผิดชอบ... คุณว่าไหม" "ผมเข้าใจครับ" ธาราตอบ "ผมจะทำหน้าที่ของผมให้ดีที่สุด" "ดีมาก" ท่านประธานพยักหน้า "และผมก็หวังว่าคุณจะทำได้ดี" เขากระดิกนิ้วเรียกบริวารร่างสูงใหญ่สองคนที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู "นำของขวัญมาให้คุณธาลาหน่อย" ชายทั้งสองเดินเข้ามา พร้อมกับถือกล่องไม้ขัดเงาขนาดพอเหมาะมาวางไว้บนโต๊ะกลางห้อง "นี่คือ... ของขวัญจากผม" ท่านประธานกล่าว "เป็นของที่จะช่วยให้คุณ... ทำงานได้ง่ายขึ้น" ธาราเงยหน้ามองกล่องไม้ เขาไม่แน่ใจว่าภายในมีอะไรซ่อนอยู่ แต่สัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากล "ผมขอเปิดดูได้ไหมครับ" ธาราถาม "แน่นอน" ท่านประธานผายมือเชิญ "คุณธาลา... คุณได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับ... 'โครงการฟีนิกซ์' แล้วใช่ไหม" ชื่อโครงการที่ท่านประธานเอ่ยถึง ทำให้ธาราชะงัก เขาเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับโครงการลับนี้ แต่นึกไม่ถึงว่ามันจะเกี่ยวข้องกับข้อตกลงของเขากับท่านประธาน "ผม... เคยได้ยินมาบ้างครับ" ธาราตอบอย่างระมัดระวัง "แต่ผมไม่ทราบรายละเอียด" "โครงการฟีนิกซ์... เป็นโครงการที่ยิ่งใหญ่มาก" ท่านประธานอธิบาย "มันคือการสร้างอาณาจักรธุรกิจใหม่... โดยไม่ต้องสนใจกฎเกณฑ์ใดๆ ทั้งสิ้น" เขาเงยหน้ามองธารา "และผม... ต้องการคุณมาร่วมงานกับผมในโครงการนี้" "แต่... ท่านประธานครับ" ธาราพยายามอธิบาย "ผมมีข้อตกลงกับท่านแล้ว" "ข้อตกลงนั้น... คือการที่คุณจะต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของผม" ท่านประธานกล่าว "และผมก็เห็นว่า... คุณมีความสามารถที่จะเป็นส่วนหนึ่งของโครงการฟีนิกซ์ได้" "ผม... ไม่แน่ใจว่าผมจะเหมาะสมกับโครงการนี้ครับ" ธาราพยายามหลีกเลี่ยง "คุณธาลา... อย่าทำตัวโง่เลย" น้ำเสียงของท่านประธานเริ่มแข็งกร้าวขึ้น "ผมรู้ว่าคุณมีความทะเยอทะยาน และผมก็รู้ว่าคุณต้องการอำนาจ" เขาชี้ไปที่กล่องไม้ "ภายในกล่องนั้น... คือแผนผังเบื้องต้นของโครงการฟีนิกซ์ และ... คือกุญแจที่จะเปิดประตูสู่ความสำเร็จของคุณ" "แล้ว... หากผมไม่ต้องการล่ะครับ" ธาราถาม "ถ้าคุณไม่ต้องการ... คุณก็จะเสียทุกอย่างไป" ท่านประธานกล่าว "รวมถึง... ผู้หญิงคนนั้นด้วย" เขาชี้ไปที่พิมพ์ดาอีกครั้ง ทำให้พิมพ์ดารู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว "เธอ... จะต้องกลับไปอยู่กับผม" "คุณ... คุณจะทำแบบนั้นไม่ได้!" ธาราตะคอกออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ "ผมเตือนคุณแล้วนะ คุณธาลา" ท่านประธานหัวเราะ "คุณมีเวลาคิด... จนถึงเช้าพรุ่งนี้" เขาหยิบซิการ์ขึ้นมาจุด "แต่ผมคิดว่า... คุณคงจะตัดสินใจได้ไม่ยาก" ท่านประธานผายมือไปที่ประตู "ตอนนี้... คุณจะไปพักผ่อนที่ห้องรับรองก่อนก็ได้" ธาราหันไปมองพิมพ์ดา ดวงตาของเขาสื่อถึงความกังวลและความเป็นห่วง "พิมพ์ดา... คุณรอผมตรงนี้นะ" เขาบอกเธอ "ผมจะกลับมา" พิมพ์ดาพยักหน้า เธอพยายามส่งยิ้มให้ธารา แต่ริมฝีปากกลับสั่นระริก เมื่อธาราเดินตามบริวารไปแล้ว ท่านประธานก็หันมามองพิมพ์ดา "คุณ... สวยมากนะ" เขาเอ่ยขึ้น "และ... คุณก็มีค่ามาก" "คุณ... หมายความว่ายังไงคะ" พิมพ์ดาถาม พยายามรวบรวมสติ "หมายความว่า... คุณมีค่ามากพอที่จะทำให้คุณธาลา... ยอมทำทุกอย่าง" ท่านประธานยิ้ม "และผม... ก็จะใช้ประโยชน์จากสิ่งนี้ให้เต็มที่" "คุณ... จะไม่ทำร้ายฉัน" พิมพ์ดาพูดด้วยน้ำเสียงที่แข็งขึ้น "ฉัน... เป็นของเขา" "ของเขา?" ท่านประธานหัวเราะ "ตอนนี้... คุณยังเป็นของผมอยู่" เขาเดินเข้ามาใกล้พิมพ์ดา "และผม... ก็สามารถทำอะไรกับคุณก็ได้" พิมพ์ดาถอยหลังไปจนติดผนัง รู้สึกถึงความอันตรายที่คืบคลานเข้ามา "คุณ... อย่าเข้ามานะ" "ทำไม... ฉันจะเข้ามาไม่ได้" ท่านประธานเอ่ย "คุณ... จำไม่ได้เหรอ ว่าคุณ... เป็นอะไร" เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ "คุณ... เป็นเพียงเครื่องมือ" คำพูดของท่านประธานเหมือนคมมีดที่กรีดแทงใจของพิมพ์ดา เธอรู้สึกเจ็บปวด แต่ก็ยิ่งทำให้เธอตัดสินใจแน่วแน่มากขึ้น "คุณ... คิดผิดแล้วค่ะ" พิมพ์ดากล่าวด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงขึ้น "ฉัน... ไม่ใช่เครื่องมือของใครทั้งนั้น" "อ้อ... งั้นเหรอ" ท่านประธานเลิกคิ้ว "แล้วคุณ... คิดว่าคุณเป็นอะไร" "ฉัน... เป็นคนที่รักคุณธารา" พิมพ์ดานิ่ง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "และฉัน... จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเขา" ท่านประธานมองพิมพ์ดาด้วยความประหลาดใจ เขาไม่เคยคาดคิดว่าผู้หญิงคนนี้จะมีความกล้าหาญถึงเพียงนี้ "น่าสนใจ..." เขาพึมพำ "บางที... เธออาจจะมีค่ามากกว่าที่ฉันคิดก็ได้" เขาหันหลังเดินจากไป "ไปพักผ่อนเสียเถอะ... คุณผู้หญิง" "แต่จำไว้... คุณยังคงอยู่ภายใต้การควบคุมของผม" คำพูดของท่านประธานยังคงดังก้องอยู่ในหูของพิมพ์ดา เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้น สูดหายใจลึกๆ เธอรู้ว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ที่ยากลำบาก "ธาราคะ... ฉันจะช่วยคุณนะคะ" พิมพ์ดากล่าวกับตัวเอง ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความหวังและความมุ่งมั่น เธอจะต้องหาวิธีเอาชนะท่านประธานให้ได้